- RADIO CANNA -

Vaarwel (van Jeska, namens ons allemaal, zie onder)

2007-12-31T09:29:00.001+01:00

Einde (door Alexander)

2007-12-31T09:28:00.001+01:00

Livingston, Guatemala, 26 juli.
Er hangen allerlei ingelijste schilderijtjes aan de muur, een portretje van Frida Kahlo ook. De eigenares heeft ons net verwelkomd met de mededeling dat ze Mexicaanse is en dat ze ook een jaar in India heeft gewoond, dus dat ze allebei de keukens kookt. Voor het venster hangt een lichtpeertje met een soort geknutseld bladmotief-omhulseltje dat schommelt in de wind. Erg gemoedelijke sfeer.
Die ruw verstoord werd. Door de man die wij compleet vergeten waren. Hij zag ons en wij zagen hem vanmiddag voor het eerst, op straat. Hij staarde ons na, toen wij met onze backpacks langsliepen. Hij staarde ons aan met een soort veelbetekenende uitlachgrijns, hij raadde dat we uit Nederland kwamen en wij reageerden niet echt en hij zei dat wij niet van zwarte mensen hielden zeker. Ik antwoordde wat wild ‘well’, als in ‘wel waar’, nouja, en mijn reisgenote en ik trokken een wenkbrauw naar elkaar op.
Toen we vervolgens in ons hotel op het binnenplaatsje in de hangmat lagen, stapte hij ons hotel binnen. Hee, hallo, mijn vrienden uit Holland, ‘hoe heet je? hoe gaat het?’, en ik ben in Utrecht geweest, om muziek te maken op een uitwisselingsproject, garífunamuziek. Livingston staat bekend als een enclave van garífuna, een volksstammetje van nakomelingen van Afrikaanse slaven, dus met Afrikaanse uiterlijken en culturele wortels en rituelen.
Mijn reisgenote – ook uit Utrecht – was meteen geïnteresseerd en vroeg door, vroeg zich niet af waarom de man hier was, op ons binnenplaatsje, vroeg naar de muziek, de cultuur. Vanavond hadden ze iets in hun wijk, zei meneer Garífuna, maar daar kwamen de toeristen nooit, de toeristen waren bang voor het onbekende, toeristen reisden altijd in groepen en vertrouwden het niet om naar de Garífunacultuur te komen kijken, dat vonden ze eng en daar waren ze bang voor. Maar als wij een beetje avontuurlijk waren, dan mochten we wel met hem mee vanavond, dan liet hij ons, avontuurlijke mensen, graag de muziek horen – dat was niet voorbehouden aan zwarte, witte, gele of blauwe mensen, iedereen was welkom, als je een beetje avontuurlijk was.
Meneer Garífuna was zwart, oud, ongeschoren, keek wat verwilderd, had een witte pigmentvlek in zijn boven- en onderlip en een t-shirt met kleine mottengaatjes en een sumoworstelaar erop. Er was net een negendaags ritueel, ging hij verder, waarbij er vanavond iets zou worden voorbereid, en er was een offerritueel in de dagen die volgden. Hij nam ons graag mee de jungle in, maar dan moesten we wel van avontuur houden en van het gebaande pad af. Hij kwam ons vanavond om half acht, acht uur wel halen bij het hotel, we spraken het af.
Meneer Garífuna ging vervolgens naar onze wc, wij trokken een wenkbrauw op, hij groette en ging weg.
Toen begonnen we aan het verhaal te twijfelen. Het was niet erg consistent en door zo vaak te benadrukken dat mensen er bang voor waren maar wij natúúrlijk niet, gingen we ons juist afvragen of er iets was om bang voor te zijn. Of hij wilde wel gewoon iets laten zien van zijn cultuur aan leuke toeristen. Dat kon ook. We twijfelden.
En toen vergaten we hem. Helemaal. Zoals we de hitte van overdag vergaten toen de zon onder ging, verdween meneer Garífuna uit onze gedachten. Echt waar.
Tot hij ons restaurant binnenstapte. Hij schoof prompt een stoel bij aan onze tafel. Hij had ons gevonden en vroeg waarom we er niet waren geweest, om half acht. We stamelden dat we hem helemaal vergeten waren. ‘Vergeten? Ik ben een man die zijn belofte houdt.’ Hij bleef aan ons tafeltje zitten wachten, wij voelden ons steeds ongemakkelijker, ik bestudeerde mijn mojito, hij vertelde het verhaal van het Garífunarestaurant hiertegenover. Dat was failliet gegaan dankzij de Mexicaan die hier zijn tent was begonnen en meer verstand had van zaken. Mijn reisgenote verdiepte zich in haar boek, ik slurpte muntblaadjes aan mijn rietje vast. En hij verdween ineens. Met de snelheid van een pijl die uit een gespannen boog schoot. Mijn reisgenote zei het achterhoofd van meneer Garífuna nog gedag.
Even later stond hij nog wat te gebaren van buiten, en voorlopig is dat het laatste wat we van hem zagen. Het einde, voorlopig. En we twijfelden weer.
De volgende dag namen we de boot.

Einde (door Jeska)

2007-12-31T09:22:00.000+01:00

Van vaarwel krijg ik steevast koude rillingen. Dus nu ook.
Canna was heerlijk. Een warme en fijne plek waar iedereen wezenlijk met zijn hart aanwezig was. Zodra ik een voet op het eiland zette was ik thuis. Ik heb op dit fijne eiland creatieve inspiratie gevonden, vrienden gevonden en een nieuw stukje van mezelf gevonden. Heel veel dank aan iedereen die dit mogelijk maakte.
In een speciaal glazen flesje neem ik wat Canna-zand mee ter aandenken en ik zal het voor eeuwig koesteren. Terwijl ik wegvaar, klinkt er een liedje in mijn hoofd:
‘We'll meet again, don't know where, don't know when
But I know we'll meet again, some sunny day’

Vaarwel,

Jeska

Einde (door Kees)

2007-12-31T09:19:00.001+01:00

Ik verliet mijn eiland, - het verliet míj niet.
Tegenop de hoge, scherpe, donkere klippen van weten, ervaring en statistiek, schuim ik alle – ja, álle Canna-(gast)schrijvers en commenters een jaar zonder angst, kleingeestigheid, lelijks, pijn, teleurstelling, verdriet, wanhoop, ziekte, zorg en dood, en wens ik hen bewondering, geluk, genot, gezondheid, gróót(s) denken, inzicht, moed, ontroering, rijkdom, schoonheid, succes, tevredenheid en, op z’n minst, één wonder.
Ik mis ons nu al.
Jij verlaat dit eiland, - het verlaat jou niet.

Einde (door Bibi)

2007-12-31T09:16:00.001+01:00

Ik heb een gewoonte:
fiets ik ’s avonds door de stad dan kijk ik vaak omhoog en bestudeer de verlichte ramen. Achter al die ramen wil ik wonen.
Zit ik in de trein naar de grens en snijden we dwars door de heide heen, dan kijk ik uit naar een passend hutje.
Rijd ik door een stilstaand dorp, drie keer raden. Daar wil ik wonen.
Ben ik op bezoek in een vreemd land, tuurlijk, ik fantaseer me in een tuin, zie me naast een stal, verheug me op een houten tafel in een keuken naast een houtkachel met een boek, met een pen, een schrift.
Mijn hals raakt uitgerekt bij het kijken naar de overkant.
Maar loop ik door mijn eigen straat dan voel ik niets. Geen verlangen, geen houvast, geen graagte. Gelukkig was er Canna, een mozaïek in zee waar ik graag kwam.

Maar ik moet terug. Terug naar mijn eigen straat, mijn eigen verlichte ramen, mijn eigen tafel -godzijdank van hout, terug op mijn eigen stoel.
Gisteren kocht ik in een deel van de stad, waar ik voor de verandering nu eens niet zou willen wonen, in een boekwinkel 1755 pagina’s aan studiemateriaal. In de kast staan ook nog zo’n 854 ongelezen bladzijden te wachten die me op weg moeten helpen bij het volgende boek.

Vannacht droomde ik van een kale vogel die zich langs de regenpijp liet zakken. Hij wurmde zijn enorme snavel tussen de balkondeuren, hipte op het voeteneind van mijn bed en begon als een gek op mijn donzen kussen in te hakken. Ik hield mijn handen voor mijn ogen terwijl hij doorhakte en de sloop aan stukken scheurde. Hij kraste oorverdovend terwijl hij bezig was. Daarna begon hij aan mijn dekbed. Binnen een paar tellen sneeuwde het veren om ons heen. Het was mooi zoals ze daar zweefden in het licht van de straatlantaarn. Ik hield mijn handen niet langer voor mijn ogen. Even keken de vogel en ik elkaar aan, daarna verdween hij weer, niet meer kaal maar wit geworden, en met trage vleugelslag. Ik overzag mijn aangevallen bed. Ik denk dat ik toen weer ben gaan slapen, want verder herinner ik me niks. Ik ben gaan slapen in een leeggehaald bed, terwijl ik al sliep onder een onaangeroerd dek.

Maar nu ben ik wakker en ik zeg tot ziens. En ik zeg dank jullie wel voor de warmte, voor de woorden, voor het gezelschap, voor de ramen waarachter ik samen met jullie toefde.
Haaa, luisteraars, Cannalieten, rest ons nog één vraag:

Wat doen we met de veerman?

Einde (door Ludo)

2007-12-31T09:13:00.000+01:00

Beste Cannaluisteraars,

als jongetje droomde ik van verre reizen. Natuurlijk wilde ik later naar Amerika. Maar ook naar China, naar Australië en naar Wladiwostok. Pas als dertiger hoorde ik van het bestaan van Canna en ik wilde erheen. Van het oorspronkelijke plan om naar Canna te gaan als nieuwe, permanente bewoners kwam gelukkig niet veel terecht. In de discussie die we daarover voerden, op een eerder weblog, riekte het iets teveel naar neokolonialisme. Laten we eerlijk zijn; de oorspronkelijke bewoners opzadelen met een Koningin, een PA van de koningin, twee hofdichters, een vuurtorenwachter, een kok, een tattoospecialist en een loodgieter, is niet écht dat waar de 'echte' Cannaërs op zitten te wachten.

Het werd dus een excursie van een aantal maanden. Een excursie met een, voor mij, interessant gezelschap. We schreven naar Nederland over poëzie, over muziek, over onrecht, over vroeger en over pracht. Pracht die niet in een onderwerp valt uit te drukken. De mooiste stukken op Canna hadden amper reacties, omdat je niet wist wat je in vredesnaam nog aan zo'n juweel zou willen toevoegen.
Ik ben dankbaar dat ik deze reis mocht meemaken.

Wat nu? Ik zou willen zeggen dat er een gapend gat in mijn tijdsbesteding gaat ontstaan, maar dat is helaas niet zo.Sommige vriendschappen blijven na een lange reis. De vriendschap van mevrouw Abbink en mijzelf met B. en G. ontstond tijdens een vakantie in China en duurt tot op de dag van vandaag. Alleen al, omdat we ooit met z'n vieren drie etmalen met elkaar doorbrachten in een hut op een boot over de Yangtze. En we om 5.30 uur de beroemde 3-klovendam zagen.

Ik wens dat ik mijn medebloggers kan blijven volgen. Van sommigen ben ik daar wel zeker van. Afscheid nemen doe ik niet, we komen elkaar immers altijd weer tegen. Dag!

Ludo

Einde (door Frank)

2007-12-31T09:11:00.001+01:00

Tja.
Zit ik dan.

Mijn hutkoffer is al ingepakt. Al mijn spulletjes, waar ik de laatste maanden zo fijn tussen heb geleefd, zijn veranderd in een houten kist met een label. De muren zijn kaal en grauwig. In de zomer knalde de kleur er nog vanaf.
Alsof ik voor mijn huisje al weg ben en er dus geen reden meer is om gezellig te zijn.

Straks gaat de boot. Straks pak ik mijn jas en sjaal. Hijs ik mijn kist op mijn schouder en stel me even voor dat ik een beroemde reiziger ben uit een boek. Misschien een scheepsjongen van Bontekoe. Dan kijk ik een laatste keer om, voor ik het pad afloop naar de aanlegsteiger en het water. De eindeloze zee.

Ik had nog een recensie willen schrijven over de cd's die ik van I. kreeg tijdens haar bezoek aan het eiland. Nog willen vertellen over het gekke VAC-bordje verderop langs de weg. (Het betekent Varkens ActiviteitenCentrum. Ik stel me daar altijd een speeltuin bij voor, met blije biggen die van glijbanen af gaan. Maar toen ik beter keek stond er naast de tekst een tekening van gestileerde spermacelletjes, met staartjes. Toen werd het ineens een heel andere varkensspeeltuin.)

Ik had nog het uitzicht over zee willen beschrijven, vanaf de rotsen, als de maan helder is. De lucht die dan koud en zout langs je hoofd draait. Je hoort stemmen uit de golven op zulke nachten. En ik praatte dan terug.

Dat zo'n eiland na een paar maanden toch al een thuis kan zijn. Met een vertrouwde knerp in het tuinhek.

De radiosoap over alle bewoners hier en het grote Canna-lentefestival gaan voorlopig even niet door. Ze liggen in een ideeëndoos die ik straks bij het derde witte paaltje ga begraven. Als u er nog iets in wil stoppen, het kan nog.
We graven hem weer op als we ooit aan een sequel beginnen. Een 'return to Canna'.

Vooruit dan maar. Het is tijd. Ik ga een stem uit zee volgen.

Jas aan. Sjaal om. Nog één keer checken of het slotje goed op mijn kist zit. Hier sta ik, Peter Hajo, op weg naar onbekende bestemming. De knerp in het tuinhek. Ik ga het hier missen.

Maar ze roept me.
Ze roept.

Einde (door Edward)

2007-12-31T08:57:00.000+01:00

Lieve allemaal,

sommige eilanden kalven af omdat ze van guano zijn gemaakt - guano is vogelmest.
Dat is niet het geval bij Canna. Toch gaan we verhuizen met z'n allen. Dit is de laatste Canna-dag, we bloggen voortaan niet meer.
Waarom?
Nou ja, van allerlei, maar vooral omdat we eigenlijk slechts een paar maanden zouden logeren op Canna, en toen werd het een half jaar en zo is het.
Dit weblog blijft wel online staan, maar we zetten onze schrijfwerkzaamheden ergens anders voort. Vandaag van iedereen nog een laatste stukje, en dan hopen we jullie allemaal weer tegen te komen, hetzij als lezer, hetzij als vlees, been en bloed.

Dank jullie wel voor jullie meelezen, voor de reacties, en wat mezelf betreft:
heeeel heeeeeeeeeel heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel dank en hartelijks voor Alexander, Bibi, Ludo, Frank, Kees en Jeska. Jullie zijn geweldig.

En natuurlijk voor iedereen een fantastisch 2008!!!

Canna hartje lijstjes X (boeken, door Alexander)

2007-12-30T13:54:00.000+01:00

Ja, ik las wel het een en ander dit jaar. Waaronder veel klassiekers, van een paar jaar oud, een paar decennia, een eeuw of wat. En het was goed te merken dat dát klassiekers waren.
Dit is daarom een beetje een raar lijstje, ik gooide maar alles door elkaar.
En ik las ook niet alles. (Eggers nog steeds niet bijvoorbeeld, sorry, hij wacht en dringt zich dezer dagen weer sterk aan me op.)

De boeken die mijn aarde even verschoven in 2007:

5. Ian McEwan - Ziek van liefde
Ik was verliefd en raakte stilletjesaan een klein beetje geobsedeerd door het meisje in kwestie. Op een zeer onschuldige manier wel, ik ging alle boeken lezen die zij noemde, ik ging haar muziek luisteren. Ik vond het redelijk onschuldig, maar toen ik Ziek van liefde las - een griezelig boek over stalking, een boek dat onder je huid kruipt en een filter voor het zonlicht zet - werd ik een beetje bang van mezelf. Het werd nooit wat met dat meisje.

4. Bibi Dumon Tak - Rotjongens
Hoe schrijf je een voorbeeldig politiek bewogen boek? Er schort veel aan het systeem van jeugddetentie in Nederland en dat Bibi dat wel vindt maar nergens met zoveel woorden opschrijft is een teken van grote klasse. Ze laat het zien. Horen. Uit de monden van de directst betrokkenen, de jongeren uit de gevangenissen. Je kunt dit boek niet anders dan verontrust en wakkergeschud dichtslaan.

3. Louis Couperus - Van oude mensen, de dingen, die voorbij gaan...
Er is een geheim, dat het verleden en heden van een heel Haags adellijk geslacht, twee hele geslachten, beheerst. Wie 'literatuur' ziet als moeilijk en saai en daarom de slecht geschreven hedendaagse 'literaire thrillers' leest, moet dit boek lezen. Ze zullen nog eens iets beleven. Couperus schreef een échte literaire thriller.

2. Gabriel García Márquez - Liefde in tijden van cholera
Vroegzomerse dagen waren het, waarop ik op de fiets naar het Vondelpark ging, na de ochtendcolleges, met in mijn tas aardbeien en dit boek. Ik lag in het gras en las. Ik kwam pas bij schemering weer thuis, een paar heerlijke weken lang, ik zoog elk woord op, traag proevend en genietend, en ik was steeds weer ontgoocheld. 2008 wordt voor 'Honderd jaar eenzaamheid'.

1. J.K. Rowling - Harry Potter en de Relieken van de Dood
Uit mijn Guatemala-dagboek, 23 juli: ‘Vervelend is dat een stel brallerig-kak pratende Britten ook op ons terras zit - vervelend eraan is dat ze in het bezit zijn van de nieuwe Harry Potter. Het boek ligt op de grond en al een halfuur zijn ze stom aan het kletsen. Gij zult niet stelen. Evenmin zult gij vragen of gij hem voor een bespottelijk bedrag mag kopen. Gij zult uw twee resterende weken in Guatemala niet laten verpesten door de verleiding van een Potter in uw rugzak, terwijl u ook Guatemala kunt bekijken en die Potter niet wegloopt. Dat zijn de drie geboden voor de komende tijd.’ Uiteindelijk, begin augustus, werden de verwachtingen geheel waargemaakt, en zevenmaal over de kop overtroffen.

Canna hartje lijstjes IX: boeken (door Edward)

2007-12-30T13:08:00.001+01:00

Op 10: Veldslag - Asis Aynan
Columns en korte schetsen van het opgroeien in een Marokkaans-Nederlands gezin. Opgewekte, liefdevolle schetsen van de jonge Asis Aynan.

OP 9: Rotjongens, het leven in de jeugdgevangenis - Bibi Dumon Tak
Wie anders kan zich zó in jongeren inleven? Een schokkend en belangrijk verslag.

Op 8: De schlemiel van Suomussalmi - Roy Jacobsen
Na Per Petterson alweer een belangrijke Noorse, literaire auteur. Een prachtig verhaal over de volharding van één man in de oorlog tussen Finland en Rusland.

OP 7: Aan de voet van de gletsjer - Halldór Laxness
De Nobelprijswinnaar, hier in een gestoord, halfmagisch verhaal over een jonge priester die naar een afgelegen dorpje moet om daar de geestelijke diensten te controleren.

OP 6: Vallende man - Don DeLillo
Een huiveringwekkend boek over een man en een vrouw die, los van elkaar, de aanslagen op de Twin Towers overleven. Met beelden van binnenuit en een onvoorspelbaar romanverloop.

OP 5: Een lange winter - Cólm Toíbinn
Met ingehouden adem gelezen, deze novelle. Over een jongen en zijn vader die achterblijven in hun winters huisje, terwijl de moeder is weggelopen, en waarschijnlijk omgekomen. Een verhaal met een fantastisch ingehouden geschreven einde.

OP 4: Gekortwiekt - Bohumil Hrabal
Leve de nieuwe uitgeverij Bright Lights! Wat een ongelooflijk mooie novelle, van een schrijver die ik natuurlijk allang had moeten kennen. Ik ben zo blij, zo blij dat ik dit montere, magistrale boek heb gelezen!

OP 3: De weg - Cormac McCarthy
Al zijn boeken gelezen, en deze is, naast, zoals altijd, rauw en desolaat, toch ook troostrijk. Een schrijver die heel snel de Nobelprijs zou moeten krijgen.

OP 2: Harry Potter en de relieken van de dood - J.K. Rowling
Er zijn geen woorden voor de prestatie van J.K. Rowling. Dit is niet zomaar een mooi boek dat ik las, het was een gebeurtenis, waar ik nog steeds met allerlei mensen over van gedachten wil wisselen. Bovendien heeft Rowling de jeugdliteratuur voorgoed veranderd. Groot, groot respect - hoe kan iemand dit?

OP 1: Wat is de wat - Dave Eggers
Onbetwistbaar. Bij dit boek heb ik veel gelachen en veel gehuild en heel veel gedacht. Zulke boeken komen maar eens in de paar jaar langs. Dave Eggers trok vijf jaar lang met Valentino Achak Deng op, een van de Sudanese 'Lost Boys' die voor de burgeroorlog in hun land moesten vluchten - als jongetje. Het boek is het verslag van die vlucht, van zijn opgroeien en van zijn nieuwe leven in de USA, maar het boek is niet zomaar een journalistiek project, het is óók een perfecte roman. Iedereen zou dit boek moeten lezen, en wat een bewondering heb ik voor gouden mensen als Valentino, én Dave Eggers. Nummer 1, ja, onbetwistbaar nummer 1.

Canna hartje lijstjes VIII: muziek (door Edward)

2007-12-30T11:11:00.000+01:00

Wat een geweldig muziekjaar was dit! Ik had ook Beirut, Patrick Watson, Ferraby Lionheart, Kate Nash, Karen Dalton, de Arctic Monkeys, Ane Brun (live met strijkkwartet), Nick en Simon en Benjamin Biolay willen noemen!

OP 15: Hamel - Wouter Hamel
Dit was het jaar van Wouter Hamel. Zijn eigen cd, met eigen teksten en eigen composities en een geïnspireerde productie van Benny Sings!

OP 14: Tussen licht en lucht - Typhoon
Naast de cd met het mooiste artwork van het jaar is dit een zeer integere cd waar je veel en vaak naar kunt luisteren en waarop je diep in het denkende leven van MC Tyhphoon toegelaten wordt.

OP 13: Shotter's nation - Babyshambles
Frisse popliedjes en heerlijke songs zoals Delivery en There she goes. Ik heb deze cd wel vijf keer in de winkel beluisterd voor ik besloot 'm te kopen. Elke keer wilde ik terug!

OP 12: Life in cartoon motion - Mika
Ja, de opmars van de song Grace Kelly is nog maar een jaar geleden, en toch nu al een klassieker. Van Mika krijg je collectief goede zin.

OP 11: Easy tiger - Ryan Adams
Er wordt beweerd dat dit weer eens een 'goede' Ryan Adams is. Maar ik vind op al zijn cd's altijd wel ingeleefde, bijzondere songs. En dus ook weer op deze. Heel vaak beluisterd in het begin van het jaar.

OP 10: Hey Eugene - Pink Martini
Heel veel goedhumeur-muziek in mijn lijstje dit jaar, merk ik. Ook Pink Martini dus. Een verzameling liedjes is bij Pink Martini ook een verzameling stijlen. Van het pesterige liedje Hey Eugene tot het prachtig schmierende Dozvedanja Mio Bambino.

OP 9: Waterloo, Tennessee - Uncle Earl
Deze damesgroep bedrijft pure bluegrass met een beetje gekte erbij. Zo duikt er opeens een liedje in het Japans op, of een gestampt rondedansje. Of een intens droevig lied. Leuk zijn ook de liner notes op de cd (waarom doen niet meer artiesten dat - uitleg geven over wanneer ze wát schreven?).

OP 8: Pomme C - Calogéro
Deze Franse superster maakte weer een opzwepende popcd met grootse melodieën. Bij zijn liedjes moet je, net als bij sommig werk van Borsato, met je armen zwaaiend gaan meedirigeren, of je nu wilt of niet. Een van de mannen uit Calo's begeleidingsgroep, Stanislas, maakte dit jaar een even goede debuutcd: L'équilibre instabile.

OP 7: Icky Thump - the White Stripes
Ik kende de White Stripes voor deze cd nog niet goed, maar het fenomenale liedje Icky Thump en vooral ook You don't know what love is (you just do what you're told) overtuigden me volledig. Heb ook hun oude werk gekocht.

OP 6: Heim te mor - Odd Nordstoga
De Noor Odd Nordstoga bracht ik mee van mijn Oslo-reis. Nou ja, zijn cd dan. Heerlijk vrolijke rootsmuziek, geweldig scherp opgenomen en met leuke teksten. Heldere Norway-country, met als grote favorieten het titelnummer en het liedje over de verliefdheid op de juf: Froeken Frantzen.

OP 5: Pagny chante Brel - Florent Pagny
Er zijn al zoveel mensen die de chansons van Jacques Brel hebben gezongen. Je zou niet verwachten dat het nog eens zó goed gedaan kon worden. Dat ligt vooral aan de uitstekende arrangementen, met groot orkest, of juist klein. En een heel helder, prachtig akoestisch geluid.

OP 4: Life is short - Lucky Fonz III
De jonge Amsterdammer Lucky Fonz maakt origenele roots-folk-achtige liedjes, en de teksten zijn werkelijk briljant. Voeg daarbij een prachtige orkestratie en je hebt een muzikaal wonder.

OP 3: Blaos mich 't landj door - Gé Reinders
Gé Reinders heeft zijn meesterstuk afgeleverd. Op deze cd, met medewerking van blaasorkesten uit het hele land, staat geen enkel minder liedje. Het gaat van huppelend tot boos tot melancholiek: hier lukt alles.

OP 2: Versatile heart - Linda Thompson
Samen met haar zoon Teddy schreef Linda een pure, magnifieke verzameling liedjes - of ze zocht bijzondere anderen aan, zoals Tom Waits en jawel, Rufus Wainwright (voor Beauty, het lied van het jaar). Haar prachtige stem doet de rest. Een klassieker. Ook kopen en luisteren: Upfront & down low van haar zoon Teddy Thompson.

OP 1: Release the stars EN Rufus does Judy at Carnegie Hall - Rufus Wainwright
Hors categorie, uiteraard - Rufus. Het concert in de Heineken Music Hall was van eerste noot tot laatste zwaai perfect. Zijn stem hypnotiseert. Hij schreef een eeuwig lied als Going to a town, en de dubbelcd waarop hij Judy Garlands concert integraal overdoet is subliem. Rufus is zonder twijfel de koning van dit jaar.

Canna hartje lijstjes VII (muziek, door Alexander)

2007-12-30T01:29:00.000+01:00

10. MIKA - Life in Cartoon Motion
Vanwege Mika’s stem niet zozeer, met zijn knijperige piepuithaaltjes, vanwege de teksten toch ook niet (‘Big girl, you are beautiful’ me hoela). Vanwege de combinatie van alles wél: de ijzersterke, onverbiddelijke, vrolijke feestelijkheid, de enige echte kwaliteitssuikerspin van het jaar. (Luister.)

9. FIXKES – Fixkes
Vanwege de ontwapenende liedjes over het verlegen leven van een gevoelige jongen van het Vlaamse platteland. Vanwege hun regelmatig onverstaanbare maar evenzovaak verrassend schitterende en grappige taaltje, unieke taal die je nooit eerder hoorde. (‘Nen eenhoorn is ook moar nen cornetto mè nen ego.’)(Luister.)

8. ARCTIC MONKEYS – Favourite Worst Nightmare
Vanwege de energiestorm, die in hun raggende gitaren en drieste drum zit en in hun overeenbuitelende losgeslagen-woordenkudde. Vanwege de bewonderenswaardige artistieke groei van, duidelijk, meerdagsvliegen. Vanwege de overrompeling die je even was vergeten, maar die elke luisterbeurt toch weer over je heen spoelt. (Luister.)

7. PATRICK WATSON – Close to Paradise
Vanwege de dromerige tinkeltjes, de futuristische bliepjes, de bezwerende of engelachtige piano, de banjo, de hemelse strijkers, maar ook de vastklampende zang. Vanwege dat dit is hoe Coldplay idealiter zou klinken. Vanwege dat Patrick Watson onderweg lijkt te zijn naar de hemel en zich ineens afvraagt of het daar wel zo lieflijk is. (Luister.)

6. MARLANGO – The Electrical Morning
Vanwege de weidse jazz, ik bedoel: veel instrumenten, trompetten, gitaren, op wonderlijke wijze allemaal kraakzuiver te horen. Vanwege de sluimerende, rondwalsende stem van Leonor Watling. Vanwege het unieke geluid, dat nu écht volwassen genoeg is om ook buiten moederland Spanje door te breken. (Luister.)

5. KATE NASH – Made of Bricks
Vanwege ‘Foundations’ en alle andere aanstekelijke liedjes, samen de kronieken van een stuntelig hedendaags pubermeisjesleven, in poëtisch-onbeholpen stotterspreektaal. Vanwege de persoonlijkheid van de piepjonge Kate, die nu al in elke vezel van haar muziek zit. Vanwege dat we more want. (Luister.)

4. AMY WINEHOUSE – Back to Black
Vanwege, vooral, de geweldigste stem van het jaar, een dijk is het, de stem van Amy Winehouse zou de zee doen splijten. Vanwege de rauwe doorleefdheid van deze bloedmooie soul, een blijver, ook als Amy, hopelijk niet te snel, aan haar rock-‘n’-rollbestaan bezwijkt. (Luister!! Niet van album, wel allermooist.)

3. RUFUS WAINWRIGHT – Release the Stars
Vanwege de weergaloze zwelgbaarheid, zwelgen kun je in deze muziek die eerst zwaar is als chocoladesaus, maar die steeds meer rijpt, die steeds rijker klinkt, een stemgeluid dat steeds verslavender wordt, bombast die steeds gelaagder blijkt en verfijnder, melodrama dat steeds authentieker wordt, Rufus die steeds meer bewondering verdient. (Luister.)

2. BEIRUT – The Flying Cup Club
Vanwege de sublieme smeltkroes die deze muziek is: Amerikaan ging naar Frankrijk en verder, kwam in aanraking met weemoedige Balkan-zigeunermuziek en gebruikte zijn muzikale talent om zijn nieuwe liefdes om te zetten tot onvergetelijke muziek in sepia, enig in zijn soort, weemoedig, warm. (Luister en kijk!!)

1. FEIST – The Reminder
Volstrekt vanzelfsprekend. Liefde is het, tussen mij en Feist - een frêle verschijning met Sneeuwwitjegezicht en een kraakheldere stem, maar nee, niet kraakhelder als een pasgeboende vloer, het is groezeliger. Al haar muziek is spannend, of vrolijk, of allebei. Schalde vaak door mijn kamer, caravannetje, weer kamer, hoofd, gemoed.

Canna hartje lijstjes VI (poezie / proza, door Kees)

2007-12-30T00:19:00.000+01:00

Wat ’t zegt, zegt ‘t. Van de enkele tientallen poëziebundels en –bloemlezingen die ik in 2007 las, - maar waarvan de meeste níet dit jaar verschenen, - vind ik navolgende de beste, interessantste, meest inspirerende, knapste, (her)lezenswaardigste, mooiste, meest tot nadenken stemmende en rijkste. Van de volgende vijf uitgaven genoot ik kortom het meest.

5. ‘Gedichten eten’, Mark Strand; De Arbeiderspers, 2006; vert. Esther Jansma en Wiljan van de Akker; tweetalige uitgave

4. ‘De Nederlandse Kinderpoëzie in 1000 en enige gedichten’, Gerrit Komrij (samenst.); Prometheus, 2007

3. ‘Een tijd in Xanadu’, Lars Gustafsson; Hoogland & Van Klaveren, 2007; vert. J. Bernlef

2. ‘District and Circle’, Seamus Heaney; Faber & Faber, 2006

1. ‘New Collected Poems’, Les Murray; Duffy & Snellgrove / Carcanet, 2003

Vanwege onder meer verhuizen, verbouwen en natúúrlijk bloggen, las ik dit jaar minder literair proza dan gebruikelijk, maar uit wát ik las, valt, merk ik, een mooi boeketje te schikken. Ik genoot, zij het níet om steeds dezelfde redenen, van onder toch vrij veel meer
‘Breaktime’ (1978) en ‘Dance on my grave’ (1982) / Aidan Chambers,
‘Dagboek 1972’ (2007) en ‘Dagboek 1976’ (2007) / Jan Wolkers,
‘Datumloze dagen’ (2007) / Jeroen Brouwers,
‘Foto’ (2007) /Jan Wolkers/Steye Raviez/Coen Verbraak,
‘Onafhankelijke mensen’ (1935) / Halldór Laxness,
‘Rotjongens’ (2007) / Bibi Dumon Tak,
‘Rules for old men waiting’ (2006) / Peter Pouncey,
‘Thirteen moons’ (2006) / Charles Frazier,
‘Een vete’ (1982) / Heere Heeresma,
‘Waar kunnen we hier een standbeeld krijgen’ (2007) en ‘Vanwege de liefde’ (2007) / Edward van de Vendel,
‘What is the what’ (2007) / Dave Eggers en
‘Het woeden der gehele wereld’ (1993) / Maarten ’t Hart,
maar mijn Top 5 2007 luidt:

5. De gedenatureerde Delta, H.H. ter Balkt, De Bezige Bij, 2007

4. In the blood, Andrew Motion, Faber & Faber, 2007

3. Paarden stelen, Per Petterson, De Geus, 2006, vert. Marianne Molenaar

2. The Road, Cormac McCarthy, Alfred A. Knopf, 2006

1. Harry Potter and the Deathly Hallows, J.K. Rowling, Bloomsbury, 2007

Ter Balkt, Motion, Petterson en McCarthy schrijven beduidend beter dan Rowling, maar in tegenstelling tot haar stilistische kwaliteiten, zijn Rowlings verbeeldingskracht en compositorisch vernuft vrijwel zonder weerga. J.K. Rowling schiep een zeven dikke delen tellend meesterwerk, een literair monument, dat vele miljoenen kinderen en volwassenen verenigde in kennis, liefde, spanning, verdriet en plezier. Daarom, als eerbetoon (waar ze vast héél blij mee is), J.K. Rowling op 1.

Jeska kijkt terug: Vakantie!

2007-12-29T02:13:00.000+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Bruno Pinguïn (door Edward)

2007-12-29T00:02:00.000+01:00

Ik las de laatste tijd veel over pinguïns. Op de bijgaande foto staan er een paar, maar we zien ook de misschien wel bekendste pinguïnfotograaf: Bruno P. Zehnder.

Zijn levensverhaal is bijzonder. We kennen de berenliefhebber die uiteindelijk door een beer is gedood (uit de beroemd geworden documentaire van een tijdje geleden). Maar Bruno's verhaal lijkt erop.

Deze Zwitser hield van pinguïns omdat ze 'naast eenden en chimpansees de vrolijkste dieren op aarde zijn'. Hij fotografeerde ze waar hij maar kon; hij maakte 22 antarctische reizen.
Bruno heette eigenlijk Bruno Joseph Zehnder, maar dit liet hij officieel veranderen in Bruno Pinguïn Zehnder (gewoonlijk afgekort tot Bruno P. Zehnder).
Voor zijn geliefde pinguïns en zijn geliefde pinguïnfoto's deed hij alles: soms lag hij zes uur in de kou, op een isolerend matje, te wachten op het juiste moment.

In 1984 lukte het hem eindelijk zijn vriendin te overtuigen mee te gaan naar Antarctica. In een ijsgrot haalde hij opeens een zwart pak tevoorschijn, kleedde zich om en haalde zijn vriendin over om ter plekke, stante pede, te trouwen. Er waren pinguïns aanwezig.
Helaas hield het huwelijk maar drie jaar stand.

Op 7 juli 1997 was Bruno weer op zoek naar de perfecte foto. Hij werd overvallen door een sneeuwstorm. De Russische thuisbasis waar hij (uitzonderlijk!) mocht verblijven wist hij - op anderhalve kilometer afstand - niet meer te bereiken. In de Kleine Rotterdamse Pinguïnencyclopedie (echt waar, die bestaat, geweldig boek!) staat dan: 'Zijn laatste foto's maakte hij van een groep keizerspinguïns die, dicht bij elkaar, de sneeuwstorm over zich heen lieten razen. Misschien dat hij het in hun midden zou hebben overleefd, maar om er foto's van te maken moest hij een buitenstaander blijven.'

Bruno's lichaam werd op Antarctica bijgezet. In het ijs.

Allereerst dit (door Edward)

2007-12-29T00:01:00.000+01:00

Bibi, Jan Paul en ik waren onlangs in Stockholm. Daar zagen we een vervaarlijke waakhond. Ze zat op de mat van een winkel. Zie haar (hem?) hieronder. Met onze benen.

Couchsurfers 2 (door Frank)

2007-12-28T18:18:00.001+01:00

Beste luisteraars,

ik ben een dag te laat. U zult wel denken.
Maar dat heeft een goede reden.

Ik heb veldwerk gedaan. Onderzoek naar het fenomeen couchsurfers. Vorige week schreef ik er al over en nu heb ik het meegemaakt. De volgende stap wordt die van de grote zomertour door de banken van Nederland, maar nu ben ik eens gaan kijken hoe dat nou in z'n werk gaat, couchsurfen.

L. kreeg twee fransen op bezoek. Ze dacht dat het twee jongens waren maar het bleken een jongen een meisje te zijn. Het meisje heette Mildred. Voor mij betekent dat automatisch Engelse dame op leeftijd, maar dit was een franse twintiger. De afspraak voor de Burger King liep al gelijk in de soep omdat zij niet wisten dat wij wij waren, maar toen we elkaar eenmaal gevonden hadden hebben we gesprekken gevoerd in drie talen door elkaar.

Het was alsof ik vrienden van L. ontmoette, alleen kende ze die zelf ook nog niet. Mijn grote twijfel was eigenlijk dat je geen idee hebt wie je in huis haalt met zoiets, of als couchsurfer dat je niet weet waar je terecht komt. Dat viel hartstikke mee. Je blijkt profielen te kunnen bekijken en hebt natuurlijk van tevoren contact. Ze waren eigenlijk harstikke leuk.

Zij was duidelijk de baas en hij bromde daar een beetje tegenin. De grote attracties van Utrecht blijken te zijn:
-het eten. Ik heb ze uiteraard naar de goede eetplekjes gebracht en overal werd in geprikt en aan gesnuffeld. Fransen hebben dus een gezonde nieuwsgierigheid als het om eten gaat. Ze hebben oliebollen en bitterballen geproefd.
-het zandmodel van de Dom-kerk zoals die was voor het middenschip werd verwoest.
-maar vooral de bussen met dubbele harmonica. Zo stilletjes als hij kon zijn, hier werd de fransman helemaal enthousiast van en hij ging onmiddellijk plaatjes schieten.

Tot zover uw reporter in het veld. Terug naar de studio.

2007 (door Kees)

2007-12-28T13:54:00.001+01:00

Januari
Te Meppel overlijdt Simen Veltman. Samen met beeldend kunstenaar Peter Bekker was hij ‘Bekker & Veltman’, een bibliofiele uitgeverij die werk van onder anderen Remco Ekkers, Arthur Japin, Gerrit Krol, Gerard Reve, Albertina Soepboer, J. Voskuil en ondergetekende ongehoord mooi en zorgvuldig uitgaf. Veltman was een groot kenner van Nederlands- en Friestalige literatuur en een bevlogen, integer uitgever.
Omdat een geneesheer van de huisartsenpost te Groningen een ongemeen pijnlijke galsteenaanval voor “iets cardiaals” aanziet, - beslíst beter dan het omgekeerde, - belandt C. ’s nachts in het ziekenhuis.
Verkoop het huis waar ik drie jaar, drie maanden en 15 dagen woonde. Nergens ongelukkiger geweest.
De verbouwing van het nieuwe huis vangt aan.

Februari
In Antwerpen wordt, voorafgaand aan de première van de kinderopera ‘Aladdin’, het bóék ‘Alladin’ gepresenteerd. (Geen tikfout.) Nadien eten in een rookvrij restaurant. Kwelling.

Stukadoor A. begint zijn tour de force. Beleefde jongen. Als C. in huis is, verkleedt-ie zich in het toilet, maar wanneer hij en ik samen zijn, trekt-ie z’n overall in de gang aan.

Maart
Niet langer werknemer.
De keuken wordt geplaatst.
Verhuizing. Een daglang met drie auto’s + 1 aanhangwagen op & neer. ’s Avonds Indisch voor vijf.
24 op 25: slapen voor ‘t eerst in het nieuwe huis.

April
Warme dag. Aan de westelijke buitenmuur wordt een ‘schotel’ bevestigd. Tijdrovende klus. Een van de twee schotelplaatsers vertelt me dit werk nu & dan te doen omdat hij als eigenaar van een toko annex esoterische boekhandel niet in zijn levensonderhoud kan voorzien. Hij adviseert me inzake de voor ons welbevinden meest gunstige positionering van ons bed.
Twee weken achtereen interview ik vrijwel dagelijks een ‘nieuwkomer’. Een hunner is M. Had zes jaar geleden nooit een computer gezien. Staat nu, na een wirwar van Vmbo- en Mbo-‘trajecten’(!), op de drempel van de Hbo-opleiding Systeembeheerder. Spreekt Nederlands waar menig autochtoon een puntje aan kan zuigen. Is zó bang voor Nederlandse uitzettingsambtenaren en de Dementorklauwen die, aan de lange armen van Midden-Oostelijk gevestigde machthebbers, tot in al ’s werelds uithoeken reiken, dat hij vrijwel niets durft te vertellen. Wat hij wél zegt: “Wat me in Nederland als eerste opviel, was het groen. Net een tapijt. Dat vond ik fascinerend. Ik dacht: dat zal ’s winters wel verdwijnen, maar het verdwijnt niet. Het blijft.”
C. wordt geopereerd. De vermaledijde galsteen ligt in een plastic potje-met-deksel op het kastje naast haar ziekenhuisbed.

Mei
Vindaloo met B., E. en L.

Juni
Tijdens de jaarlijkse internationale clubmatch van de Old English Mastiff Club Nederland wordt Alyssa vierde in de categorie Jonge Honden / Teven. Omdat de tweede en derde prijs aan Deense honden werden toegekend, zal ik blíjven volhouden dat A. bij deze gelegenheid tot op één na mooiste jonge teef van Nederland werd uitgeroepen.
Macavity en Wonder (die ik, vanwege haar hedonisme, tegenwoordig ‘Paris’ noem) arriveren te Stootshorn.

Juli
Eerste golfles.
B. plus een nog immer niet vastgesteld aantal bloedverwantjes kamperen in onze voortuin. We houden een neger-, sorry: zóénengevecht.

Tweede golfles.
Derde golfles.
Met (een andere) B., alsook C. en R., langdurig en onvergetelijk goed gegeten in het sinds mensenheugenis beste Italiaans restaurant van Groningen, ‘Lo Stivale’.
Terrasje met E.

Augustus
Eten (met B., E., J. en L.) plus slapen (alleen) te R. Hotel staat bijna in de Maas. ’s Morgens vanuit mijn hotelkamer glorieus uitzicht over water, schitterend als gemalen glas, onder laaiende zon.
Weekje vakantie in Duitsland. Comfortabel huisje, ruim terras én privé-bergweitje.

Vijf uur achtereen in mijn langste file ooit. Lotgenoten plaatsen vouwmeubilair op de vluchtstrook en volleyballen tussenin de auto’s.
Vierde golfles.

September
Tot de slotsom gekomen dat ik mezelf en het leven te serieus neem om golf te willen spelen.
Vraag, na een ruim twee jaar durende lijdensweg, een advocaat twee mijner familieleden ‘aan te pakken’.
Schrijfster en dichteres S. is een herfstlichte middaglang hier. Haar jongste, nog te presenteren bundel geeft ze me ten geschenke. Omdat ik grieperig ben, kussen we niet.
Bezoek, vanwege zijn verjaardag, mijn (lievelings)oom K., de beste niet-publicerende schrijver van Nederland.

Oktober
Kinderboekenbal. Eerste ontmoeting met J.
Kennismakingsgesprek met de mevrouw die eenmaal per week, gedurende vier uur, ons huis gaat schoonmaken. (De werkster dus.)
E. gevraagd negen boekenkasten te maken.
Eerste middag met de mevrouw die eenmaal per week, gedurende vier uur, ons huis gaat schoonmaken. (De werkster dus.) Ze heeft een tatoeage op haar rechterborst.
Jézus, wat zijn advocaten duur!
Met L. naar Utrecht om een voorstelling van haar idool André van Duin te bezoeken. Voor het eerst reizen we samen per trein.

November
Signeren op de boekenbeurs van Antwerpen. Presentatie van het door mij vertaalde ‘Moeten dieren ook tandenpoetsen?’ (Dat “ook” had van mij niet gehoeven.)
Nieuwe bril.
Eerste van drie wortelkanaalbehandelingen.
Tweede ontmoeting met J. Een middaglang poëzie.
Tweede wortelkanaalbehandeling.
Eten & drinken met L. Op de terugweg voor € 129,-- geflitst.

December
Open in Den Haag een expositie. Honorarium: een schilderij.
Boekenkasten geplaatst. Boekenkasten ingericht.
Derde wortelkanaalbehandeling afgezegd.
Bezoek de galerie van mijn schoolvriend G. We gaan samen een boek maken.
Voortreffelijk gegeten in het Groninger restaurant De Pauw.
C. wint kaarten voor FC Groningen – PSV. Geweldige middag in de Euroborg. Het wordt 2-1.

Oplossing gevraagd, geen verlossing (door Ludo)

2007-12-26T18:15:00.000+01:00

Ik voel me dik. Wees gerust, geen anorectische neigingen hier, maar een bekend gevoel dat altijd op de tweede dag van Kerst optreedt. Dat gevreet hangt me dan de strot uit. En twee dagen, voornamelijk, zitten werkt ook niet humeurbevorderend.

Al jaren is de tweede dag van Kerst voor ons. Ik bedoel voor mij, mevrouw Abbink en M. en S. Niet dat we dan echt kerstig doen. Het is eigenlijk gewoon een dag pyjamaparty.

De enige taak die ik heb op deze twee dagen is ervoor zorgen dat ook dit jaar de Dr. Denker is ingevuld. Voor jullie als westerlingen een onbekend fenomeen, maar voor noorderlingen die zijn opgevoed met het (toen nog) Nieuwsblad van het Noorden, een jaarlijkse happening en race tegen de klok om de eerste te zijn die alles ingevuld heeft.
Ik praat jullie bij. Eens per jaar koop ik een -tegenwoordig- Dagblad van het Noorden. Altijd op 24 december, want dan staat de Dr. Denker erin.

40 tekeningen die elk een puzzeltje voorstellen. De 40 puzzelstukjes leiden dan weer tot een zin. Ik geef toe; veel meer heeft het niet om het lijf, maar toch doe ik inmiddels voor de -ik schat- 25e keer mee. Nooit en te nimmer stuurde ik de oplossing naar de redactie. Wel streef ik ernaar om uiterlijk Tweede Kerstdag alle 40 puzzeltjes te hebben opgelost.

Sinds gisteravond moet ik er nog vier. En nu nog steeds. Vanaf vanochtend staar ik wanhopig naar nr 19, 25, 33 en 39. Overigens dien ik hierbij op te merken dat voorzeggen mag. Je mag er niet om vragen, maar als iemand je vertelt wat de oplossing is, dan 'telt het' gewoon mee.
Vanmiddag besloot ik tot drastische maatregelen. Ik trok mijn hardloopkleren aan, muts op het hoofd. Een duurloop van twee uur moest, en zou, genoeg ontspanning opleveren om de vier resterde vraagstukken op te lossen. Vlakbij Kommerzijl had ik bijna 19 te pakken. En bij het dorpshuis in Pieterzijl wist ik dat ik voor het bereiken van Visvliet toch zeker 33 opgelost zou hebben. De brug bij Eibersburen zou dan toch echt 19 en 33 moeten schenken. En toen ik daar voorbij was, wist ik zeker dat langs het kanaal, terug naar Gaarkeuken, ik toch wel een score van 3 uit 4 zou moeten halen.
En toen stond ik weer voor mijn huis. 22km gelopen en geen steek verder.

Frustratie rest. Voor het eerst sinds 1998 heb ik niet alles opgelost voor het eind van de kerstdagen.
En het thema is dit jaar notabene onderwijs!

Ik laat jullie meepuzzelen;
Het zijn allemaal tekeningetjes in een vierkantje.

Nr 19: een schilderij in een lijst. Het schilderij is nevelig en je ziet bergtoppen. rechtsboven staat -p. Het woord heeft 5 letters waarvan de 2e een o is.

Nr 25: een paars vierkant met in het midden een uitroepteken. 9 letters, waarvan de 5e een l moet zijn.

nr 33: een tent die voor de helft open is. Op de vlap van de dichte kant staat OGRE, waarvan de O buiten het tentdoek is getekend. 7 letters, waarvan de 2e een t moet zijn.

nr 39: Een groen vlak met drie horizontale lijntjes. De bovenste en de onderste lijn zijn dun, de middelste is vet. rechtsonder staat i=o. 9 letters, waarvan de derde een n moet zijn.

Wie verlost mij, ik bedoel, geeft mij een oplossing?

update 19.24 uur:
19 is toets
33 is student

Kerstwens (door Bibi)

2007-12-25T09:42:00.001+01:00

Aan alle Cannalieten die ook vandaag een bezoek wagen aan ons eiland: namens alle bewoners wens ik jullie een paar rustige, ontspannen en contemplatieve dagen toe.En Sien? Die zit er klaar voor.
Haar kerstwens, vrete op aarde, is niet de mijne, maar ze dicteert het me vanachter de gedekte tafel.
Nu ga ik achter het fornuis.
En straks komt Alexander nog.

Person of the Year (door Alexander)

2007-12-24T21:22:00.001+01:00

Wie is dit? Nee, dit is dus niet Vladimir Poetin, de Person of the Year van het tijdschrift Time. Dit is mijn persoonlijke Persoon van het Jaar. Morgenochtend lees je hier wie het is en waarom hij Het is.

Update (25/12, 17:17):

Vanochtend werd ik zeer verkouden wakker en inmiddels voel ik me astmatisch, omdat ik nauwelijks het gevoel heb dat ik zuurstof mijn longen in krijg. Om te ademen moet ik mijn mond openhangen en de lucht die ik dan inadem bestaat - wegens kerstige feestelijkheden hier ten huize - uit sigarettenrook, doordringende etensdampen met zware rodewijnsaus- en wildgebraadwalm en een heel klein beetje uit zuurstof. Eerste Kerstdag valt me dus enigszins zwaar, jullie houden mijn verhaal te goed. Ik wens jullie desalniettemin wel veel moois voor de kerst.

Canna hartje lijstjes V (divers, door Ludo)

2007-12-23T19:33:00.000+01:00

Wat maakte 2007 nou 2007? Of beter gezegd, wat maakte het leven in 2007 draaglijk? Voor deze keer heb ik mijn enorme aversie tegen lijstjes maar overboord gezet. Het is geen lijstje in een categorie. Ik heb een drukke baan, een gezin en een tijdrovende hobby. In 2007 las ik 2,4 boek, beluisterde ik 5,6 cd en bekeek ik 2,99 film.
Naar het theater ging ik één keer -vanmiddag- en de laatste keer dat ik een museum bezocht zal ergens gedurende het interbellum geweest zijn. Die Abbink is niet echt een cultuurjunk.

1. The West Wing, Amerikaanse serie over de staf van het Witte Huis. Op dvd, inmiddels de seizoenen 1, 2 en 3, in de late avonduren, samen met mevrouw Abbink, bekeken. Heerlijk!

2. Harry Potter 7, gelezen in Zuid-Frankrijk. In één ruk doorlezen, kinderen afsnauwen en maar doorgaan. Heel knap gemaakt. Inmiddels ook herlezen en het blijft. Met het laatste hoofdstuk geeft J.K. Rowling het boek -en Harry- terug aan de kinderen.

3. 21-10-2007, 3.29.31. Ik zeg er verder niets meer over, maar mijn ego is nog steeds zo groot als Lapland.

Dit was de top drie van zaken die 2007 voor mij plezierig maakten. Niet in dit lijstje maar wel vernoemenswaardig:

- een kop koffie op zaterdag met Volkskrant magazine.
- een duurloop op zondagochtend bij -3 graden en een stralende zon.
- een avondwandeling in een roodgekleurd Gronings landschap ter hoogte van de voormalige Lauwerszee.
- Hendrik van de illegale taxi uit Visvliet, die mij altijd weer thuisbrengt.
- diner, etc. met een obscure Oost-Groninger dichter.

Canna hartje lijstjes IV (films, door Alexander)

2007-12-23T12:12:00.000+01:00

5. THE ASSASSINATION OF JESSE JAMES BY THE COWARD ROBERT FORD

Het is de laatste treinoverval van outlaw Jesse James, als zich er een knulletje bij zijn bende wil aansluiten. Robert Ford wordt gek van enthousiasme, als hij in de omgeving mag zijn van Jesse, de legende, als hij tegen hem mag praten. Uiteindelijk zal hij hem doodschieten. Een trage, hypnotiserende en poëtisch gefilmde geschiedenis met ijzersterk acteerwerk van Brad Pitt en Casey Affleck. Over dolende schurken, over vertrouwen, over bewondering, over Amerika, over geschiedvervalsing – en zo veel meer.

4. ATONEMENT

De jonge Briony Tallis besluit na een aantal verwarrende voorvallen om eigen rechter te spelen – niet beseffend dat ze daarmee de lijdende voorwerpen van haar vonnis levenslang in het ongeluk stort. Levenslang zal zij zelf door haar vergissing achtervolgd worden, levenslang zal ze boetedoening willen doen. Naar het boek van Ian McEwan, met prachtig acteerwerk, met vernuftige perspectiefspelletjes, een alles-omkerend einde en veel intrigerend functioneel kitsch.

3. 12:08 EAST OF BUCHAREST

Grappigste film van het jaar. Over de Roemeense revolutie in 1989 wil niemand meer praten, dus de talkshowhost van een lokale zender vraagt dan maar twee kennissen. Zij discussiëren over de vraag: was er in het provinciestadje, ten oosten van Boekarest, óók een revolutionair protest? De helden zwaaien zichzelf iets te veel lof toe, worden op hun nummer gezet door bellers, de presentator strooit met Plato, de oude Piscoci vouwt vliegtuigjes, de cameraman kan niet scherpstellen en debuutregisseur Corneliu Porumboiu gaf het zo vorm dat je vergeet dat er geacteerd wordt.

2. DEATH PROOF

Of is dit de grappigste film van het jaar? Quentin Tarantino maakte een A-film van wat hij als B-film bedoelde. En het is ook in alles een B-film: een belachelijk verhaal (een man vermoordt meisjes met zijn moordauto), belachelijke personages, scènes die te lang doorgaan of te vroeg ophouden, houterige dialogen, overdreven acteerwerk, overdeven alles. Maar Quentin Tarantino zet het geniaal naar zijn hand: een B-film van een A-regisseur is als een Bouquetreeksboek van een Nobelprijswinnaar. Tijdens de onovertroffen achtervolgingsscène biggelden de tranen over mijn wangen van het lachen.

1. PAN’S LABYRINTH

Nog steeds niet gezien? Ik had toch gevraagd of iedereen van Canna hierheen kon gaan? Omdat het de mooiste film van het jaar is? Een griezelig sprookje van Guillermo del Toro, met drie Oscars reeds bekroond – over de Spaanse burgeroorlog, over de kracht en de noodzaak van verbeelding, over liefde en dood en heldenmoed en over de volwassenwording van een jong meisje.

Canna hartje lijstjes III (films, door Edward)

2007-12-23T11:14:00.001+01:00

Op 5 de prachtige Oscarfilm van Florian Henckel von Donnersmarck, over het leven in Oostduitse Stasi-tijden, na het uitkomen van de film overleed helaas hoofdrolspeler Ulrich Mühe:

op 4 een film van Douglas McGrath die pech had: even ervoor was er met CAPOTE al een verfilming van passages uit het leven van schrijver Truman Capote, maar deze film vond ik net zo goed, misschien eigenlijk zelfs beter:

op 3 een heel lief en dapper verhaal over de jonge Jorge, die voor zijn zieke vader zorgt en dan van zijn broer in de gevangenis een onmogelijke opdracht krijgt, van Daniel Sánchez Arévalo:

op 2, van David Fincher, met in de hoofdrollen oa Robert Downey Jr. en Jake Gyllenhaal, een waargebeurd verhaal dat nu eens écht goed verfilmd is:

en op 1, nog niet in Nederland in de bioscopen, maar een fenomenale nieuwe manier van het vertellen van een tienerverhaal over schuld en verantwoordelijkheid,
door Gus Van Sant:

Canna hartje lijstjes II (Burberry, door Jeska)

2007-12-23T10:45:00.000+01:00

Een paar jaar geleden was er ineens een sjaal met schotse ruit in de mode. We (ik en mijn lief) woonden in Rotterdam en kwamen de sjaal daar met grote regelmaat tegen. Dat vonden we erg opvallend dus besloten we te gaan tellen hoe vaak we het ding zagen. Maar de geheimzinnige ruit, later verman ik dat het Burberry heette, kwam plotseling in verschillende vormen terug. Dus mijn toptien lijst is:

De (Burberry) sjaal vermomd als:

1: Broek
2: Handtas
3: BH + Onderbroek
4: Schoenen
5: Blouse
6: Hoed
7: sierkussen
8: Sokken
9: stropdas
10: en deze week ontdekte ik hem als Kerstbal (echt waar)

Canna hartje lijstjes I (boeken, door Bibi)

2007-12-23T10:21:00.000+01:00

Hier volgt Bibi's bijzondere boekenlijst

In willekeurige volgorde maakten deze 15 boeken in 2007 op mij de grootste indruk:

Animals in Translation- Temple Grandin
Misdaad en straf - Fjodor Dostojewski
Vallende man - Don Delillo
Wat is de wat - Dave Eggers
Tirza - Arnon Grunberg
Het doden van een mens - Guus Kuijer
Paarden stelen - Per Petterson
Londonstani - Gautam Malkani
Het complot tegen Amerika - Philip Roth
Moby Dick - Herman Melville
HP 3x - J.K. Rowling
Kleine herinneringen - Jose Saramago
Op een blauwe dag geboren - Daniel Tammet
Leaves of Grass - Walt Whitman
De kloten van de engel - Tijs Goldschmidt

De vetgedrukte titels staan in mijn top 5

Rotterdam-West (door Edward)

2007-12-22T11:28:00.001+01:00

Alexander had het er laatst over: hoe integreer je in een multi-culturele wijk?
Ik woon ook in zo'n wijk, al ruim vijf jaar, en ik voel me er goed. Heb een fijn huis, met (vanochtend) sneeuwend wit uitzicht, en heel fijne buren. En ik ga naar het Turkse supermarktje even verderop, waarvan ik eerst dacht dat de eigenaren in een zee van chagrijn rondleefden, maar sinds ik opeens vriendelijk begroet werd door één van die eigenaren toen ik hem heel ergens anders tegenkwam, is de zee aan het splijten.
Ook hou ik van het nieuwe Noord-Afrikaanse snoepwinkeltje, waar de lollies gewoon met z'n vieren naast elkaar in de etalage liggen.

En verder trekt het doordeweekse leven vanzelf een aantal indrukken op je ogen. Ik noem er een paar:

Steeds nog moet ik denken aan het prachtige Marokkaanse meisje, geheel in wit gekleed, met een zedige zwarte hoofddoek, maar dwars over haar T-shirt stond in grote blauwe letters: ALLOCHTOON.
Geweldig. De Cleopatra van onze tijd.

En dan de taxichauffeur van gisteren. Hij kwam uit Pakistan en terwijl we al op mijn bestemming waren (mijn huis) legde hij me uit waarom de islam niet zonder het christen- en het jodendom kon. Dat de heilige boeken elkaar aanvulden en nodig hadden. Dat strenge moslims gek waren als ze de Koran fout interpreteerden - genoot de Profeet bijvoorbeeld niet van tamboerijnmuziek toen hij ooit ergens werd ontvangen? Dan mochten we nu ook dansen en zingen op onze eigen muziek - alle antwoorden kon je vinden in de Koran.
Maar hij vroeg zich ook af waarom we na Lubbers, Den Uyl en Kok nu opeens een moslim-discriminerende regering hadden. En hij wist het antwoord: door Amerika. Amerika zat sowieso achter al het kwaad in de wereld. En zéker achter 9-11. Want 9-11 was tenslotte het Améríkáánse alarmnummer. De bommen kwamen van binnenuit, en dat was ook al lang aan iedereen bekend en onderzocht, maar ja, de Amerikanen...
En waarom waren trouwens Nederlanders opeens bang voor de moslims? 95% van de taxichauffeurs is moslim, en toch stapten we gerust bij hen in de taxi! En... maar oh, zijn gsm ging en nu moest ik uitstappen want het was 'zijn lieve vrouw' en hij 'luisterde naar niemand beter dan naar zijn lieve vrouw.... dag meneer.'

En vanochtend, buiten.
Aan de overkant van mijn straat is een sloot, en die is dus nu wit en bevroren. Er zijn kinderen op aan het spelen, en ik zag ook een compleet (ik denk) Marokkaans gezin: gehoofddoekte moeder, vader met zwarte baard en vier hupsende kinderen. De ouders keken hoe hun kinderen vielen, gleden, opstonden en juichten. En ter aanmoediging riepen ze deze onsterfelijke, alles samenvattende zinnen, zinnen die volgens mij iedere noeste integreerder zouden moeten worden toegeroepen:
'Doe als Bambi! Als Bambi op het ijs!'

Jeska kijkt terug: Mea Culpa

2007-12-22T05:09:00.001+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Desillusie (door Kees)

2007-12-21T17:17:00.000+01:00

Vanmiddag bezochten mij twee meisjes, zusjes, respectievelijk zeven en vijf. Hun moeder was erbij. Zij bestuurde een Amerikaanse gezinscontainer met getint glas en DVD-schermpjes in de achterzijde der voorstoelen.
De meisjes, - Roosje en Koosje, - waren bang. Bang voor mij, bang voor de katten en het allerbangst voor mijn hond Alyssa. Het waren kleine, blonde, bange meisjes met eendere mutsjes, roze.
Dat Roosje en Koosje mij niet dorsten aankijken, laat staan een hand geven, verbaasde me enigszins. Niet dat wie ook wordt geacht mij tijdens een eerste ontmoeting lachend en juichend tegemoet te hollen, maar ik had in lang niet zulke angstige, verlegen kinderen gezien. Zich verschansend achter moeders lange benen stonden hun gezichtjes voortdurend bíjna in huilstand.
Komt wel goed, dacht ik en ging het bezoek vóór de gang in. Alyssa, die ons door de glazen bovenhelft van de achterdeur, ongetwijfeld verwoed kwispelend en zacht enthoujankend, had gadegeslagen, stuurde ik een meter of vijf terug. Daar moest ze van mij blijven staan.
Alyssa is gék op bezoek. Het állerfijnste wat bestaat: spelen met haar Grote Liefde Max, een buurreu, maar tezamen met onder meer akkerrennen, vlees eten en buikkroelen, behoort bezoek tot de categorie pal daaronder: Bíjna Allerfijnst.
Hopelijk voelen de weinige lezers dezes die mij de eer & het genoegen van een thuisbezoek verschaften nu geen verongelijktheid. Hen bood ik geen bescherming, zij werden bestormd, omvergegooid, meters ver meegesleept, hun smetteloze jassen liet ik zomaar kwijlbesmeuren, - daar was ik, met Kopland sprekend, “werkelijk hard in”, - maar zij zijn dan ook geen vederlichte, vijf- dan wel zevenjarige Roosjes en Koosjes, met gezichtjes íets lager respectievelijk hoger dan Alyssa’s kop. Wijlen mijn moeder 24 jaar geleden tijdens een telefoongesprek met een door mij gekwetste mevrouw: “Voor dieren en kinderen is-ie zó lief.”
Voor de zekerheid naast Alyssa, zag ik Roosje, Koosje en hun moeder mijn huis betreden. Laatstgenoemde bezigde tientallen schel en bestraffend getoonzette woorden om haar dochters ertoe te bewegen hun roze rubberlaarsjes uit te trekken, maar R. en K. maakten daartoe geen aanstalten. Niet uit ongehoorzaamheid, - ze zouden niet dúrven, - maar omdat ze hun moeder niet hoorden. Ze keken naar Alyssa, klampten zich aan die lange benen en krijsten alsof naast mij Lord Voldemort was opgeplopt.
Alyssa, intussen, kwispelde. Al wat leeft, is haar lief en op kinderen is ze extra gesteld omdat die het niet moe worden te gooien, hollen, spelen. Dus wilde ze naar Roosje en Koosje om hen te besnuffelen, haar kop tegen hen aan te duwen, te worden omhelsd en een spel te kiezen. En dus zwiepte haar staart en sloeg hij tegen de deur van het toilet wat klonk als het beuken van een gummiknuppel op een tafelblad. Alyssa is een sterke hond.
Enfin. Om een lang verhaal te bekorten: ik won. Natúúrlijk won ik. Haha. Wie is er nou beter met kinderen dan ik? En met dieren. Juist. Ik bedoel maar.
Drie kwartier na hun binnenkomst deden de zusjes en ik, neuzen bijna tegen elkaar, wie het griezeligste gezicht kon trekken en daarbij het engst kon schreeuwen. Hun moeder filmde onze verrichtingen met een zilvergrijze camera ter grootte van een ouderwets fototoestel. Één gewonnen, één te gaan.
Ik vroeg Alyssa erbij. Ze kwam naast me zitten. Watervlug trokken Roosje en Koosje zich op hun moeder terug, als bange baviaantjes op hun rots.
Ik streelde en knuffelde en kuste Alyssa, en de moeder met de lange benen zei: “Ga maar. Er kan niets gebeuren. Ze is heel lief. Kees is erbij.”
En verdomd, daar kwam de jongste, Koosje, lippen opeen geperst, ogen lachend om haar eigen moed. Ze liep van haar moeder naar mij, hief haar hand en gaf Alyssa’s schedel veeleer een veegje dan een aaitje. Gejuichte complimenten alom.
De heldin zette zich op mijn schoot en streelde Alyssa’s rug dat het een aard had. Tja, toen kon Roosje natuurlijk niet achterblijven, daar kwam ze al, aaitje en hup, op de rest van mijn schoot. Alyssa duwde haar kop tussen de meisjeslijven, gelach, opgetogen gegil, moeder filmde alsof ze een Ufo voor de lens had.
En zo kwam alles goed. De meisjes knuffelden Alyssa, Alyssa likte hun neuzen en ik, ten zeerste met mezelf ingenomen, baadde in moeders warme bewondering. “Het zijn gewoon andere kínderen, ik vind het zó knap van je.” Keep it coming, honey.
Toen was het een uur of vier en moesten ze maar eens gaan. We stonden op. Moeder begon een volgende dankbetuiging. De meisjes holden naar de gang en Alyssa – naar buiten! - holde mee.
Terwijl haar staart Koosje als een gummiknuppel in het gezicht sloeg, stootte haar rechterschouder Roosje met zo’n kracht omver dat het kind als een curlingsteen over het laminaat schoof.
Gelukkig zaten er DVD-schermpjes in de achterzijde der voorstoelen van de Amerikaanse gezinscontainer, die mijn perceel met boze snelheid verliet.

Surfers (door Frank)

2007-12-21T00:24:00.000+01:00

In Nederland schijnt het zwaar weer te zijn. Koud, zelfs met sneeuw. Veel wind die door jassen heen snerpt en door kleine gaatjes in handschoenen.
Lieve lezers, ook hier, aan de andere kant van de zee, is het zwaar. Er is een Loesje-uitspraak dat stranden in de herfst een paradijs zijn voor eenzame dichters. Of toch iets in die richting. Die uitspraak is helemaal waar, dichters kunnen zich hier het zeezout van de vingers likken. Ons eiland ligt als een kleine rots in een woeste branding. Grote golven slaan zich tot schuim op onze kliffen. En zo kon het gebeuren dat ik vandaag met een surfer stond te praten.

Een vreemde surfer, dat moet ik er gelijk bij vertellen. Zonder plank of wetsuit. En hij deed verder ook niks, ja soms een beetje verliggen.

Er zijn mensen die elk bankbiljet dat ze in handen krijgen markeren voor ze het weer uitgeven. Ze hopen dan ooit een bankbiljet herkenbaar voor de tweede keer in handen te krijgen, omdat de kans dat het gebeurt zo klein is.
De bankbiljetten maken dan, met hun tatoeage, een wereldreis. Ze gaan van hand tot hand, kreuken, scheuren soms een beetje en maken van alles mee. Precies die reis hopen de markeerders te zien. Een reis waar geen foto's van zijn, geen herinneringen die verteld kunnen worden. Je kunt hem alleen afzien aan de littekens die zijn achtgebleven.

Hetzelfde gebeurt met boeken, in zogenaamde bookcrossingzones. Je zet een stempel in een oud boek dat je niet meer leest, voert het nummer in op een internetsite en zet je boek op een openbare plaats.
Een ander neemt jouw boek mee en leest. Die vermeldt op diezelfde internetsite waar hij jouw boek gevonden heeft en waar hij het gaat neerleggen. Voor dat neerleggen zijn officiele plekken in gericht, bookcrossingzones. Vaak zijn ze in cafes en jeugdherbergen. Maar sommige mensen leggen een boek ook juist in een holle boom of op tafel in een restaurant. Een plek waar je niet kunt voorspellen of en wanneer iemand het vindt.

Net zoiets deed de surfer. Hij surft niet op golven of het internet. Hij surft banken.
Het idee is net zo simpel. Je wilt goedkoop reizen. Dus je gaat liften en eten in kleine slechte restaurantjes, je overnacht in een hostel. Maar alsnog maak je kosten. Om die kosten zo laag mogelijk te houden en ook nog eens veel nieuwe mensen te ontmoeten is er couchsurfing. Op een site bieden mensen hun bank aan. Je maakt met die mensen dan een afspraak over wanneer je komt en wat wel en niet mag en dan mag je op hun bank overnachten. Gratis of voor een heel laag bedrag.
En dan hops je weer door naar een andere bank of als het je allebei bevalt blijf je wat langer. De surfer die ik sprak woonde al vijf maanden op een blauwe bank in Amersfoort en wilde 'ergens in het nieuwe jaar' naar Spanje.
Tot die tijd werkte hij wat en hield vakantie.

Gelukkig was het een Deen. Hij kon dit weer wel hebben.

Mea culpa (door Ludo)

2007-12-19T00:12:00.000+01:00

Het is sorrytijd. Waar Edward van lijstjes houdt, bestaat het terugblikken op een jaar, bij mij, voornamelijk uit het reflecteren op blunders, ongepaste opmerkingen en brute terechtwijzingen. Bovendien is het wat megalomaan om op dit weblog al mijn successen van dit jaar te gaan bespreken. Maar hoe moet dat dan in blogvorm? Ik ga geen poging doen tot het plaatsen van een lijstje, ik ga niet teveel doen aan gevalsbeschrijvingen om, op die manier, het zout nog wat dieper in de wonden te wrijven. Teruglezend op Canna, beter goed gejat, dan slecht bedacht, zie ik ineens de juiste vorm.

Lieve Heer,

ik heb gezondigd. U weet wie ik ben? Ja, natuurlijk weet U wie ik ben. Wat zegt U? Dat voor alles een eerste keer moet zijn? Ja, inderdaad. Ik heb dit nog niet eerder op deze manier gedaan. U hebt gelijk, ik heb nog nooit op enigerlei wijze gebiecht. En ik weet dat alleen biechten over 2007, in mijn geval, geen enkele garantie geeft. Nee, ik ben best op de hoogte Heer. Vroeger heb ik, als kind, Uw boek gelezen. Ja, zowel het oude als het nieuwe testament. Ik ken het verhaal van Adam en Eva, van hun zoons, van de ark van Noach, van David en Goliath, van Sodom en Gomorra, van.......nee, inderdaad, er is niet veel blijven hangen. En die boodschappen van U. Ik bedoel die 10 daar op die steen. Ik ken ze wel hoor, dat wel. Maar, vergeef me, U hebt alweer gelijk. Ze kennen is iets anders dan je eraan houden en ernaar leven.

Lieve heer, 2007 was geen best jaar. Ik ben dit jaar erg goed geweest in het maken ontactische opmerkingen (toch wel zeker 34 keer). Ook kan ik u zo vertellen van 13 gevalletjes karaktermoord. En die meneer die ik aan de telefoon moest hebben. Ja, die met die hoge stem, toen ik hem sprak vroeg ik: "is uw man misschien ook thuis?". Dat was echt per ongeluk. Ik verwachtte echt niet dat die man zo'n wijvenstem had. Sorry, een wat hogere stem dan de meeste mannen.
En die keer dat ik een vergadering binnenstapte en vroeg of "die borderliner" ook zou komen en ze al achter mij stond, was inderdaad niet erg netjes. Dat zie ik zelf ook wel in. Maar toen was ik ook gewoon een beetje kwaad. wat zegt u? Geen enkele rechtvaardiging? Nee, dat klopt dan ook wel weer.

Waar ik echt spijt van heb, is het incident van die mevrouw die best een genuanceerde mening had. Het is inderdaad niet zo aardig om te zeggen dat gevoel geen argument is, en dat besturen op basis van gevoel uiteindelijk alleen maar jankpartijen oplevert. Uieindelijk bleek een dergelijke partij toen ook accuut te zijn.

Ja, dit was het wel. Het voelt eigenlijk best goed zo. Zal ik eens vaker langskomen? Oh. U was nog niet klaar? Wat ik met die resterende 7 beledigingen, pogingen van machtsvertoon, buitengewone bruutheid en nietsontziende beslisdrang denk te gaan doen? Tja, goede vraag.......sorry zeggen? Sorry!

Jaha, ik weet wel dat dat beter kan. U wilt niet gaan heroverwegen of, als U tenminste bestaat, U een plekje vrij heeft straks? Dat ik dan mijn toon onmiddellijk moet wijzigen? Sorry, ik zal geen jaha meer zeggen en echt proberen vaker langs te komen. En jajajajaja -ik bedoelde die jajajajaja's niet vervelend hoor- er ook echt naar te leven. En, nee, ik besef me dat de tijd van aflaatverstrekking door biecht geweest is. Ik zal er écht, écht, écht naar leven.

Mag ik nog iets zeggen? Fijn! Kijk, weet U, het is niet zo dat ik dit jaar alleen maar een vreselijke tiran ben geweest. Met Pasen was ik nog met buurman T. in de Nederlands Hervormde gemeente te G., waar buurman C. dominee is. En ik zong - ok, neuriede- ook wel mee. En ik luisterde en dacht erover na. Nee, ik snap wel dat Uw conclusie was, dat ik, met het achter mij dichtslaan van de kerkdeuren, alweer bezig was met andere dingen. Maar, laten we wel wezen, het is toch een start?
Wat U een goede start vindt? Nou, ik ben benieuwd.

Nou ik vind het fijn om te horen dat ik dit jaar gepassioneerd bezig ben geweest en ook heel veel belangrijke dingen goed heb opgelost. Dat lucht mij toch wel enigszins op. Dus als ik U goed begrijp....o ik begreep u niet goed? Ik had toch al sorry gezegd? Nou, als u vindt dat het......jajajajaja -sorry-, het kan inderdaad vele malen beter.

Lieve mensen. Ook dit jaar was ik niet altijd de innemende Ludo die jullie meestal zien. Ik was hier stom, daar bruut, her vervelend en der beledigend. Sorry! Ik beloof oprechte beterschap in 2008.Wie zich nu aangesproken voelt, moet weten dat ik hierbij mijn oprechte excuses aanbied. Maar ik wil wel even nog opmerkingen dat een aantal van jullie het er ook wel een beetje naar..........wat zegt U heer? Dat het begin goed was en dat ik nu onmiddellijk dien te zwijgen?
Akkoord. Ik zwijg.

Amen.

Bekentenissen (door Bibi)

2007-12-18T13:11:00.000+01:00

Het is tijd om jullie luisteraars te vertellen over mijn mislukkingen. Het zijn er nogal wat, maar ik begin maar bij de grootste.
Ik zeg altijd tegen de mensen dat ik vroeger dierenarts wilde worden, maar stiekem had ik een andere route voor mijzelf uitgestippeld: die van presentator. Ik was ervoor geboren.
Reeds op mijn vierde moest ik als kabouter verkleed mijn kleuterschool vertegenwoordigen. Voor wie en wat ben ik vergeten, maar ik weet wel dat ik de juf liet zingen omdat ik geen idee had waar het liedje over ging dat ze al die tijd vooraf met me had geoefend. Desalniettemin genoot ik van alle mensen die naar mij keken. Ik had, ook zonder zang, een présence, zoveel was duidelijk voor iedereen.

Tot die ene fatale dag.

Een vriendin had mij ingeschreven voor en screentest bij de NCRV. Ze zochten nieuwe presentatoren voor een spel. Ik verscheen in een totaal verkeerde outfit in Hilversum, waar mijn hippe vriendin mij redde door mij op het laatste moment haar eigen kleren te lenen. Ik werd opgemaakt en gefotografeerd. Op de polaroid die ik even later in handen kreeg zag ik een bangelijk gezicht verstoken van alle zelfvertrouwen. Mijn medepresentator was al bekend: Gregor Bak. Ook hij had zeggenschap over de nieuw te kiezen collega.
Ik maakte bij onze kennismaking direct al een fout door te zeggen dat onze namen zo leuk met elkaar zouden rijmen als we de quiz ooit gingen presenteren. Voor die gelegenheid wilde ik Dumon best laten vallen, dan klonken we immers echt als een duo. Gregor keek me in de spiegel aan zoals kappers dat doen, en in zijn blik las ik de woorden: God verhoede dat zij de uitverkorene wordt.
We moesten opkomen. Inderdaad werden onze namen door de studio geschreeuwd en er klonk muziek en applaus. We gingen zitten achter onze tafeltjes en de deelnemers stelden zich voor. Het waren allen eindexamenkandidaten. De quiz moest een kopie worden van Tweekamp. Judith Bos en Dick Passchier. Jullie weten wel.
Ik begon de eerste vragen af te vuren die geen van de kandidaten goed wist te beantwoorden. Van Gregors vragen bakten ze (sorry voor deze perongelukke grap) ook niets, dus toen ik weer aan de beurt was en de kinderen niet eens wisten wie Richard Wagner was riep ik -om de dooie boel een beetje op te peppen- dat wij dat vroeger beslist beter hadden gedaan. Dat ze ezels waren vergeleken bij de kandidaten uit de jaren zeventig. Er klonk boe-geroep. De aanhang van de kandidaten kwam in opstand. Gregor ging het sussen met een makkelijk vraagje dat goed werd beantwoord. ‘Ja, ja,’ kwam ik tussendoor, ‘dat wist ik al toen ik acht was. Nu begonnen de kandidaten zelf ook boe te roepen.
Niemand luisterde meer naar mijn volgende vraag. De regisseur maakte het afrondingsteken en onder een lawine van protesten verliet ik de studio. Bij de schmink zat een leuk fris meisje dat zelfverzekerd en blijmoedig om zich heen keek. Zij zou –zo zou enkele maanden later blijken- de nieuwe Judith Bos worden. En ik? Ik liep naar de kantine waar mijn vriendin zat. Ze zag er nog steeds hip uit, hoewel ze mijn kleren aan had. Toen begreep ik dat ik iets essentieels miste. Bij het vertrek zag ik buiten nog een paar figuranten fietsen. Ze zagen mij ook. Ze begonnen direct weer met hun boe-geroep. 'Maar je zei dat het goed ging?' zei mijn vriendin. Niet veel later kreeg ik post van de NCRV. Het eerste woordje was: Helaas...
PS: gelieve niet te reageren op dit stukje.

Amsterdam-Oost (door Alexander)

2007-12-17T20:37:00.000+01:00

I.
INTEGRATIE

Anderhalve maand geleden verhuisde ik naar Amsterdam-Oost. Ik was blij, nieuwsgierig, want daarmee zou het Midden-Oosten voor mij iets dichterbij komen. Ik zou eens een andere kant van Amsterdam te zien krijgen, ik ging wonen temidden van allochtonen.

Toen ik nog aan de gracht woonde, op stand, zaten de enige allochtonen met wie ik in aanraking kwam achter de kassa bij de Albert Heijn. Voor mij in de rij stonden yuppen en Connie Palmen. Mijn niveau van multicultureel samenleven beperkte zich tot afhaalbezoekjes aan het rotizaakje om de hoek, maar mijn maag had vaak problemen met die roti, dus ook dat bleef zeer beperkt. En het heen-en-weer-geven van de bonuskaart dus.

Dáár zou nu dus verandering in komen, mijn samenleving zou werkelijk multicultureel worden. Maar. Documentairemaker Michiel van Erp verklaarde twee weken geleden waarom hij niet veel allochtonen als vriend had: ‘Ik woon midden in Amsterdam en daar staan geen huizen van Marokkanen of Turken. Dus ik kom ze gewoon niet tegen.’

Dat is een gedeelte van de verklaring. Want ik kom nu wel allochtonen tegen, maar ik kén er nog geen. Om twee redenen: op straat hoor ik vooral andere talen. Geen Engels, geen Spaans, maar een taal die ik totaal niet beheers. Ten tweede: waar praat je dan over? Waar moet het babbeltje met mijn Marokkaanse buurvrouw over gaan? Over het weer? Ik weet het niet goed.

II.
METRO

Anderhalve maand geleden verhuisde ik naar Amsterdam-Oost. Dat betekent dat ik nu ook soms met de metro ga – de metro, die als een slagader het leven naar de buitenstedelijke stadsgebieden pompt, van het Centraal Station helemaal tot in de Bijlmer.

Ik wil over de metro twee leuke dingen zeggen. De eerste is dat ik gisteravond in de metro een leuk type zag. Hij stapte op de Nieuwmarkt in, slofte naar binnen, was met twee vrienden, de wagon was behoorlijk leeg, dus hij nam een bankje voor zichzelf, zijn vriend ook en zijn andere vriend ook. Samen drie bankjes. Super chill. Zijn sloffen was een pose, hij zat vol energie en verraadde dat door als een rappe gitarist zijn Rubix-kubus te bespelen. Door niets of niemand te verstoren.

Toen kwam er een blonde dame binnen. Slank, met een donkerblauwe jas van het soort viltachtige stof dat er vaak erg chic uitzag. Halverwege de jas, midden op haar buik, zat de riem die haar lichaam mooi wespachtig getailleerd liet uitkomen. Ze ging niet zitten, posteerde zich naast een vasthoudpaal. En het leuke was dat de jongen naar haar keek, kéék, man, het was alsof hij voor het eerst van zijn leven roomijs at. Het was een tantu spange chick. De Rubix wachtte.

Het tweede leuke ding is dit filmpje. Een vriend van mij maakte het een tijd geleden en ik moet er nog steeds om grijnzen. En tot slot een verontschuldiging: dit is eigenlijk geen blogstukje, maar twee sprintjes die losjes met elkaar verbonden zijn. Ingetogen sprintjes dus.

Lijstjestijd - een punt van orde (door Edward)

2007-12-17T12:06:00.000+01:00

Sorry, Alexander, dat ik even tussendoor kom.

Gisteren zwaaiden we met lange, witte zakdoeken zondaglogeerster Sarah uit - dank je wel voor je stukken en je verblijf, Sarah!
Maar er is niet meteen een nieuwe zondaggast. Dat komt omdat het einde van het jaar nadert en het dus weer lijstjestijd is. De komende twee zondagen (23 en 30 december) besteedt Canna aan lijstjes. Omdat wij hartje lijstjes.

Dus: welke boeken vond jij dit jaar het mooiste? Welke films? Welke theatervoorstellingen en welke cd's? Canna-leden zullen hun lijstjes posten, maar Canna-lezers worden ook van harte uitgenodigd om hun nummers 1t/m10 of nummers 1t/m5, of 1t/mX, in te leveren. Dat kan via edward@edwardvandevendel.com.
Schroom niet - we plaatsen ze op de lijstjeszondagen!

Dag Allemaal! (door Sarah)

2007-12-16T13:45:00.000+01:00

Toen ik gisteren bij de kapper zat bespraken we een bijzonder verschijnsel. Zodra je zegt dat iets nooit gebeurt, gebeurt het. Als je zegt dat je eigenlijk nooit ziek bent, lig je de volgende dag beroerd in bed. Als je zegt dat je nooit van je fiets valt kun je ervan uitgaan dat je binnen een week op de weg klettert.
Vergelijkbaar iets: Ik las Alexanders kerstverhaal en een paar dagen later valt in ons gehele huis de stroom uit door een brand, verderop in de straat. Zaten wij ook tussen de kaarsjes. Nu snap ik waarom mensen vroeger meer sliepen. Als je een half uur in het donker hebt gezeten, kun je weinig anders doen dan naar bed gaan.
Nu snap ik niet hoe mensen in de buurt van de poolcirkel kunnen leven als het op sommige dagen niet eens licht wordt. Ik besefte plotseling hoe benauwend duisternis kan zijn.
Vergelijkbaar iets: Je kunt van een woord dat je nog nooit gezien of gehoord hebt de betekenis leren en het vervolgens achterelkaar tegenkomen.
Vergelijkbaar iets: als je een kunstje wil laten zien, lukt het niet meer. Zodra niemand kijkt, lukt het wel weer.
Hoe is dit alles toch mogelijk? Waarschijnlijk beïnvloedt het één het ander niet, maar hoe komt het dat wij dat wel zo ervaren? Bestaan hier mooie psychologische theorieën over?

Ik heb te weinig psychologische kennis om hier nog meer over te schrijven.
Het is vandaag sowieso moeilijk om iets te schrijven. Dat komt waarschijnlijk door mijn wiskunde PO, waar ik al het hele weekend mee bezig ben. Niks is zo dodelijk voor inspiratie als wiskunde. Ik heb er dan ook door de jaren heen een hartgrondige afkeer van ontwikkeld. In mijn profiel zit slechts wiskunde A1, waardoor de mathematische marteling tot een minimum beperkt wordt, maar ik doorsta het maar moeilijk. Vooral het maken van een praktische opdracht kost een bovenmenselijke inspanning. Samen met mijn klasgenoten sleep ik mij door de onafzienbare, nutteloze rijstebrijberg van getallen, kwadraten, coëfficiënten, standaarddefiaties en cummulatieve verhoudingen. Was het maar rijstebrij. Ik heb nooit gesnapt wat er nu zo vreselijk is aan die rijstebrijberg voor de poort van luilekkerland, ik vind het wel lekker.

Mensen ik heb met veel plezier op dit eilandje voor jullie zitten schrijven. Hopelijk hebben jullie mijn stukjes ook graag gelezen. Nu is het tijd om weer terug te varen.
Dag allemaal!

Sarah

Uit Zweden (door Edward)

2007-12-15T10:04:00.000+01:00

Ik ben in Stockholm. Alles is mooi hier, maar het internet wankelt. Althans, in ons hotel. Het zwalkt op zijn benen en verliest elke keer vaste grond. Vandaar dat ik niet echt kan bloggen. Misschien lukt het me zelfs niet dit berichtje erop te krijgen. Dan lezen jullie dit dus niet. En dan vragen jullie je af: waar is Edward? Waarom blogt hij niet. En dan krijgen jullie maar geen antwoord. Naar is dat. Maar ik ben dus in Stockholm. En het internet wankelt.

Jeska kijkt terug: Kerstverhaal

2007-12-15T05:54:00.001+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Sprintje onderlangs (door Kees)

2007-12-15T03:14:00.001+01:00

Mede omdat op onderstaand gedicht, 11 uur na plaatsing, nul keer is gereageerd: - beangstigend dat zich tussen de Iraans-Nederlandse fotografe Sooreh Hera – inmiddels ondergedoken - (alsook de directeur van het Goudse museum – inmiddels bewaakt - die, in tegenstelling tot zijn lafhartige ‘Haagse’ collega Van Krimpen, haar foto’s wél durft te exposeren) en de Nederlandse terreurmoslims, - een – hoop ik - minderheid van de moslimpopulatie die, zodra zich iets hen onwelgevalligs voltrekt of dreigt te voltrekken, aan het doodsbedreigen en aanslagplannen slaat, -nog geen muur van Nederlandse beeldhouwers, cabaretiers, componisten, dichters, fotografen, musici, schilders, schrijvers en andere kunstenaars heeft gevormd. De door ons allen onderschreven en bewonderde strijd die onze voorgangers jegens beknottende christelijke geloofsvormen voerden, weigeren de meesten onzer voort te zetten jegens veel méér beknottende varianten van de Islam. Vanwege niet onbegrijpelijke angst, selectieve domheid, misselijkmakende politieke correctheid, minachtenswaardige lafheid, onvergeeflijke naïviteit of iets anders. Hoewel ik haar niet ken en fotografie als een tweederangs kunstvorm beschouw, plaats ik mij – met alle liefde en overtuiging ook fysiek – tussen Sooreh Hera en haar luidruchtige, primitieve, godsdienstblinde belagers.

Meerstad (door Kees)

2007-12-14T15:23:00.001+01:00

Van de site van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit: “Aan de oostkant van de stad Groningen, tussen het Eemskanaal en het dorpenlint van de gemeente Slochteren, is het megawoonplan Meerstad Groningen in uitvoering. Een ambitieus project waarin 4000 hectare landbouwgrond wordt ingericht als woonlandschap.” En: “In Meerstad Groningen komen ongeveer 10.000 woningen rondom een nieuw aan te leggen meer van ongeveer 600 hectare.”

Mijn gedachten hierbij zijn de volgende.

MEERSTAD

Aan de achterkant van jaren
’s avonds deze akkers langs
dit water, deze weiden.
Een andere hond voor je uit
een andere vrouw, een uitgebot kind
bereiden thuis de paddestoelensoep
maar dezelfde akkers geploegd
keurig na stoppels uit ijs.
Een tractor rijdt zijn zoeklicht achterna.
Het is niet koud, het is koud
voor wat je draagt.

Dit land gaat niet verdwijnen
omdat iemand jetzt kein Haus hat
al wordt dit ontkend door het genootschap De Stad
grijze vingers en een duimpje in een rok
dagelijks in hun hemel aan glimmend tafelblad
gedurig verversen lakeien de wateren
’s avonds op aarde aan bruin bekrast hout
bij bier, ijskoude jenever, een glaasje rood voor duimpje
wie volgt haar vanavond naar het toilet
zet haar tegen de tegels
spert zijn muil over haar schilferrode mond
rukt haar Engelse blouse uit haar Franse rok
strak over de kont die haar man niet meer ziet
omdat hij slaapt wanneer ze komt
wrikt de baleinen wreed langs de tepels
breekt haar zijden slip bij poging vier
schokt zich in haar leeg als een haan
en denken ze daar aan in het dorpshuis
waar ze achttien uur later zingen, een lied
niet genotuleerd minutieus gecomponeerd
in die hemel aan dat glimmend tafelblad.

Heil het genootschap De Stad!
Dat dit oude land verzuipt
als een jonge kat
om de pachters terug te lokken
die het jarenlang verjoeg
blèren piraten er kloonwoonst omheen.

Tegenover de stiletto’s van het genootschap
weef je het rag van je protest.
Er jagen dode honden langs die einder
waar nog moet verschijnen
op wie je altijd wachtte.
Over welk gras moet zij nu komen
haar schaduw over welke akkers voeren?

En: al die jaren zag je hier een vrouw
wist je haar denken: ‘hier liep hij
holden we dit dijkje af, lokten we de honden
met steentjes in het water, waren we voortvluchtig
en agent, klant en bloemverkoper, vochten we
elkaar de molshopen in, de hondenriem over, hier
hebben we tenslotte gepraat, ik met mijn rug
naar hem toe’, maar zij komt te laat
koopt haar hond wanneer deze grond bestaat
onder water, schaduwen van villa’s
stemmen, rook, de geur van worst.

Je vertrekt naar een plek
om haar voetstappen te laten
zo veel – zo diep je nog kunt.

Routewijziging (door Frank)

2007-12-13T19:35:00.001+01:00

Eigenlijk...
Eigenlijk ging ik een heel ander stukje schrijven. Over het nieuws. Ik had er echt over nagedacht.

Maar vanmiddag hoorde ik een term waar ik niet omheen kon. Ik zag ze gelijk voor me, de zelfvoldane galbakken. Het ging over 'triomfantelijke tolerantie'.

BAH!

Zie ze staan in een overvolle bus. Niet een beetje vol, maar echt afgeladen, bijna-door-de-assen, stampvol. Ze worden aan alle kanten gepiercet door ellebogen, schouders en laptoptassen. Zo'n bus waar het HP-logo blijvend in je buikspieren wordt geponst.
Daar staan ze. In een onmogelijke houding. En alle handvatten zijn te hoog, alle palen of stoelleuningen worden afgeschermd door zweterige lijven of natte jassen die naar hond ruiken.

Dat is niet leuk.
Echt niet.
Dus maak me dat niet wijs.
Maar ze staan te glimlachen!
Ze houden tien haltes lang hun adem in, omdat ze wel moeten. Dan vreet je je op van frustratie. Dat is niet leuk. Maar ze glimlachen erbij!
Zo'n weeige gelatineglimlach. Hoe de bus ook schudt, dat gezicht drilt steeds weer terug in de plooi. Steeds weer 'Kijk mij eens.'

'Kijk eens.
Er wordt een groothandel in kantoorartikelen zijwaarts door mijn neus geperst, maar ik verdraag het. Ik vind het niet erg. Ik word er niet boos om. Ik zie heel goed in hoe machteloos iedereen is in deze veel te volle bus, dus ik verdraag het.
Ik kan daar zelfs bij glimlachen.

Goed van mij, hè?'

BAH!

Serieus.
BAH!
Ik kan daar niet tegen.
'Ik tolereer dit.'
Oh ja?
Dat zullen we dan weleens zien!

Ik ga het niet beschrijven want ze zouden me spontaan opsluiten en dat kan de bedoeling niet zijn, maar ik test dat dan. Die mensen komen in kubusvorm met twee voetjes eronder naar buiten schuifelen, de afdrukken van de profielzolen nog onder hun oksels, en de etters glimlachen nog!
'Mij krijgen ze niet klein.'

Het is dat demonstratieve 'Kijk mij eens tolerant en verheven zijn.'dat onmiddellijk verkeerd schiet. En als ik dat tijdens het spitsuur al bij mede-reizigers herken en meteen tot de grens wil testen, hoe moet dat dan gaan op al die plekken buiten de bus?

Goeiemoggel (door Ludo)

2007-12-12T09:14:00.000+01:00

De meiden zijn naar school, mevrouw Abbink naar het werk, de laptop staat op tafel -aan en ingelogd op Canna-. Ik kan 'aan het werk'.

Niet dus. B. Belt hoe ik dit datje en deze ditjes geregeld heb, want dat is hem nog niet helemaal duidelijk.
Oké, dan zal ik dus nog even E. bellen, want E. moet weten van dit datje en deze ditjes. B., ik bel je zo snel mogelijk terug.
E. is akkoord, B. nu ook en ik loop richting tafel, waar de latop nog steeds 'aan' staat en nog steeds is ingelogd op Canna.

Toch nog even een kopje koffie halen. Ik zit. Ik check ondertussen mijn e-mail. Had ik beter niet kunnen doen, want S. wil weten of ik de brief heb gelezen en welke actiepunten ik wil formuleren. Het kan wel wachte, maar het zit al in mijn hoofd. Beter dat ik eerst even terugmail. Datzelfde geldt voor de e-mail van E2. Afspraakbevestiging is verstuurd en nu wil ik naar Canna.

De standaardnokiatune klinkt -ik vind een andere ringtone erg, vooral omdat ik regelmatig, in elk geval eentiende van een seconde, kan denken dat het vast niet mijn telefoon is-
Het is mijn telefoon.
L. aan de lijn over E2. Ja, dat kan wel geregeld worden. En ik bedenk al tijdens het telefoongesprek met L. dat ik straks ook even ga bellen met F. en met M. Dan heb ik alle losse eindjes bijelkaar geveegd. Iedereen weer gelukkig.

Ik ben ook gelukkig, want ik ben vandaag vrij. Mijn koffie is koud en laptop staat intussen op stand by. Ik denk dat ik eerst nog even H. en F. ga bellen, dan ga bedenken wat ik vandaag op Canna ga schrijven en tenslotte iets van boodschappen in huis ga halen. Of toch eerst nog koffie? Wacht even, de telefoon gaat.....

Het was een grappig dagje (door Bibi)

2007-12-11T17:47:00.000+01:00

Vanmorgen ging de wekker bij ons om kwart voor vijf. Er waren lezingen te doen aan de andere kant van het land. J ging met de ene trein de ene kant op, ik met de andere trein de andere kant.
Ik werd bij aankomst van het station opgehaald door iemand van de bieb. We reden naar het voorgeborchte van Beek en Donk. Daar, in een buitenwijk, moesten we zijn. Maar eenmaal ter plaatse bleek dat groep zeven en acht waren ingekwartierd in een andere school.
Toen we die school dan eindelijk hadden gevonden ging de mevrouw van de bieb meteen op koffiejacht. Ik klopte op de deur van groep zeven. Die was net bezig een kerstboom op te tuigen. Nog voor ik kon zeggen wie ik was zei een warrige juf dat ik aan de andere kant moest wezen bij groep acht. Ik klopte op de deur van groep acht. Daar zei de meester dat zijn bezoek al was gearriveerd en dat ik verkeerd was. Hij stuurde me terug.
Ik klopte wederom op de deur van groep zeven. Niemand lette op mij. Ik riep heel hard: 'Goedemorgen allemaal, hier is de loodgieter!!!’ De juf kwam toegesneld. De kinderen lieten de engeltjes en papieren rendieren uit hun vingers vallen. Toen ging er een lichtje branden bij de juf.
Ik zette alle kinderen in een kring en toen ik daarna vroeg of ze wisten wie ik was en wat ik kwam doen haalden ze allemaal hun schouders op. Ik legde uit dat ik van de onderwijsinspectie was en dat ik iedereen vandaag kwam controleren. Ze moesten zwijgen en netjes gaan zitten met hun benen over elkaar. Dat deden alle Beek en Donkse zevende groepertjes. Dus ik begon ze te inspecteren.
Daarna vertelde ik waar ik echt voor kwam. Had de juf dat niet verteld? Ze begonnen alle 25 heftig met hun hoofdjes te schudden. De juf liep rood aan en zei dat ze was vergeten het schrijversbezoek aan te kondigen.

Nadat ik mijn kameleon-immitatie had gedaan, had verteld hoe de wekker om kwart voor vijf was afgegaan, met de mandarijnen van de juf had gejongleerd, en in spiegelschrift achterstevoren op het supersonische schoolbord had geschreven, was het de beurt aan de Jezus Christushagedis. Ik las voor uit het ‘Bijzondere beestenboek.’ De kinderen konden het nauwelijks geloven: een dier dat op twee benen over het water rende? Nog harder dan Jezus zelf 2000 jaar geleden had gedaan? No way!
De inmiddels wakker geworden juf schoot naar haar computer. Tikte wat in en op het supersonische schoolbord verscheen de ‘youtubepagina’. De kinderen keken me verwachtingsvol aan. Ik zei tegen de juf: ‘Schrijf op: Jesus Christ Lizard’. En zo gebeurde het dat alle Beek en Donkse kinderen zagen hoe de JC-hagedis op spectaculaire wijze ontsnapte aan een gifslang. De eronder gemonteerde muziek spetterde door het lokaal.

Het komt niet erg vaak voor dat ik word bejubeld, maar vandaag was het zover. Nadat ik nog een keer had gejongleerd en had verteld over de bijzondere manier van seks tussen het mannetje en vrouwtje van de deken-octopus werd ik onder luid gejuich uitgezwaaid. Ze dachten dat de mevrouw van de bieb mijn persoonlijke chauffeur was. Ik liet het zo. Godzijdank had deze bibliotecaresse voor de verandering geen rode Renault Twingo, maar een vetcoole Chrysler Grand Voyager voor acht personen.

Rustigrustig (door Bibi)

2007-12-11T17:43:00.000+01:00

Ik kom eraan hoor!

Kerstverhaal (door Alexander)

2007-12-10T13:09:00.000+01:00

De hele familie was bijeen en reeds rozig van allerlei aperitieven. De grote tafel was de zijkamer ingemanoeuvreerd, het tafelkleed opgediept uit de linnenkast, het zilverwerk opgepoetst, het porselein afgestoft, de haas gebraden, een elektrisch kacheltje ook maar in de zijkamer getild, want een kille kou kroop door de kozijnkieren. De kaarsen waren aangestoken.

Opeens zaten we in het donker. Tijdens het hoofdgerecht, met z’n elven in de zijkamer, knapte er iets in de meterkast. De oven, voor de aardappelschotel, de keukenmachines, de wasmachine, het kacheltje, de lampjes van de kerstboom – het was een stop te veel geworden. Mijn vader griste een kandelaar van tafel en stapte de duisternis van het huis in, hij ging kijken in de meterkast. Bij het schijnsel van de paar waxinelichtjes pakten mijn neefjes hun bestek weer op. Die haas lag er nou toch.

Door de deur zag ik de kandelaar weer door de gang lopen, met mijn vader erachteraan, het kaarslicht priemde door de donkerte. De stop was niet gemakkelijk te vervangen. Er moest een monteur gebeld worden. Mobieltjes bestonden nog niet; mijn moeder legde wat verdwaasd de zwijgende huistelefoon weer neer. Mijn vader toog met de kandelaar naar de buren. Ik keek hem na uit het raam. Kaarslicht was zelden zo krachtig.

En we wachtten uren. De kou trok het zijkamertje weer in, dus de familie verspreidde zich door het huis, op zoek naar warme plekjes, de neefjes gingen maar slapen. Het huis leek reusachtig, zo duister als het was, zo weinig als je ervan kon zien, je zag niet waar de muren waren. De kerstboom in de woonkamer was zonder lichtjes zijn schitterende magie verloren. Het was nu een grimmig takkengeval met zwart-zilveren draperieën eroverheen. We kropen beurtelings rond de open haard. We tuurden naar het vuur en we tuurden uit het raam, naar de lege straat. Mijn opa en ik, we praatten wat, maar tuurden vooral, totdat er snurkjes uit mijn opa kwamen.

De monteur kwam. Hij had zijn eigen kerstdiner, thuis in Ter Aar – waar ligt Ter Aar? –, moeten laten voor wat het was, maar hij was monter, hij was van het type dat het karweitje in een handomdraai fikste hoor, mevrouwtje.

En er was licht, alle muren waren weer zichtbaar en het werd langzaamaan weer warm. De open haard werd nasmeulend achtergelaten, want het zilverwerk blonk weer. De kerstboom had nu zijn grimmige magie verloren, het was eigenlijk maar een raar glimgeval met overdadig engelenhaar over de takken. Kaarslicht was zijn kracht kwijt.

Democratie (door Sarah)

2007-12-09T11:15:00.000+01:00

Beste Cannalezers,
Een tijdje geleden schreef ik dit betoog, maar ik weet niet of ik gelijk heb. Hoe denken jullie hierover?

Misschien moet de westerse wereld maar eens ophouden met het gehamer op democratie in andere landen.
We zijn zo ontzettend overtuigd dat democratie de beste bestuursvorm is.
Democratie is de enige weg tot verlichting en nu hebben we besloten dat wij deze ultieme vorm van beschaving moeten brengen aan de arme overheerste volken, waaronder de Arabieren. Iets dergelijks is al een keertje eerder gebeurd, namelijk toen we een aantal eeuwen geleden besloten de arme barbaren in de overzeese gebieden onze zaligmakende cultuur en religie bij te brengen. ‘Nee, jullie weten niet wat goed voor jullie is, we gaan het mooi voor jullie regelen.’ Al het bestaande gezag werd weggeveegd en vervangen door ons geniale bestuur en onze schitterende cultuur. Vervolgens werd het een puinhoop en verlieten de westerlingen het land. - Tegenwoordig wordt het eerst een puinhoop en lichten de we dan onze hielen. - Het volk werd achtergelaten met niets dan ons geweldige systeem, dat daar niet werkt.

Nu zullen jullie zeggen dat ik gemakkelijk praten heb, en dat men in landen als Afghanistan misschien wel democratie wil maar dat het niet mogelijk is omdat de mensen onderdrukt worden. Dan nog denk ik dat er alleen iets solides kan ontstaan als iets in het eigen land ontstaat en bereikt wordt.

Wij hebben er eeuwen over gedaan om een enigszins stabiel machtsevenwicht te creëren en wij moeten niet van andere landen verwachten dat zij het zomaar voor elkaar krijgen. En wij moeten zeker niet door hun politieke structuur heen gaan rausen en een staatsvorm neerzetten waar het land nog niet klaar voor is omdat ze die staatsvorm niet zelf hebben neergezet en er dus geen groep mensen in het land is die een solide basis vormt, waaruit de democratie verder kan groeien. Zodra de westerlingen weg zijn moeten zij vanuit het niets een hun opgelegd systeem in stand houden, waar ze niet naartoe hebben kunnen groeien en waar ze dus nog niet klaar voor zijn.

Het is alsof je een baby die nog niet kan staan, rechtop neerzet en verwacht dat hij gaat lopen.

Democratie is misschien wel niet voor elk land, op elk moment de ideale staatsvorm.

De westerse wereld heeft zich niet naar eigen inzicht te bemoeien met andere landen die totaal anders in elkaar zitten, volslagen anders denken en een compleet andere cultuur hebben.
We doen het met de beste bedoelingen en we zijn ervan overtuigd de wijsheid in pacht te hebben, maar we kunnen de gevolgen niet overzien en een volk, en dus een land, niet naar onze wensen modelleren. Dat is in het verleden vaak genoeg gebleken.

Genade (door Edward)

2007-12-08T13:00:00.000+01:00

In Parijs gebeurt het vaak: je zit in de metro en er wordt een foldertje op je knieën gelegd. Meestal is het een smeekbede om geld, en als je niet reageert wordt het kaartje even later weer door de behoevende weggehaald.

Maar vorige week gebeurde iets dergelijks in Nederland. In de trein.
Ik zat gewoon te lezen toen iemand - ik zag zo snel niet wie - een foldertje voor me neerlegde.
En wat voor een foldertje!
SUCCES MET VROUWEN! Dat stond er in grote letters boven. En dan een foto van een bunny/dame. Vervolgens, op voor- en achterkant, nog allerlei leuzen,
ik verzamel ze hier even (inclusief taalfouten):
Beter een BLAUWTJE oplopen dan een GROENTJE te blijven (met toepasselijk gekleurde woorden!)
Ontdek de diepste geheimen die 'playboys' gebruiken om super aantrekkelijke vrouwen te verleiden.
Vrouwen all-the-way versieren binnen 4 uur vanaf het eerste oogcontact
of deze:
vrouwen all-the-way versieren binnen 4 uur voor een date of relatie (ik denk dat ze deze anders bedoelen dan ie uit de printer kwam).

Al met al belooft dat nogal wat. Fijn toch? Ik dacht: hoe duur zou dat zijn? Wel: 200 euro voor 8 uur les. Maar dan krijg je ook wat - namelijk: les van de instructeurs.
De folders somt ze op:
Alpha Doc (Internet Dating Guru)
RoughDoc (Disco PIMP)
en, let wel: Smoothdoc (Expert Open Relaties).

De instructiedag vindt op 22 december plaats in Antwerpen. Maar ik dacht natuurlijk toch aan misleiding. Dit kon toch alleen maar een grap van een of andere theatergroep zijn? Of een kunstenaarscollectief?
Er stond ook een website bij: www.sucesmetvrouwen.be. Snel checken - en ja hoor, ook hier verdere aanbevelingen:
"Nu, voor de eerste keer in België... een Geheim Genootschap van 's wereld beste verleiders, meester versierders, en dating experts verbreekt het jarenlange verbod om jou de praktijkgeteste technieken en strategiën te leren die zij gebruiken om de knapste en meest gewilde vrouwen op aarde te ontmoeten, daten en versieren..."
Hoe honderden mannen in staat waren om van een totale sukkel met vrouwen te verbeteren tot een echte womanizer... en hoe JIJ hetzelfde kunt doen...
Wil jij ook:
vrouwen versieren waar en wanneer jij dat wilt (op partijtjes, in de kroeg, in de club of discotheek, in winkelcentra, via internet, etc.)?
vrouwen versieren ongeacht hoe jij er uit ziet en ongeacht hoeveel geld jij op jouw rekening hebt staan?
vrouwen zoenen binnen de eerste 15 minuten dat jij haar ontmoet hebt?

Heerlijk. Ook dit filmpje met een impressie van de workshop in Rotterdam boezemt veel vertrouwen in.
Ja!
Zou het dan echt geen tv-stunt zijn (er staat nog een ander filmpje op de site van een of ander klein tv-stationnetje)? Of een grote oplichtersgrap?
Nee?
Dan ga ik me inschrijven bij de Dating Doctors!
Ik hoef alleen maar mijn naam, email en 'grootste blokkade met vrouwen' op te geven. De Dating Doctors fixen alles!
Hoera!
Er is nog Genade!

Jeska kijkt terug: Twee woelige weken

2007-12-08T05:29:00.000+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Groenteboer des doods (door Kees)

2007-12-07T12:20:00.001+01:00

Zondag opende ik in Den Haag een expositie. Toen ik nadien met een paar mensen stond te praten, werd ik aangesproken door een man in een donkergeel colbert. Hij was niet groot, maar had een rechte rug. Hij zei: “Ik doe veel met gedichten.”
Doorgaans leidt een dergelijke zin tot een voor mij stomvervelend gesprek, maar dankzij het applaus en de complimenten, alsook de witte wijn, bevond ik mij in ‘high spirits’ zodat ik de man met schijnbaar warme belangstelling vroeg uit hoofde waarvan hij 'veel met gedichten deed'.
“Ik ben,” antwoordde hij, “begrafenisondernemer. Mijn ervaring is dat mensen die worden geconfronteerd met de dood behoefte hebben aan poëzie. Ik ben voortdurend op zoek naar gedichten die ik mijn klanten kan aanbieden. Ik heb een dikke map, daar zitten al die gedichten in, zodat mijn klanten er desgewenst een kunnen kiezen, bijvoorbeeld voor op de rouwkaart. Een stukje service. De meeste mensen lezen geen gedichten.”
Ik zei: “Vertel mij wat,” vroeg me mijns ondanks af of hij de dichters van de verzen in zijn map wel om toestemming tot overname had verzocht én of ik in de maling werd genomen. De man, - donker haar, brildrager, - had een creatie van Kees van Kooten kunnen zijn, maar wás het – ik bestudeerde zijn gezicht nauwlettend – niet. Hij was een ogenschijnlijk gezonde en energieke eind-40- / begin-50er, met de ‘schwung’ van een handelsman.
“Ik houd,” zei de ondernemer, “van kunst. Kunst is troost. Ik streef ernaar kunst in mijn vak te integreren. Waarom zou u desgewenst geen kist beschilderen?”
Deze vraag stelde hij aan de in binnen- en buitenland buitengewoon succesvolle kunstenaar temidden van wiens prijzige werken wij in de galerie stonden.
De kunstenaar lachte. “Zo’n kist wordt verbrand,” zei hij. “Of begraven.”
De begrafenisondernemer schoot toe als een kameleonnetong. “Ik lees veel. Dat beschouw ik als een investering in mezelf én in mijn beroep. Ergens las ik een paar zinnen van Jan Wolkers, die ik uit mijn hoofd heb geleerd. Let op: “De piramides zullen ooit als gemalen nootmuskaat ter aarde liggen. Het is jammer, maar alles verdwijnt.” Die woorden plaats ik, met respect, tegenover uw opmerking.”
De kunstenaar had er zo gauw niet van terug.
De blonde, hoogzwangere galeriehoudster bracht ons wijn. De begrafenisondernemer bedankte.
“En u,” wendde hij zich tot mij. “Let wel, ik ben vooruitstrevend, zoek de grenzen van mijn métier, maar als u nu eens met lijm een gedicht op een herdenkingsplaquette schreef en dat de as van de overledene daar dan over werd uitgestrooid. Is dat geen schitterend idee?”
“Ik moet er,” zei ik, “aan wennen.”
“Dat begrijp ik. Geen business waarin veranderingen zich zo langzaam voltrekken als in de mijne.”
Zijn echtgenote kwam vragen of hij meeging. Dat deed hij. Terwijl de kunstenaar en ik hen nakeken, kwam de galeriehoudster bij ons staan.
“Bijzondere man,” zei ze. “Hij was groenteboer, dat beroep was zijn lust en zijn leven, maar zijn zaak ging failliet. Teveel concurrentie. Toen is hij begrafenisondernemer geworden. Hij wilde zekerheid.”
Haar buik was van ontzagwekkende proporties. Ik had er graag mijn hand tegenaan gelegd. Even, zacht.

(De illustratie: een schilderij van de kunstenaar in kwestie, Peter Meijer.)

Experts en uitverkorenen (door Frank)

2007-12-06T14:21:00.000+01:00

Ik betrapte mezelf op een gedachte die veel rechtser is dan ik van mezelf gewend ben: we zouden misschien wat meer gezag kunnen gebruiken. Iemand die zegt dat het zo en zo moet gebeuren en dat we dat dan maar aan te nemen hebben, zonder gepoldermodel.

We weten steeds meer. En wat we niet weten googlen we, en dan weten we het alsnog. Als we naar de dokter gaan vertellen we de dokter wat er mis is. De dokter mag dat dan even controleren en iets voorschrijven, maar voor de diagnose hebben we hem echt niet nodig. Dat kunnen we zelf wel.

Zo zijn we experts geworden in alles. Ja goed, we zullen dan geen volledige opleiding hebben gevolgd in die richting, maar wat we weten moet toch wel genoeg zijn. En als we wij, vanuit onze kennis, zeggen dat het zo zit, dan zit het zo. Dat hebben anderen maar te geloven.
We zijn zelf de autoriteit, niet iemand anders. En dat moet duidelijk zijn.

En dat is mooi. Dat wij zoveel weten, maakt ons bijzonder. Bijzonderder in elk geval dan al die anderen die we op straat zien lopen. Eigenlijk bijna uitverkorenen zijn we. Want het kan toch geen toeval zijn dat we zoveel weten. En vooral ook zoveel aanvoelen. Hoogstsensitief zijn we.
Qua derde ogen een ware Argos en kosmische trillingen plukken we zo uit de lucht. Soms staat zo’n lompe pummel dan wel eens in je gevoelsveld en die zal dan echt opzij moeten. Die heeft toch geen idee wat er in ons omgaat? Wij zijn oneindig veel delicater.

En toch.

Als ik een stuk schrijf geef ik dat aan een regisseur. ‘Alsjeblieft, je kan aan de slag.’ Ik geef het aan hem omdat hij jaren bezig is geweest met leren regisseren. Hij laat het door mij schrijven omdat ik me daarin verdiept heb. Dat is handig. Zo doen we allebei wat we goed kunnen.

Op de repetitie zie ik dan scenes heel anders dan ik ze bedacht heb. En ze werken. Ze kloppen binnen de regie die hij maakt. Een heel andere mogelijkheid, die klopt. Kennelijk heeft hij een plan gemaakt, zonder mij dat precies uit te leggen. En dat is goed gegaan.

Die experts en uitverkorenen van net accepteren geen gezag. Ze missen het vertrouwen dat een ander gelijk kan hebben. Toch denk ik dat ik net verkeerd zat. Niet meer gezag hebben we nodig, maar meer bescheidenheid. Blijk ik toch links te denken.

Rotsvast (door Ludo)

2007-12-05T09:15:00.000+01:00

Rotsvast is het geloof. Dat van mijn dochters. En dan in Sinterklaas. De afgelopen weken zie ik de spanning op hun gezichten. Het sinterklaasjournaal wordt met grote spanning gevolgd. S. is van gekkigheid met bed en al verhuisd naar de kamer van haar grote zus. Ik speur zo nu en dan naar de eerste tekenen van ongeloof bij M., maar er is (gelukkig) nog niets dat daar op wijst.

Wanneer begon het rotsvaste eigenlijk te wrikken bij mijzelf? Ik weet het niet echt meer. Het enige dat ik nog weet, is dat het in de tweede klas (groep 4 nu) was. Met vriendjes besprak ik de 'verkeerde signalen'. Ouders die dingen tegen elkaar zeggen over cadeaus die nog ingepakt moeten worden, terwijl je boven in bed ligt, etc. Een vaag gevoel van onrust of dat hele feest wel echt was, herinner ik me nu. Maar verder niets meer. De uiteindelijke bevestiging???? Alsof het een parlementaire enquête betreft, heb ik daar geen enkele herinnering meer bij. Het zal wel te weinig indruk gemaakt hebben, meer een bevestiging van wat ik toch al wist.

Vanochtend heette ik Sinterklaas welkom op school. De hele school zittend in de gemeenschappelijke ruimte, spanning op het gezicht van de jongere kinderen en een sfeertje om trots op te zijn. Het blijft bijzonder. Zolang ik dit werk blijf doen, blijft Sinterklaas in mij leven. Sinterklaas bestaat, want hij is nu bij mij op school.

Hoe rotsvast is jullie geloof?

hoofd versus hart (door Bibi)

2007-12-04T16:20:00.000+01:00

Laatst zat ik in een café te praten met R. Levenspraten was het. Over hoe dit en hoe dat. Op een gegeven moment zei R. dat hij wilde dat hij vaker een mening had. Hij baalde van zichzelf dat hij nooit wist wat hij precies moest denken. Ik zei dat ik het herkende en ook dat ik wist hoe het kwam.
Tenminste ik denk het te weten. Je hebt de mensen die denken met het hoofd, die hebben hoe dan ook altijd een mening. En je hebt de mensen die denken met het hart. Die hebben alleen een mening als het gaat om dingen die ze raakt. En omdat het ze raakt kunnen ze vaak niet eens goed beredeneren waarom ze die mening hebben, zodat het eigenlijk geen mening lijkt.
Mensen die denken met het hart kunnen hun mening met gemak aanpassen als ze een tegenbericht horen. Je zou kunnen zeggen dat die mensen slap en beïnvloedbaar zijn, maar je kunt het ook open en begripvol noemen.
R. zuchtte, hij vond zichzelf knap waardeloos. Maar dat is hij nu juist niet. R. is iemand die in een volle tram voor je opstaat, ook al heeft hij zelf een gebroken been. R. is iemand die de drankjes haalt ook al is de rij een kilometer lang, R. wacht je op en brengt je weer thuis op zijn laatste druppel benzine, R. belt als je net bij de dokter bent geweest. R. heeft zelden ruzie, maar dat komt waarschijnlijk omdat zijn grenzen nogal transparant zijn. We willen allemaal een R. in onze vriendenkring.

Dan nu het volgende: hoe moeten de denkers met het hart dan over dit filmpje denken? Mijn hart zegt: foute boel. R.’s hart waarschijnlijk ook. Omdat het door Zwitserland en de Europese Unie is gemaakt. De situatie klopt niet. Niet reëel. Het moet Afrikaanse immigranten ontmoedigen naar Europa te komen.

Maar dan lees ik ook dat Youssou Ndour net zo’n filmpje heeft gemaakt om zijn landgenoten te waarschuwen. En hij kan het weten, toch? Maar ik blijf denken: foute boel. Het voelt als gemeen en onheus.
PS: aan R. heb ik op dit moment niets.

Kate, Rodrigo & Gabriela (door Alexander)

2007-12-03T12:31:00.000+01:00

KATE NASH

VRIJDAG 30 november - Een podiumtijger is ze niet. Kate Nash is net twintig, speelde een jaar geleden voor haar eerste zaaltje en is nu op haar eerste tournee in Europa. Haar concert is geen show – en dat is positief bedoeld. Het podium stond vol met vazen bloemen en beeldjes van beesten, als in haar meisjeskamer.

Kate kwam op. Je zag dat het best een eind lopen is naar het midden van het podiumpje, dat ze niet goed wist hoe lang haar armen waren, haar hallo-zwaai hield het midden tussen een vlieg wegslaan en ramen lappen. En ze was best wel een beetje verbaasd dat wij er waren. Kate Nash straalde onzekerheid uit.

Maar dat was niet erg. Want onzekerheid hoort nu bij haar. Op haar eerste cd is onzekerheid een motief. Een pubermeisje dat bijna niet kan geloven dat haar vriendje haar mooi vindt – daarover stamelt Kate in het nummer Birds: ‘Well she was wearin’ a scarf and he thought she looked nice and yeah she didn't really care about anything else because she only wanted him to think that she looked nice and he did.’ Zo was Kate ook. Ze speelde en zong haar liedjes en wij vonden dat ze mooi speelde en zong en de rest kon haar niet echt schelen want ze wilde dat wij haar mooi vonden spelen en zingen en dat vonden we.

En ik weet zeker dat ik haar nog een keer ga zien, om te zien hoe ze groeit. Eens zal ze ongeremd durven zijn. Zoals ze nu al op een paar zeldzame momenten het publiek vergat en durfde zichzelf te vermaken – na haar laatste nummer vierden haar handen feest op de piano: ze rrrrrrroetsjten en rrrrrroetsjten van hoog naar laag en van laag naar hoog, en weer, en weer, een kinderlijk geluk, haar ogen glommen. Toen ze klaar was, leek ze weer verbaasd. Verbaasd dat ze zo geroetsjt had, dat dat leuk was, dat ze dat durfde. En ze was gelukkig en wij ook. Ze overtuigde, want ze was zichzelf.

RODRIGO Y GABRIELA

ZATERDAG 1 december - Er was niet veel voor nodig of ze lieten de zaal dampen en stampen, er leek een bom vol adrenaline ontploft op het podium en die adrenaline was net toevallig in de handen van Rodrigo en Gabriela gevloedgolfd en die lieten het weer hun gitaren in stromen, en hun muziek in en toen wij, toen wij stamp en rakketakketakketakketak en plinglinglingling. Eh, energie dus, energie.

Zaterdag stonden er twee stoeltjes op het podium, twee akoestische gitaren stonden ernaast en twee kleine Mexicanen kwamen op, Rodrigo en Gabriela. Ze gingen rustig zitten, pakten hun gitaren en vanaf het moment dat Gabriela op haar klankkast begon te roffelen en Rodrigo zijn gitaarsnaren uitdaagt en martelt, waren wij de stieren, zij de stierenvechters. Zij zweepten ons op, hitsten ons op, lieten ons briesen van alle energie die ze in ons lieten borrelen.

Ze daagden ons uit, we moesten mee klappen met hun onnavolgbaar snelle ritmes, zodat iedereen al na drie maten lamme armen had, zodat ieders shirt al na een halve minuut vol zweet zat. Wij, stieren, briesten en dampten en stampten. Het concert ging als een roes voorbij, we bleven moegestreden achter, en ik begreep maar weer eens niet waarom mensen partydrugs nodig hebben als het ook zo kan.

Weer een berichtje uit het buitengebied (door Sarah)

2007-12-02T10:27:00.003+01:00

In mijn vorige stukje sprak ik mijn verbazing uit over het beeld dat mensen uit het westen hebben over Friezen. Nu kun je het ook uit een heel andere hoek benaderen.

Ik fiets tenslotte wel elke ochtend 13 kilometer tussen de weilanden door naar school en een roltrap vind ik nog steeds een interessant geval. Nou ja, niet echt interessant, leuk om op te staan. Maar dat ligt misschien meer aan mijn bij tijd en wijle wat kinderlijke aard.

Verdere landelijke kenmerken in mijn omgeving:
- Ik woon in een ex-boerderij en we hebben een enorme tuin waar kippen gelukkig en tevreden in rondscharrelen. Zo af en toe eten we ook kip, die we zelf geëlimineerd en verwerkt hebben. Sommige mensen vinden dat heel schokkend. Meestal volgt er dan zo’n soort conversatie: Ik: ‘Maar je eet zelf toch ook wel eens kip?’ ‘Ja, dat wel.’ ‘Die kip heeft een heel wat minder leuk leven gehad. Onze kippen lopen hun hele leven vrolijk in de grond te pikken, totdat ze plotseling geen hoofd meer hebben. Een vleeskuiken heeft stukken minder lol in zijn bestaan. ’ ‘Ja, nou ja.’ Einde gesprek. Interessant. Eigenlijk hebben alleen vegetariërs in zo’n discussie een poot om op te staan.
- In mijn klas van circa 36 leerlingen zitten ongeveer zes boerenkinderen. Ik heb ook klasgenoten die fan zijn van de band Normaal. Deze band scoorde meerdere hits, waaronder het nummer ‘Het is lekker op de trekker’.
- Op school spreekt iedereen Nederlands maar een aantal woorden worden vreemd gebruikt. Zo maakt men van ‘Ga jij er nog heen?’ ‘Ga jij nog heen?’ een vraag die in vrijwel alle gevallen met ‘ja’ beantwoord kan worden. We gaan tenslotte allemaal een keertje.

Hieruit blijkt maar weer: alles is betrekkelijk en je kunt vrijwel overal bewijs voor vinden, als je het maar van de juiste kant bekijkt. Daarom nu als afsluiting een kort gedichtje, tot lering en vermaak, over het begrip relativiteit.

Er was eens een kaasboer uit Gouda
Die zat om de tafel zijn vrouw na
Maar zij riep heel vief:
‘Alles is relatief
als ik iets harder loop, loop ik jou na.’

Jeska kijkt terug: Chaos

2007-12-01T08:20:00.000+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Barbara (door Edward)

2007-12-01T01:04:00.001+01:00

Overal in Parijs liggen boeken, tijdschriften en cd's van en over de zangeres Barbara. Vaak staat er deze tekst bij: DIX ANS DÉJÀ!
Het is tien jaar terug dat zij overleed.
Is Frankrijk een land dat beter met zijn grote artiesten omgaat dan andere landen?
Ik weet het niet, maar maandagavond was ik bij een ongelooflijk roerende hommage aan Barbara waar wel twintig artiesten, ouder en jonger, de meesten van hen zelf grote sterren, liedjes van Barbara zongen.

Ik leerde haar muziek kennen toen ik per ongeluk een concert van haar op de Vlaamse televisie zag. Ik was zestien en meteen zo gegrepen dat ik een cassetterecorder haalde en de rest van de liedjes opnam. Dat bandje heb ik nog vaak geluisterd, en later heb ik natuurlijk cd's gekocht.

Een van de mooiste liedjes is het bijgevoegde NANTES. Daarin vertelt Barbara over het telefoontje dat ze uit Nantes kreeg: in de Rue de la Grange au Loup was haar vader overleden. De man had tien jaar niets van zich laten horen... Luister naar het chanson, met het droevige refrein: Il pleut sur Nantes, donne moi la main... Le ciel de Nantes rend mon coeur chagrin...

De blindschilder (door Edward)

2007-11-30T23:49:00.000+01:00

Ik ben in Parijs en hier is altijd wel talentgedoe op straat. Er zijn portretschetsers, er staan poppenspelers, je ziet onbeweeglijke standbeeldmensen, rare gitaarspelers en jolige jongleurs. Voeg daarbij nog de orkestjes en accordeonisten in de metrogangen en je hebt een dag lang vertier.

Maar wat ik vandaag zag zag ik nog niet eerder.
Op een groot plein bij het Centre Pompidou klonk Bach. Uit een cdspelertje. Er stond een jongen naast met een duffels jackje. Hij deed zichzelf een blinddoek om, met grote gebaren. Vervolgens begon hij met een brede kwast op een groot wit vel te schilderen. Blind dus. Op Bach.
Raar.
Vooral toen het af was, want wat had hij geschilderd? Een portret van Che Guevara. Blind dus. Het schilderen, niet Che.

Waarom? Waarom Bach? Waarom Che?
En what's next?
Vioolspelen met een koelkast op het hoofd balancerend?
Buikspreken met een resem dansende knäckebrödjes om je heen?
Gezellig hoor, Parijs.

De dag volgend op de avond en nacht tijdens welke ik mij, in diverse etablissementen te Groningen-Stad, met collega L.A. verstond (door Kees)

2007-11-30T14:11:00.000+01:00

Vandaag GEEN ZIN.

Leestafette (door Frank)

2007-11-29T16:59:00.000+01:00

Afgelopen weekend was een goed weekend. Het kostte me een uurtje voorbereiding en de moeite om een jasje aan te trekken. Vorig jaar kostte ditzelfde weekend -het was toen op andere data en duurde nog een week- me bijna een jaar aan plannen, vergaderen, stressen, haasten, oplossen, improviseren, aanvragen, regelen, vluchten, bellen, mailen en weet ik wat nog meer. Dit jaar had ik er meer plezier van.
Ik was presentator van Festival Mooie Woorden. (Vorig jaar was ik bestuurslid)

Bijna iedereen die ik aankondigde kende ik persoonlijk. Dat was toeval, want de programmering werd door anderen gedaan, maar het gaf goede verhalen. Bij Paper Tiger mocht ik de liedjes inleiden, 'want dat kan jij zo lekker helder.' Ik heb het ook gehad over het hoofdkussen van singer/songwriter Harold K., omdat dat hoofdkussen jarenlang in het stukje lucht heeft gelegen waar nu mijn eigen hoofdkussen ligt, ongeveer een halve meter achter waar ik nu zit.
Anderen zorgden zelf voor een goed verhaal. Al Galidi vertelde dat hij niet langer dan een half uur serieus kan zijn. Daar hoef ik dan weinig aan toe te voegen. Hij had ook een geweldige voordracht en is een van mijn nieuwe helden.

Het mooiste was misschien het verhaal over Giphart. Niet over zijn boeken, zijn schrijven of zijn biografie. Die leken me bekend genoeg. Nee, Giphart was een mijn eerste echte schrijvers en is een stap geweest naar het lezen van literatuur. Letterlijk.

In Giph laat hij het personage Freanne praten over De ondraaglijke lichtheid van het bestaan, van Milan Kundera. (Klemtoon op de eerste lettergreep: Kùn-de-ra) Dat ben ik gaan lezen. Inmiddels staan al Kundera's boeken bij mij op de plank, inclusief een bundeltje prachtige gedichten. Alleen zijn toneelwerk trekt me niet.

Terug naar de estafette. In De ondraaglijke lichtheid van het bestaan loopt een hondje rond, het hondje Karenin. Vernoemd naar Anna Karenina, die zich in Tolstojs boek voor de trein gooit. Ook Karenin gaat dood, maar leeft door zijn naam voort als durende verwijzing. Ik las Tolstojs Anna Karenina.
Dat bleek enorm mee te vallen. Klassieke wereldliteratuur, dacht ik. En dan nog een zware Rus ook. Daar zal wel niet door te komen zijn. Maar Anna Karenina is bij tijden bijna soap. Lekker meeleven met wat een paar families allemaal overkomt aan leuke dingen en minder leuke dingen. Wie met wie een relatie heeft en waarom dat wanneer wel of niet goed gaat.

Iedere stap in deze estafette is per definitie een stap terug in de tijd. Voor er naar een boek verwezen kan worden moet het eerst geschreven zijn. En hoe verder je terug gaat, hoe meer lijnen er lopen naar een bepaald boek.
Nu kan ik nog maar één stap maken. In Anna Karenina worden regelmatig boeken gelezen, maar er staat nooit genoemd welke boeken dat dan wel zijn. Alleen de bijbel. Dat is dus mijn volgende grote project, ook al omdat Meir Shalev er zo prachtig over schrijft.

Het verhaal over de lees-estafette viel in de smaak en in zijn voordracht gaf Giphart me twee nieuwe stokjes om te volgen: Bomans en de dichter Albert Verwey. Ik ben benieuwd waar ik uitkom.
(Later vertelde hij ook nog dat hij met Bibi gestudeerd heeft, maar dat was al niet meer voor publiek.)

Klaterval (door Ludo)

2007-11-28T00:05:00.000+01:00

Als ik eerlijk ben, dan denk ik dat ik nog nooit griep heb gehad. Sterker nog: tot vandaag bezocht ik slechts enkele malen een huisarts.
Ergens in 1989 in verband met Angina. In 1990 en 1991 -het waren magere jaren toen- had ik bijholteontsteking. De griep ken ik van anderen. Een week lang thuiszitten met koorts, hoofdpijn en andere ongemakken is al die jaren aan mij voorbijgegaan. In de afgelopen jaren was ik wel eens verkouden en eens in de zoveel tijd kwam er wel eens iets langs dat leek op een buikgriepje. Dat laatste beperkte zich vaak tot een avond stevige koorts, 3x goed naar de wc gaan en vaak kon ik de volgende ochtend alweer aan het werk. Als ik al eens verzuimde op het werk wegens ziekte, dan was het vaak vanwege dreigementen van mevrouw Abbink. Echter, onder het motto: "word ik er zieker van als ik ga werken?", lukte het mij echter vaak om toch 's ochtends in de auto naar mijn werk te stappen.

Ik ben nooit goed geweest in overgeven. Misselijkheid ken ik uit mijn kindertijd. Meestal na Sint Maarten. Maar overgeven is niet mijn kopje thee.
Alles wat je eet en drinkt, wordt door de spieren van de slokdarm en de maag naar de darmen gebracht. Als je moet overgeven, werken deze spieren in tegengestelde richting. Wat in de maag zit, komt dan met golven naar buiten. Voor je moet overgeven, voel je je meestal misselijk en beroerd. (bron artsennet.nl)

Mijn spieren werken doorgaans niet in tegengestelde richting. Mijn hele lijf verzet zich tegen het in tegengestelde richting werken. De keren dat mijn spieren toch in tegengestelde richting moesten werken staan in mijn geheugen gegrift.

Ergens eind jaren '80 ging ik met wat dorpsgenoten naar de discotheek Balk te Z. Mijn lijf: getraind, gezond en groen. Alcohol was in de jaren ervoor uit den boze of slechts sporadisch via een biertje op een feestje. Biertje staat hier bewust in enkelvoud. Die avond in Balk leerde ik het fenomeen doordrinken kennen. Althans, meerdere keren werd me dat toegeschreeuwd door mijn medestappers. Nog voordat mijn dorpsgenoten huiswaarts keerden, hield ik het voor gezien. Fietsend langs de Friesestraatweg had ik nog slechts één doel voor ogen: de brug over het Aduarderdiep over te komen. Ik zette aan voor de lange klim van deze brug. Het viel me zwaar, maar ik merkte dat ik toch vooruit kwam. Helaas bleek het een klein heuveltje te zijn, ik was zelfs Aduard nog niet gepasseerd. Eenmaal aangekomen bij de brug lukte het met een enorme krachtsinspanning boven te komen. De inspanning had echt te veel gevergd. Met grote golven werkten mijn spieren in omgekeerde richting. Exact 2,34 seconden later plonsden de golven in het Aduarderdiep. Een vreemde gewaarwording zo in het donker en ik hoopte maar dat er zich geen nachtelijke vissers onder de brug zouden bevinden.

Het is een zaterdagmiddag, september 2004. Met ons bierteam doen wij mee aan een voetbaltoernooi in Overschild. Het jaarlijkse sv MONO toernooi. Beroemd vanwege de enorme strijd, berucht vanwege het feest erna. Ik lunch die middag licht, in elk geval vissalade. De eerste wedstrijd voetbal ik lekker. Scoor zelfs een penalty -een lucky, maar dat terzijde-. Tijdens de tweede wedstrijd word ik wat rillerig. In eerste instantie denk ik aan vermoeidheid na een drukke werkweek, maar tijdens de derde wedstrijd laat ik mezelf wisselen, omdat ik me echt niet lekker voel. De volgende twee wedstrijden bekijk ik langs de kant. We halen de finale, maar bekijk deze finale niet, omdat ik dan al besloten heb dat ik zo snel mogelijk naar huis wil. Overschild-Grijpskerk. Het kan in een half uur. Het is te doen in de auto zolang de airco op 28 graden staat. Bij lagere temperaturen ril ik teveel om verantwoord te sturen. Ik voel dat ik moet overgeven, maar wil dat niet langs de kant van weg. Volhouden tot je thuis bent Ludo. Misschien had ik niet langs de Friesestraatweg moeten gaan. Exact op het moment dat de brug over het Aduarderdiep in zicht komt, weet ik dat ik 'thuis' niet ga halen. Over de brug neem ik direct de afslag naar het wegrestaurant, ik rijd zover mogelijk door tot aan het Aduarderdiep, spring uit de auto en laat mijn spieren tegengesteld hun werk doen. De tijd tussen 'golf uit mond' en landing is nu aanmerkelijk kleiner, doordat ik zo'n beetje met mijn neus op het water lig.

Eindelijk eens thuis. Zondagavond hadden mevrouw Abbink en ik een heerlijk rustige zondagavond. Zo'n zondagavond zoals het hoort. Geen telefoon, goede gesprekken. Ik had alleen wat last van mijn maag. Niks aan de hand. Om elf uur wilden we naar bed, nog een beetje tv kijken. Ik schonk mezelf een wijntje in. Ineens draaide alles en golfde, nee Tsunamide ik de hele keuken eronder. De rest van de nacht en de volgende dag was ik wel op tijd bij de wc. Het gemene aan deze was dat je hem niet echt ziet aankomen. En de net-in-de-was-gezette keukenvloer ook niet.

De afgelopen dagen hebben mijn spieren overmatig tegengesteld werk gedaan en hebben spierpijn. Maar alles beter dan nog één keer overgeven. Gadver!

Nog wat tips voor juniors:
1. houd nooit je kiezen op elkaar. Het herkauwen van harde stukken verdient geen aanbeveling.
2. sluit nooit je mond om de wc te halen. Je neus is dan een prima secundaire uitlaatklep.
3. Kijk niet naar het resultaat. Het moedigt het omgekeerd werken van spieren slechts aan.

Dag lieve Cannaluisteraars. Tot volgende week en smakelijk eten.

Chaos (door Bibi)

2007-11-27T16:11:00.000+01:00

Ik heb een chaotisch hoofd. Dat is helemaal niet zo erg, want ik kan daarmee omgaan. Een ander, met mijn hoofd op zijn schouders, zou volledig in paniek raken en direct het alarmnummer gaan bellen, maar ik sla even met mijn hand tegen mijn domme kop en ga over tot de orde van de dag.
Hier enkele voorbeelden van mijn chaos:
Eczeemzalf op je tandenborstel doen.
Niet begrijpen waarom de stofzuiger niet uitgaat wanneer je herhaalde malen het lichtschakelaartje in de muur op en neer beweegt.
Wel heel verbaasd zijn waarom het licht telkens gaat branden als je op dat lichtschakelaartje duwt omdat je denkt dat het het knopje van de stofzuiger is.
In de file op de rem trappen omdat je denkt dat je achteruit rijdt. Intussen rijden alle andere auto’s vooruit en sta jij als enige stil met een paniekerige voet op de rem.
Na de pauze de verkeerde bioscoopzaal inlopen en na een kwartier pas ontdekken dat een karatescène toch niet past bij de natuurfilm die je eerder zag.
De hand van een wildvreemde man pakken terwijl je eigen man al honderd meter verderop loopt.
Je telefoonnummer bij de kassa drie keer achterelkaar als pincode intoetsen waardoor je pas geblokkeerd raakt.
Eindeloos met je sleutel in het slot van de buren staan morrelen.
Zout in je koffie doen, suiker op je aardappels.
De Lange Jan van Middelburg zien opdoemen, terwijl je in Antwerpen had moeten zijn.
Twee weken met vakantie gaan en je voordeur wijd open laten staan.
Het maandelijks ongemak altijd maar dan ook altijd vergeten en daar achterkomen in de trein, tijdens een vergadering, op de fiets, bij iemand op een mooi bankje.
En daarbij komen natuurlijk ook nog eens de vijfhonderdduizend keer dat ik mijn sleutels, portemonnee, handschoenen, fiets, auto, zelfs hond ergens achterliet, op een toonbank, in een trein, aan een paal, you name it.
Maar gisteren, gisteren heb ik het echt verknald.
Ik moest een belangrijk iemand bellen. Laten we deze meneer Koen Vrolik noemen.
Ik zag een beetje tegen het telefoontje op, maar uiteindelijk belde ik dan.
De telefoon werd opgenomen: ‘Vrolik.’
En wat zeg ik met mijn door elkaar geschudde hoofd van watten, vuilnis en rotte bladeren: ‘Euh, goedemiddag meneer, u spreekt met Koen Vrolik.
Het is niet meer goed gekomen.

Aards (door Alexander)

2007-11-26T20:06:00.000+01:00

Ja, zeker, deze beelden overrompelen. De beelden in EARTH overrompelen, want de overrompelendste overrompeligheden ter wereld zijn door een onvoorstelbaar lenig en geduldig camerateam opgezocht, vastgelegd op camera en aaneengelast tot een avondvullende film die de wondere wereld van de wereld toont. Het is een film met beelden om in te verdrinken of om duizelig van te worden - zoals de stoet vogels, die in de trailer overschokt van klein kluitje tot zwerm tot heleboel tot complete vogeltrekpopulatie; in de film neem je geleidelijkaan meer afstand, zodat je verdrinkt. En duizelig wordt.

EARTH is een reis over de aarde, langs de mooiste plekjes van de aarde, die op hun fraaist in beeld zijn gebracht. Van olifanten zie je als eerst hun platte poten een stamp maken. Een waterval kukel je in, aan het eind van een onschuldig stroompje. Een kudde walrussen dendert onder water voorbij alsof het een sliert vrachtwagens is. Alles is gefilmd op zijn fraaist, zijn voordeligst, om het extreme aspect van dat stukje natuur zo sprekend mogelijk in beeld te brengen.

En de film kent veel hoogtepunten. Onvergetelijk koddig is de vertederende eerste vlucht van een nest mandarijneendjes, die allemaal - in slow motion - uit het boomnest springen, op goed geluk wat met hun vleugeltjes fladderwieken en toch roemloos neerkwakken in de bladeren. Aangrijpend is de achtervolging van een jachtluipaard op een antilope - in slow motion buitelt de antilope over zijn eigen poten, maar trappelt zich nog een voorsprong, minutenlang hoop je dat het niet toch fataal misgaat. Waanzinnig is de sierlijke dans die een paradijsvogel doet, hippend en heupwiegend, een balletdanser kan er nog van leren, maar toch eindigt het ook weer roemloos, want geen vrouwtje kwam zijn voorstelling bekijken.

EARTH is esthetisch perfect. De beelden zijn allemaal fantastisch, soms zó dat je je afvraagt of het niet toch nepperij is - zoveel aaneengeschakeld moois kun je bijna niet bevatten. Het lijkt bijna niet meer van deze wereld. En daarin zit nou ook een beetje een probleem: de film wil mooi zijn, maar ook pijnlijk. Pijnlijk, want we zien een ijsbeer die vecht voor zijn leven, omdat de poolkappen smelten. Gore galmt door. Maar dat is zonde, want daarmee is er ook een mislukkinkje te zien aan de film. Het is niet pijnlijk.

De film is vooral mooi. Zo mooi dat het haast niet meer aards is. Daarom is het een fijne familiefilm, een fantastische tip voor de kerstvakantie. Want mooi is het, maar op de een of andere eigenaardige manier is EARTH niet ontroerend.

Mijn klomp brak! (door Sarah)

2007-11-25T10:32:00.000+01:00

Net als Kees woon ik in een buitengebied. Hierdoor beland ik soms in bijzondere conversaties.

Het praten met mensen uit Amsterdam en andere randstedelijke oorden was voor mij aanvankelijk een wonderlijke ervaring. Zij kenden mij niet, maar wisten wel dat ik uit Friesland kom. Ik besefte in het geheel niet dat dit iets was waar je je druk om kon maken, maar zij vonden het een ideaal gespreksonderwerp. ‘Woon je op een boerderij?’ ‘Nou, nee. Ons huis is wel een boerderij geweest.’ Slechts een klein gedeelte van de Friezen bekleedt het agrarisch ambt. Het is trouwens niet eens een ambt, al zou je dat door de enorme hoeveelheid quota en subsidies soms bijna denken.
Volgende vraag: ‘Spreek je ook Fries?’
‘Ook niet.’ Strikt genomen woon ik in Weststellingwerf, een gemeente die Fries veracht. We hebben onze eigen taal: het Stellingwerfs. Bekendste ambassadeur van deze taal is Johan Veenstra, een cabaretier die ooit de wens heeft geuit tegen het gebouw van de Friese academie te pissen en dan op de muur te schrijven: ‘Johan Veenstra, de Stellingwerver wildplasser was hier.’ Geen Fries dus. Ik spreek overigens ook geen Stellingwerfs.
Het gesprek leek neutraler te worden toen de meisjes vroegen: ‘Heb je broers en zussen?’ ‘Jawel, drie maar liefst.’ ‘Oh, dat komt in het noorden wel vaker voor, grote gezinnen.’
Tuurlijk! Mijn buurvrouw heet Afke en heeft tien kinderen!

Tijdens dit gesprek viel ik van de ene verbazing in de andere. Bestaat nog steeds het beeld van ‘de provincie’, waar iedereen plat spreekt en op klompen loopt?
In de trein terug naar huis zat ik naast een aardige mevrouw die vroeg of ik nog ver moest. ‘Ja, ik kom uit Zandhuizen. Dat ligt in Friesland’ (zeg ik er altijd bij, geen mens weet waar Zandhuizen ligt)
‘Oh’ zei de mevrouw ‘Dat is anders niet te horen.’
‘Miedonders’ dag’ik. ‘Das tog ek biesonder!’

Ja Kees. Wij, bewoners van buitengebieden, zijn onbegrepen mensen.

Verhuizing

2007-11-24T10:36:00.000+01:00

Vanaf morgen is er in ons gastenverblijf hier op Canna een nieuwe inwoonster! Tessel zwaait nog vanaf de boot (Tessel, dankjewel voor je stukjes!) en naast haar vaart de aankomende boot met met...

Sarah!
En dit zegt ze over zichzelf:

Mijn naam is Sarah van Kerkvoorde, ik ben 17 jaar en dus een tieniger. Ik woon in Zandhuizen, een gat met 200 schapen, 25 huizen en een cafe. Ik heb een zus, een broer en een broertje. Mijn ouders zijn beide leraar maar ik heb geen enkele aspiratie om op dat gebied in hun voetsporen te treden. Mijn school heet het Linde College, ze hebben net een nieuw logo in het PAARS! We lijken wel een kinderdagverblijf. Ik zit in 6 atheneum, Cultuur & Maatschappij met gezellige klasgenoten. Volgend jaar wil ik een jaar au pair zijn in Engeland en daarna geschiedenis studeren. Ik schrijf voor de Lemniscaatkrant en zit bij de schoolkrant, maar die is dood. Verder werk ik in een kledingzaak in Kampen en heb ik geen sportieve kwaliteiten. Ik fiets wel elke dag 13 kilometer naar school, wat echt heel stoer klinkt als je dat tegen randstedelijke kindertjes zegt. We hebben geen huisdieren, wel kippen en een parelhoen. Ik ben bang voor honden.

Sarah -meer dan hartelijk welkom, en dank je wel dat je voor ons wilt gastschrijven! We zien uit naar je eerste stukje morgen.

Over aaien (door Edward)

2007-11-24T10:34:00.001+01:00

OVER AAIEN
gedicht geschreven bij het zien van het schilderij 'Jongen die zijn hond verzorgt' ,
van Gerard Ter Borch.

Met elke aai die uit jouw hand
over de haren van je hondje gaat
slaat er een golf op zijn huid,
stroomt er een golf uit jouw arm,
jouw pols, jouw palm,
jouw vingers –
je denkt:
het spoelt, het spoelt,
en je bedoelt dat liefde
dus zoiets als warm water is,
als zee
die door jou heen beweegt,
door jou en door je hondje.
Hij ligt erbij
alsof hij strand is,
land is,
breed en klaar,
alsof hij zeggen wil:
‘O, oceanenbaasje,
kom maar met je hand
en ik hou ook van jou.
Ik hou zo van ons samen, baasje,
nooit meer kan ik zonder.
Doorgaan baasje, doorgaan.
Voor altijd kopje onder.’

Jeska kijkt terug: Stofzuigen in Amerika

2007-11-24T06:49:00.000+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Buitengebied (door Kees)

2007-11-23T02:02:00.000+01:00

Waar ik woon, wordt mijn favoriete Nederlandse krant, NRC Handelsblad, niet bezorgd. Trouw, Volkskrant, natuurlijk het Dagblad van het Noorden: pas de problème, dagelijks keurig in de bus, maar van een gewoon (in tegenstelling tot post-)abonnement op het NRC moet ik als inwoner van het buurtschap Stootshorn noodgedwongen afzien.
NRC’s Klantenservice is een aangename, empathiebeboterde vrouwenstem, zeggende: “U woont in een buitengebied.”
Stem, wat hoor ik u graag. Luisterend naar u ontspannen mijn spieren, ledigt zich mijn denken, weet ik mij begrepen en spreidt het beste in mij zich tentoon. Wilt u niet wonen in mijn hoofd en, zodra daartoe verzocht, het woord tot mij richten? Weliswaar zou u desgevraagd ook weer ogenblikkelijk dienen te zwijgen, maar inzake uw looneisen zou ik mij inschikkelijk betonen en de geboden secundaire arbeidsvoorwaarden kennen hun gelijke niet. Weinig hoofden waarin meer valt te beleven en genieten dan in ‘t mijne. Afgezien daarvan: “buítengebied”?!
Voor westerlingen huis ik in het midden van niets, maar voor de NRC-Handelsbladbezorger, zich per beige Renault Laguna stationcar door deze contreien verplaatsend, bevindt mijn woonst zich circa 1000 meter van de, door d’een of and’re vleesgeworden zakjapanner vastgestelde, grens tussen ‘binnen’- en ‘buitengebied’. Kan deze kilometer slechts per vierwielaangedreven automobiel worden afgelegd? Loopt de brave bezorger, zo hij zich in mijn ‘buitengebied’ zou wagen, het risico door Oldambster milities te worden ontvoerd? Neu. 1000 meter volmaakt onderhouden asfalt respectievelijk beton verbinden mijn perceel met NRC’s ‘binnengebied’ en het vooralsnog laatste gewelddelict te Stootshorn gepleegd, vond plaats in 1934: - omdat dorpsonderwijzer Sicco Veenhuizen zich een geestigheid ten koste van landarbeider Tammo Tonkens embonpoint (in ’t Gronings: ‘vette pokkel’) veroorloofde, werd hij door laatstgenoemde opgetild en óver het hek rond het schoolplein gegooid.
‘Buítengebied’. Vanuit mijn achtertuin zie ik, nu de bladeren zijn gevallen, in het noorden de kerktoren van Noordbroek, in het westen het bos achter de Freylemaborg (± 1300) in Slochteren en in het zuiden de kassen van Sappemeer: alle plaatsen waar de beige Laguna wél doorheen rijdt.
Na Malta is Nederland het dichtstbevolkte land van Europa.

Scheepsrecht onderlangs (voor Bibi)

2007-11-22T21:59:00.001+01:00

Toon goochelt onderlangs (door Frank)

2007-11-22T18:44:00.000+01:00

Op verzoek:

Zetten, stapelen, scoren (door Frank)

2007-11-22T15:11:00.000+01:00

Een van de eerste colleges die ik kreeg ging over "zetten, stapelen, scoren". Dat klinkt als een reclameslogan. En reclameslogans werken ook zo. "Even Apeldoorn bellen." bijvoorbeeld, had daar zelfs last van. Iedereen kende de slogan, maar niemand wist wie je in Apeldoorn dan wel helemaal aan de lijn kreeg. Die was te sterk gezet.

Het idee is dat je maar heel weinig nodig hebt om in een tekst/stuk/muziekstuk/fotoserie etc. iets moois te bereiken. Als je die beperkte middelen maar goed inzet. Eerst zet je ze neer, maak je duidelijk waar het over gaat, dan stapel je ze, door te herhalen of ze van alle kanten te laten zien, en daar kun je mee doorgaan. Het blijft scoren.

Soaps werken zo. Nieuw personage komt in de soap, begint van alles mee te maken en krijgt fans. Die fans zijn telkens blij met iedere verhaallijn van dat personage.

Het werkt, op een heel andere manier, ook bij bijvoorbeeld een serie gedichten. Je zet een taalgebruik neer of een opbouw, en laat die terugkomen. Het taalgebruik wordt een paradigma waarmee je door de serie heen scoort. Er wordt een basis gezet die je steeds kunt bevestigen of waarvan je juist opvallend kunt afwijken.

Zetten, stapelen, scoren.
Gister zag ik het mooiste voorbeeld daarvan. Niks geen reclameslogans of gedichtenseries. Er is veel minder voor nodig:

Man met zorgtaken (door Ludo)

2007-11-21T10:57:00.000+01:00

Op woensdag ben ik thuis. Vrij, althans, zo voelt het een beetje. Het is de bedoeling dat ik op die dag de kinderen naar school breng, mijn bijdrage lever in het huishouden, de kinderen weer van school haal, met ze eet, ze naar zwemles breng en dat ik de boodschappen doe.
Een overzichtelijke invulling van de dag.

Gek, misschien, maar ik had het mij anders voorgesteld. Het brengen en halen van de meiden naar school, daar had ik wel een beeld bij, maar ik dacht dat de rest van de dag wel een beetje in het teken zou staan van lekker luieren, een boek lezen, een blogstukje schrijven, etcetra etcetera.

Hoe anders is de praktijk.
Tegen half acht 's ochtends worden we wakker. Maud en mevrouw Abbink staan op. Mijn hoofd staat in de "ik ben vrij"-modus, dus uit bed komen is een probleem. Sophie heeft dat probleem dagelijks. Als ik om kwart voor acht dan toch maar besluit om uit het warme bed te stappen begint, voor mijn gevoel, mijn "vrije" dag. Met een slaapdronken Sophie naar beneden. Mevrouw Abbink vertrekt naar haar werk. De meiden krijgen ontbijt. Ik eet zelf ook wat, neem een douche en kleed me aan. Inmiddels is het tien over acht. Over twintig minuten moeten de meiden op school zijn. Maud is al naar boven om zich aan te kleden. Sophie heeft in de tussentijd één hap van haar boterham gehad. Ik spoor haar aan om sneller te eten. Om tien voor half negen is ze klaar. Ondertussen heb ik haar kleren van boven naar beneden gehaald. Ik kleed haar aan -hoe krijg je met een treuzeltechniek iedereen in beweging en hoef je zelf niets te doen-. Inmiddels is het te laat om nog lopend naar school te gaan en te koud om te fietsen. De auto dus. Vierhonderd meter verder komt mijn Volvo V70 -2.5, 185pk, 1500kg en rijdt 1 op 8 als ik mazzel heb- gierend tot stilstand - ik plant aan het eind van het schooljaar 10 bomen, ik zweer het!-
Om één minuut voor half negen zitten de meiden in de klas.

Thuisgekomen, kan ik net twee bakken koffie drinken, terwijl ik ondertussen de huishoudelijke taken op mij neem. Ik heb vier uur geen meiden om mij heen. Er is iets serieus mis met de tijd, want gevoelsmatig heb ik ongeveer een half uur.
Om kwart over twaalf sta ik bij de sporthal -wederom auto- om Maud op te halen van gym. Om drie voor half één komt ze naar buiten, rennen we naar de auto, snijden we -met die auto- drie dorpsgenotes met rollator en komen wederom gierend tot stilstand op de parkeerplaats bij de school; "Sophie, ik hoor je vader al komen".

Thuis snel een boterham, dan naar zwemles (auto, want in Kollum). Na de zwemles naar de bieb en de kaasboer. Dan eten koken -fijn dat die vaatwasser nog niet leeggeruimd is- en bij thuiskomst van mevrouw Abbink de vraag: "Lekkere vrije dag gehad?"

Conclusie:
Ik heb geen vrije dag, ik regel mijn zorgtaken bijzonder slecht, ben verantwoordelijk voor een enorme uitstoot van broeikasgassen en een gevaar voor mijn dorpsgenoten.
Ik denk dat een au-pair een oplossing is, maar dat mag dan weer niet van mevrouw Abbink. Tsss.

Dag lieve Cannaluisteraars, dit was het weer voor deze week.

Stofzuigen in Amerika (door Bibi)

2007-11-20T17:13:00.000+01:00

Ik opende de deur en zag de stofzuiger staan. Hij nam de hele kast in beslag, een gevaarte van jewelste. Ik trok eerst de slang tevoorschijn en daarna het apparaat zelf. Het snoer van dertig meter lang hing aan een haak.
Het duurde een kwartier eer ik ontdekte hoe de slang aan de stofzuiger moest worden gekoppeld. Een simpele klik voldeed niet. Er moesten snoertjes van de ijzeren staaf naar de hoe zal ik het noemen, het lichaam van de stofzuiger, worden geleid. Het lichaam waar met gemak een olifant op zou kunnen dansen.
Er waren vervolgens verschillende standen ‘on’. De eerste stand werkte niet, de tweede en derde ook niet. Bij nadere inspectie bleek dat je niet alleen het lichaam van de stofzuiger aan moest zetten, maar ook de slang zelf. Voor de bediening van dit ding, zo bleek al snel, was geen rijbewijs nodig, maar een grootrijbewijs.
Toen ik de knoppen van slang en lichaam eindelijk had ontdekt en het aanzetten was gelukt, kwam er uit beide delen van de stofzuiger zóveel lawaai zetten, dat het houten huisje waarin ik toefde bijna los kwam van de grond. Direct daarna begon er een enorme koplamp te branden die het stof van boven en onderaf bescheen.
Nu moest ik gaan beslissen op welke hoogte ik wilde gaan zuigen (4 standen). Ik zette hem lukraak op hoogte 2. Daarna moest ik een keuze maken uit de ondergrond: steen, tapijt, hout. Omdat het houten huisje van hout was zette ik hem op hout en daarna toch ook op tapijt omdat er her en der kleedjes lagen. Bij het haardkleedje aangekomen vrat de machine het kleedje direct op en moest ik alle knoppen weer uitzetten om met man en macht het kleedje te kunnen redden.
Ik besloot verder te gaan onder het knopje ‘hout’ of er nu kleedjes lagen of niet. De rechthoekige mond onderaan de stofzuiger was zo groot en gulzig dat het stof van verre al naar ons toe begon te schuiven. Dit veroorzaakte, geheel tegen mijn wil in, een slagveld onder de spinnetjes en torretjes die vergeefs tegen de orkaan in voor hun leven renden.
Ik kon daardoor ook niet voorkomen dat het koord van de luxaflex geheel in de bek van het monster verdween en verwikkeld raakte in de drie meedogenloos rondgierende borstels. Ik trok de stekker uit het stopcontact en begon een uur lang de boel te ontwarren.
Hevig zwetend deed ik de stekker daarna weer terug in het stopcontact en kon nog net op tijd voorkomen dat het roofdier zijn eigen slang naar binnen zou gaan werken. Wanhopig rende ik daarna achter de uit zichzelf voortbewegende goliath aan. Zijn lichtgevende ogen, zijn vraatzuchtige muil, zijn brullende lijf deed alles wankelen. Toen hij zich gierend had vastgevreten in de sprei van het bed, (de sprei die zich even daarvoor nog op twintig centimeter hoogte van de vloer bevond) zag ik dat hij op ‘extremely heavy duty’ stond.
Voor ik daarna nog iets kon ondernemen voelde ik het al trekken aan mijn tenen.
Het zou niet lang duren voor ik zelf …
Cannaluisteraars, ik heb twee weken opgesloten gezeten in een Amerikaanse stofzuiger.

Excuses voor mijn afwezigheid, maar vanaf deze week kan ik weer bloggen. Ik ben gered door mannen met helmen op.
Ik heb mij intussen gevoed met torretjes en spinnetjes.

Ik maak het inmiddels weer goed.

Caravannetje 2 (door Alexander)

2007-11-19T20:23:00.000+01:00

De muren in mijn caravannetje zijn behangen met ansichtkaarten. Het staat er vol met meubels, een grote Beatles-tafel, een Belle and Sebastian-stoel en een Buena Vista Social Club-olielamp, een Feist-fauteuil. Maar aan de muur hangen de ansichtkaarten: de losse nummertjes, de liedjes. Bijzondere liedjes wel, want als ik de ansichtkaart omdraai, zie ik een verhaal. Een verhaal dat in mijn hoofd onlosmakelijk verbonden is met dat liedje.

Een deel van de ansichtkaartliedjes is verbonden met een plek. ST. TERESA van Joan Osborne kan ik niet meer horen zonder aan mijn vliegreis van afgelopen augustus vanuit Atlanta te denken. Terwijl Joan op de vliegtuigradio met haar stem een fiks briesje doet, zie ik weer het Indische vrouwtje, een rij achter me, die ik anderhalve schrikseconde voor overleden hield, omdat ze middenin haar sudoku roerloos stilgevallen was – nouja, in slaap dus.

En het inwisselbare bonknummer PERFECT EXCEEDER van dancemensen Mason is toch een dierbare ansichtkaart. Het is het liedje van mijn nieuwe roeivereniging, groeide tijdens het kennismakingsweekend uit tot signaal dat iedereen op de tafels klom en eensgezind over de vorken heen danste.

Maar de meeste ansichtkaarten zijn verbonden met mensen of met gedeelde ervaringen met mensen. VIA CON ME van Paolo Conte draaide ik anderhalf jaar geleden wel honderd keer, tijdens een korte, maar zeer hevige vriendschap. Het was óns liedje, het was ‘wonderful’ – zijn scat-tekst ‘chips chips, datiedoetiedoe tsjieboem tsjieboem’ was een gevleugelde uitspraak. Nu doet het pijn het te horen. CRASH! van de Propellerheads is daarentegen goed voor een geweldige grijns: hierop speelde ik met mijn beste vriendin ooit James Bondje. Dankzij een slimme sluipomweg liet ik haar zo enorm schrikken dat we er beiden niet meer van slappelach-bedaarden.

Gisteren was ik in de keuken de nieuwe oven aan het uitproberen – door een grote bakplaat vol speculaas te bakken – en mijn huisgenotes, de Engelen, wervelden opgewonden om me heen. Deels dankzij mijn ongekende speculaasbakkerij, deels dankzij WONDERWOMAN van Leaf. Vanmorgen hoorde ik het weer en wist ik: dat wordt hun ansichtkaart in mijn caravannetje, dat ligt hierbij vast.

(Hebben jullie ook zulke liedjes-met-verhalen?)

Klein (door Edward)

2007-11-17T11:12:00.000+01:00

Ik lees een stapel boeken weg. Die boeken liggen in mijn woonkamer, links de stapel die ik al gelezen heb, rechts de stapel die nog moet. Langzaam klimt de linkertoren de hoogte in en even langzaam slinkt de rechtertoren. Ik moet die boeken lezen voor een jeugdliteraire prijs. Leuk. Maar er móet af en toe iets tussendoor. Iets dat totaal anders is en iets dat niet teveel tijd mag kosten, anders haal ik m'n leesdeadline niet.
En dus heb ik me gewend tot de dunne boeken.

In de jaren dat ik voor mijn eindexamen moest lezen las ik vooral díkke boeken: ik wilde niet aan die dunneboekjesgauwklaar-run meedoen. En ik heb er een soort minachting voor dunne boeken aan overgehouden. Dom, en totaal fout.

Want ik las twee prachtige dunne boeken, allereerst AFKOMST van Rashid Novaire, een prachtige novelle over een schrijver (Nabil) die wel enigszins lijkt op Novaire zelf.
En zijn zinnen! Pfjoe!
Zo beschrijft Novaire dat Nabil vriendelijk is voor iedereen:
Het was altijd zo geweest: aandacht geven was zijn natuur. Nabil had de hele wereld in zijn adressenbestand.

Nog mooier was VICTORIA van de Noorse Nobelprijswinnaar Knut Hamsun. De nieuwe uitgeverij Bright Lights geeft meesterwerken uit die slecht in Nederland verkrijgbaar waren. Prachtig initiatief, helaas alleen te verkrijgen in Selexys-boekhandels.
VICTORIA is een liefdesverhaal, en alweer: de zinnen!
De rivier liep als een pols door het hete landschap.
En dan dit stukje over de grote verliefdheid van hoofdpersoon Johannes:
Weet u dat er een palm is die maar een keer in zijn leven bloeit en toch zeventig jaar wordt, de talipot-palm. Maar hij bloeit slechts één keer. Nu bloei ik.
Vergeef me als ik te veel hoop, te veel geloof, het is zo heerlijk om in erg veel te geloven.
Ik heb uw naam op het plafond geschreven en lig ernaar te kijken; maar het meisje dat mijn kamer schoonmaakt ziet hem niet. Ik heb hem met kleine lettertjes geschreven om hem voor mezelf te hebben. Dat maakt me zo blij.

Hm.
Dunne boekjes! Ja!
(Nou ja, vandaag dus nog naar de boekhandel om HP7 te halen. Uiteraard.)

Jeska kijkt terug: Bruun VII

2007-11-17T08:11:00.000+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Bruun (Slot) - (door Kees)

2007-11-16T00:27:00.000+01:00

Ze zaten in een tent van licht, - de rest van de kamer vol duister dat langzaam bewoog, zoals, bij windstil zonneweer, een hoge wolk permanent maar nauwelijks zichtbaar zijn vorm verandert.
Achter mijn opa, links van de deur naar het slaapvertrek, een koekoeksklok, hoog aan de wand. Rechts van die deur een vergrote, ingelijste zwartwitfoto ‘van’ mijn ouders met ons: Min, Slap en mij, geschoten door een ‘echte’ fotograaf, tevens eigenaar van de Eilander fotowinkel. Ons gezin op een divan. Jonge vader met smalle das in donker pak, mooi lachende moeder in donkere jurk met witte kraag en wij, hun kinderen, in moedergebreide truitjes, - identiek van kleur en patroon, - over witte bloezen.
De H. rookte shag, opa pruimde. Op de vloer naast zijn stoel een conservenblik waarin hij van tijd tot tijd tabakssap spoog. Het had appelmoes bevat, van het merk Jonker Fris.
De introverte veterinair was een meesterinterviewer. Of misschien een door en door deugende dieren- én mensenvriend. Zelfs oude, geharde Eilanders, - niet gewend ‘vreemden’ hun angst, verdriet, ontroering, tederheid of liefde te tonen, - kreeg hij aan de praat. Zodat mijn opa ontspande en rechtop in zijn stoel, - magere onderarmen plat op de leuningen, immer nog bankschroefsterke handen als bestervende vogels omlaag, - over de G.H. vertelde. De H. luisterde, rookte en knikte, stelde de juiste tussenvraagjes, die geen vraagjes waren, maar wegwijzertjes.
Mijn oma schuifelde een dienblad de tent in. Haar boezelaar had ze in de keuken gelaten. Langzaam liet ze het blad naar de salontafel zakken. De H. verplaatste zijn billen naar de voorrand van het stoelkussen, offreerde hulp, - “het gaat,” zei oma, “het gaat.” Gebogen distribueerde ze de kopjes, presenteerde ze op een bordje gerangschikte spritsen. Beide mannen bedankten.
De kamer had een raam op het oosten, achter de bank, en vier op het zuiden, waar Bruun lag. Terwijl oma de donkergroene gordijnen voor het oostelijk raam trok, zei opa: “Laat de rest maar open, moe.” Ze knikte.
Na de koffie gingen de mannen naar Bruun. Mijn opa droeg zijn jutterlantaarn: een legergroene plastic kubus, - zwaar vanwege de grote, eveneens kubusvormige batterij binnenin, - met bovenop een handgreep. Het was mij verboden haar aan te raken, maar een enkele keer mocht ik er, opa erbij, in het buitendonker mee schijnen. Wanneer ik de lantaarn recht omhoog richtte, droeg ik een onafzienbaar zwaard van licht.
“Raak ik nu een ster?”
“Nét niet, maar de maan denkt: waar komt dat licht toch vandaan?” Bruun lag en leefde. De H. onderzocht hem, door opa bijgelicht.
“Hij is rustiger en ademt makkelijker, maar dat komt door de injecties.”
“Zo te zien heeft hij geen pijn,” zei opa.
“Dat geloof ik ook.”
“Is het gebeurd?”
“Het lijkt er op, maar ik heb paarden van deze leeftijd meegemaakt die ’s morgens weer graasden.”
“Ik ook. Dan wachten we. Of moet je weg?”
De H. kwam overeind. “Als ’t mag, blijf ik.”
“Vanzelf.” Mijn opa doofde zijn lantaarn. “Blij dat je er bent.”
Binnen opende hij een nieuwe fles cognac.
“Ik ga maar naar bed,” zei mijn oma. “Jullie hebben wat je nodig hebt. Ik hoop dat het goed komt. Dag dokter.”
Ze opende de deur tussen ons gezin en de klok. De laatste keer dat ze eerder dan haar man was gaan slapen, was onherinnerbaar. Hij ging al jaren omstreeks half acht naar bed, stond nooit op na half zes.
Ze zaten weer tegenover elkaar, in die tent van licht, de roezige warmte van de kachel. Opa schonk cognac in borrelglazen.
“Proost,” zei De H., stem gedempt.
“Je kunt gewoon praten,” zei opa. “Zo gauw ze d’r hoorapparaat af doet, is ze zo doof als een kwartel.”
Ze dronken en praatten, pruimden en rookten, liepen om het half uur naar Bruun. Elke vijfde seconde zwiepte vuurtorenlicht over Het Eiland. Aan de hemel stonden sterren die ze op het vasteland niet kenden.
Tegen elf uur gaf De H. het paard opnieuw twee injecties. “Hij lijkt stabiel,” zei hij. “Als we hem de nacht door krijgen, moet ik het nog zien.”
Ik weet niet of mijn opa fantaseerde dat hij Bruun, wanneer ze voor de zoveelste keer naar buiten kwamen, zou zien staan, zijn hoofd naar hen toe zou zien wenden. Hij hield de lantaarn zo dat hij, aan de rand van de op het paardenlijf vervormende lichtschijf, Bruuns oog kon zien. Het keek niet langer angst en vragen, maar staarde afwezig naar iets in zijn hoofd.
“Hij vecht,” zei opa.
De mannen liepen naar de G.H. Dronken en praatten, pruimden en rookten. Mijn opa vertelde over zijn jeugd, de snorrenbeker waaruit de hoofdonderwijzer van de Middeninse basisschool koffie of thee dronk. Ze lachten. Om het half uur naar Bruun, die, zich hun aanwezigheid schijnbaar niet bewust, blééf vechten. Elke vijfde seconde een lichtzwiep. Aan de hemel sterren die zelfs Eilanders zelden zien. Het stormde sterren.
Cognac. Shag. Pruimtabak. Bruun. Kolenwarmte. Cognac. Mijn opa vertelde over de oorlog en over zijn tweede kind, mijn oom H., dat voorgoed in een psychiatrisch ziekenhuis ‘aan de wal’ verbleef; iedere zondagmorgen reed mijn moeder haar vader naar de zeven uur-boot en iedere zondagnamiddag wachtte ze hem op het havenplein weer op. Eind ’73, tijdens een der autoloze zondagen, werd ze tegen 06:30 bekeurd.
Bruun. Cognac. Tussen 02:30 en 03:00 vertelde De H. dat zijn vrouw op Het Eiland niet kon aarden. Ze had Duits gestudeerd, miste mensen van wat ze “mijn niveau” noemde, wilde doceren, maar niet aan de plaatselijke Mavo, LHNO of Lagere Tuinbouwschool. Hij, daarentegen, wilde Het Eiland nooit meer verlaten, met als gevolg een zich mager rokende en ontoerekeningsvatbaar zuipende echtgenote, wier verwijtgekijf hij ontweek.
“Soms,” zei De H., “weet ik het niet meer.”
Mijn opa, - van een der vele generaties die Vrouw als ’s Mans hoer, kokkin, kinderwerpster, schoonmaakster, secretaresse en verpleegster beschouwden, - wist niets te zeggen waar zijn gast iets aan had.
Omstreeks 05:00 leek Bruun er niet slechter aan toe dan daarvoor. Een half uur later was hij dood.
De mannen stonden bij zijn buik. Opa’s lantaarn bescheen het gras naast zijn rechterklomp.
Elke vijfde seconde licht over hen en het paard. Sommige sterren waren er niet meer.
“Komt er een ander?” vroeg De H.
“Dit was de laatste.”
Ze keken naar Bruun.
“Ik ga te kooi,” zei opa.
“Moet ik hem laten ophalen?”
“Als je wilt.”
Ze gaven elkaar een hand.
“’t Beste,” zei De H.
“Hou je taai.”
Opa liep naar de G.H. Tot mijn grootouders naar een rijtjespand verhuisden, bleven de gordijnen op het zuiden onaangeroerd.

Nieuwe oude indrukken (door Frank)

2007-11-15T19:52:00.000+01:00

Vandaag was het oud en nieuw. Daar is heus geen december of vuurwerk voor nodig. Gewoon een hele bak indrukken, da's ruim voldoende.

Ik sta nooit vroeg op. Dat is niet per sé een keuze, meer iets dat zichzelf over de jaren heeft afgedwongen. Vandaag stond ik vroeg op, met tegenzin. Snel douchen, snel eten en op de fiets naar school. Het vroor nog of had dat vannacht gedaan. Onderweg waren een paar slootjes bevroren. Er hing nevel over weilanden en mijn adem werd onmiddelijk een wolkje dat voor mijn gezicht bleef hangen. Door die mist ben ik terug in de tijd gereden.

Naar de stad waar ik geboren ben, op de basis- en de middelbare school heb gezeten. Lange dagen in klaslokalen en tussendoor soms een gymles. De stad waar ik heb leren rugbyen.
Vandaag stond ik om half negen voor de deur van een basisschoolgymzaal. Het was vroeg en koud en ik had geen idee wat de dag nog brengen zou. Net als toen.

We gaven een rugbyclinic aan groepen 3 t/m 8. Rugbyclinic is hier vooral een duur woord voor proefles. Of lokkertje, om nieuwe jeugdspelertjes naar de club te krijgen.
Ze hebben een bal met een heel gekke vorm overgegooid en gebruikt om tikkertje mee te doen. Ze hebben hard ingelopen op stootkussens en zijn allemaal getackled op de grote mat. En toen mochten ze een echte oefening doen, zoals we die ook op training. Compleet met opdrukken.
(Opdrukken is hier een verzamelnaam voor allerlei 'vormen' van opdrukken, met goede bedoeling.)

Volgens mij heeft iedereen het naar zijn zin gehad. Het was een bad van nieuwe ervaringen voor de kinderen. En hoe echter het eruitzag, met een echte bal en een echt stootkussen, hoe meer ze erop los gingen. Het was natuurlijk ook superinteressant, allemaal mensen van buiten de school in de les.

We zagen acht groepen in totaal. (Wat zijn de docenten jong!) Totaal verschillend. Sommigen mochten eerst lekker rondjes rennen, anderen werden direct de bank op gedirigeerd en moesten stil zijn tot we begonnen. Er was een groep waarbij een kind dat niet meedeed het verzamelpunt was voor mobiele telefoons. Een klas die gefaseerd de kleedkamers weer in ging. ('Iedereen met rood in zijn kleren, rugbyrood! Nu iedereen met blauw in zijn kleren, rugbyblauw! En roze, rugbyroze!' Rugbyroze?) En één waar de jongens en de meisjes apart de oefeningen moesten doen. We zagen het ADHD'ertje en het jongetje met Down-syndroom. De jongens in voetbalshirts en de meisjes in balletpakjes.
En voor alles, werkelijk alles, blijkt een regeltje. Een protocol, een 'zo doen wij dat altijd', waar onze les een spannende uitzondering op was. Daar heb ik als basisscholier nooit bij stilgestaan, het sprak voor zich.

Als er al zoveel verschil zit binnen één school, hoe verschillend wordt het dan wel niet als alle scholen anders zijn. Als sommige scholen wel vanuit een religieuze basis werken en andere weer niet. Niet alleen de leraren met eigen persoonlijkheden, maar ook de filosofie van de school, de houding van ouders, ouder- en medezeggenschapsraden, directeuren en andere betrokkenen. Het duizelt me.

Ondertussen zijn er nu een paar lezers die denken 'Dat had ik je zo ook wel kunnen vertellen. Zo zitten basisscholen in elkaar.' Klopt. Maar ik ging vandaag terug naar school en kwam er net pas achter.
Die kinderen vandaag had ik kunnen zijn. Ik was ze een beetje. Ik heb mijn mini-mij een paar keer voorbij zien komen. Een blond jongetje, een beetje verlegen maar heel ijverig. Soms rende hij in groep 3 rondjes, soms luisterde hij in groep 8 heel serieus naar de trainer. Vanbinnen steeds genietend van al het nieuwe dat voorbij kwam.

De dag sluit ik gepast af, met het toetje waar zus en ik vroeger moorden voor gepleegd zouden hebben. Warme custardvla. Met vel.

Escape from Canna (door Ludo)

2007-11-14T09:36:00.000+01:00

Dag beste Canna luisteraars. Het is herfst. Ook op Canna. De enorme populatie bruine ratten verschuilt zich momenteel ergens in het rotsgebied van het eiland. BDT, koningin van ons eiland, verschanst zich al een week in haar paleis. De hofdichters EvdV en KS hangen wat depri rond de open haard, die nu 24 uur per dag aan is, al was het maar om natte jassen te drogen. Overigens ruikt dat, vind ik, lekker als een jas wordt gedroogd door de warmte van het haardvuur.

Maar, beste luisteraars, er is hoop. Het weer gaat de komende dagen omslaan en zal een licht winters karakter hebben. Niet dat wij op Canna daar wat aan hebben, want binnenwateren kent ons eiland niet.

De laatste tijd hoorde ik deskundigen voorspellen dat we weer een ouderwetse winter gaan krijgen. Heerlijk. Ik stel dus voor wij -de nieuwe inwoners van Canna- ons, als de vorstperiode daadwerkelijk aanbreekt, per heli naar Nederland laten brengen. Preciezer: Leeuwarden, alwaar wij de eer van Canna hoog gaan houden bij de Elfstedentocht van 2008. Klapschaatsen (Bibi, Frank, Alexander), Noren (Edward, Jeska, Tessel), houtjes (Ludo, Kees) worden deze week alvast uit het vet gehaald en geslepen.

Hoera, het wordt winter!

Nuance of leiderschap (door Ludo)

2007-11-14T09:16:00.000+01:00

Eindelijk weer eens een leuke Pauw en Witteman. Een minister die de inhoudelijke nuance zoekt. En Jort Kelder. Twee verschillende standpunten. Mijn eigen mening doet er even niet zoveel toe. Ik vind vooral het gegeven interessant of een minister leiderschap en daadkracht moet tonen. Of, in alle polarisatie om haar heen, een genuanceerd geluid.

Bekijk het fragment hier

Tussendoortje uit de boot (door Alexander)

2007-11-13T23:50:00.001+01:00

Dit is een van de spannendste sportmomenten die ik ken. Ook al heb ik het al heel vaak gezien. Het komt uit 1999 en is een befaamde race op de Bosbaan te Amsterdam, we kijken mee vanaf het hoofd van de stuurman, aan boord van de Nederlandse 'acht'. Let vooral ook op de aanmoedigingen van de coach, die het de hele tijd over het aantal ingelopen 'roeiplaatsen' heeft (één ingelopen roeiplaats betekent: de afstand van één roeier in een concurrerende boot is gewonnen). Dit is aanmoedigen zoals aanmoedigen bedoeld is...

Tussendoortje uit Marokko (door Edward)

2007-11-13T23:05:00.001+01:00

Dit is een van de mooiste liedjes die ik ken. Maar ik heb het dan ook al heel vaak gehoord. Het komt uit 1980 en was de enige inzending ooit van Marokko voor het Eurovisie Songfestival. Het orkest wordt geleid door Rogier van Otterloo en de zangeres is een piepjonge Samira Ben Said die later als Samira Said een zeer grote popster is geworden in het Arabisch taalgebied...

Wild opgaan (door Alexander)

2007-11-12T11:53:00.000+01:00

Cellist David zit in een bus in Friesland, zijn vriendin,violiste Judith, in Wenen. Ze bellen elkaar. Judith vraagt wat hij vanochtend gedaan heeft. David: ‘Nou, eerst hebben we uitgeslapen en daarna zijn we wild opgegaan…’ – opgaan, niet opstaan. Wild opgaan.

Aan het begin van de prachtige documentaire Wild op klassiek, die gisteravond op tv was bij Het Uur van de Wolf (vrijdagmiddag wordt hij herhaald), kregen we te zien wat wild opgaan betekent. Een grote witte touringbus stopt op een zomers dorpspleintje, waar Sjaan en Trees op een bankje zitten te klessebessen, terwijl hun kleinkinderen ravotten, er lopen straaltjes zweet over de gezichten van twee stratenmakers. De deuren van de bus gaan open en de inzittenden stormen naar buiten. De jongeren slepen met vioolkoffers, gooien de laadruimte open en trekken de bagage eruit. Drie minuten later staat er een compleet orkest te spelen op het pleintje. Klassieke muziek, voor de toevallige voorbijgangers.

Dit is de wereld van het Ricciotti Ensemble. Een vriendin van mij speelt erin mee en Dorien Janssen maakte er een prachtige documentaire over. Zij volgt het orkest tijdens een tournee – en ‘wild’ móet er wel ‘opgegaan’ worden, het moet wel snel, want vergunningen voor straatmuzikanten hebben ze niet. Klassieke muziek moet voor iedereen zijn, niet alleen voor stijf concertgebouwpubliek, ook voor toevallige voorbijgangers. Daarom gaat de tournee van het Ricciotti niet langs zaaltjes met kaartjes op stoelnummer, maar langs asielzoekerscentra en gevangenissen.

‘Dat gaat nog wel effe duren,’ zegt een uitgezakte vrouw. Ze tuurt naar buiten, ziet de witte touringbus door de hekken van haar gevangenis komen. Alle muzikanten worden gefouilleerd. Maar even later staan ze voor de gevangenen te spelen, buiten op het plaatsje, in een rookwalm van sjekkies, voor een wat ongemakkelijk kijkend publiek. Maar als de noten klinken beginnen sommige gevangenen al te wiegen op hun stoeltjes.

Bij het slotnummer mag Achmed – tenger, geel shirt, weinig voortanden – de dirigent zijn. ‘Succes, Achmed!’ zegt het Ricciotti in koor. Achmed wappert wat onwennig met het dirigeerstokje, soms snel, soms traag, en hij merkt dat het effect heeft. De muzikanten springen, zwieren of sleeeepen met zijn ritme mee. Langzaamaan komt er steeds meer van Achmeds tandeloze grijns tevoorschijn. De uitgezakte vrouw glimlacht zoals ze waarschijnlijk niet vaak glimlacht.

Dat is het Ricciotti. Violiste Judith ging in haar eentje naar Wenen om op topniveau masterclasses te krijgen. Cellist David mist zijn vriendin en mag een nummer aan haar opdragen (‘Succes, David!’). Wat moet het mooi zijn, spelen en leven bij het Ricciotti.

Nachtmerrie (door Tessel)

2007-11-11T08:52:00.000+01:00

Ik was ´s avonds een boek aan het lezen. Het was best wel een eng boek. Het gaat over een vrouw die werkt met gestoorde criminelen. Op een dag is ze aan het praten met een verdachte, opeens springt hij op en trekt een mes. Het mes laat een litteken op haar gezicht achter langs haar mond. Die nacht heb ik een nachtmerrie dat ik zo’n litteken heb over mijn mond heen. Ik kan niet meer praten, niks meer. Ik denk de hele tijd over wat ik niet meer kan nu ik zo’n litteken heb. Een echte nachtmerrie dus.
De volgende dag brandde ik de bovenkant van mijn hand aan de oven. De brandwond is een rechte streep. Op school gaat alles normaal. Iemand tekent op mijn hand wat wel vaker voorkomt. Ik kijk naar mijn hand en zie een meisje met een strikje in haar haar. Als ik beter kijk zie ik dat mijn kleine brandwond op mijn arm de mond vormt van het meisje. Precies zoals ik had gedroomd. Ik schrok heel erg natuurlijk. Want degene die het had getekend wist natuurlijk ook niets over mijn nachtmerrie van die nacht.
Als je zoiets meemaakt denk je toch is dit toeval of het lot? Ik denk nog steeds dat het toeval is. Ik bedoel: het kon toch niet zo zijn dat dit moest gebeuren? Ik blijf denk ik voor altijd geloven dat het lot niet bestaat.

Onmogelijke lijstjes (door Edward)

2007-11-10T11:00:00.000+01:00

Bibi's bericht vanuit de USA laat nog even op zich wachten, daarom maak ik jullie deelgenoot van iets onzinnigs.
Namelijk: mijn onmogelijke lijstjes-manie.

Die gaat zo:
ik zie een jongen op straat lopen die spuugt. Die kwat. je weet wel, gggt pf. En dan denk ik: als je nu al dat kwat wat die jongen ooit in zijn leven heeft gespuugd bij elkaar zou halen, hoe hoog zou de golf dan zijn?

Of ik zie een lippenstiftbesmeerde mevrouw, en ik denk: hoeveel meter lippenstift heeft deze mevrouw al weggesmeerd? Zou het een staaf van tien meter zijn? Van honderd? Kun je die lippenstiftstaaf als een lantaarnpaal overeind zetten?

Deze onmogelijke lijstjesmanie begon volgens mij toen ik in de eerste klas van de basisschool zat. ik weet nog dat ik een keer op het schoolplein liep en dacht: hoeveel verschillende gezichten zijn er? God kan toch niet steeds maar weer nieuwe maken? Zou er een boek te maken zijn van alle basisgezichtmodellen? Hoe dik zou dat boek dan zijn?

Herkennen jullie er ook maar iets van? Of ben ik gewoon raar?

Enige herkenning vond ik in elk geval bij de kunstenaar Merijn Bolink. Google hem eens... Een van zijn projecten was dit: hij had alle symphonieën van Beethoven samengeperst tot één enkele noot. Als je, tijdens een expositie in het Groninger museum destijds, langs een gat in de wand liep waaruit die ene noot opklonk, dan had je dus alle symphonieën van Beethoven gehoord.

Kijk, daar geniet ik dan dus van.

Jeska kijkt terug: Eetymologie

2007-11-10T07:21:00.001+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Bruun VII (door Kees)

2007-11-09T02:16:00.000+01:00

Opa had het niet op telefoneren dus belde oom J. de dierenarts. Opa luisterde staand, op door mijn oma gebreide sokken, zijn zeemanspet nog op. Hij droeg het beige corduroy colbert dat hij, wanneer het niet echt koud was, als buitenjas gebruikte.
“Hij komt er aan,” zei J., hoorn nog in de hand, waarop zijn vader niet: “Ik ga meteen terug”, maar: “Ik gaan metien verom.”
Uiterlijk hadden ze veel gemeen. Lange, slanke, pezige mannen met een forse smalle neus en, boven het hoge voorhoofd, een vrijwel identiek gevormde haargrens. Innerlijk deelden ze zoveel als een adelaar lijkt op een giraffe.
Opa verliet het huis, schoof zijn klompen aan, stak de lege weg over, beende oom A.’s boerderij voorbij en liep Het ’s Zomers Altijd Schemerige Pad op. Hier, onder het takkendak, waar zijn klompen nauwelijks geluid veroorzaakten, was het schemerduister, maar voorbij het einde van het pad zag mijn opa, in bijna witte grondnevel, het donker silhouet van Bruuns liggend lichaam.
Opa naderde hijgend. Grijze adem ijlde van tussen zijn dunne lippen. (Sigaretten had hij nooit gerookt, wel sigaren; de laatste jaren verkoos hij pruimtabak.)
Het paard leefde, maar had zich zo te zien niet verroerd. Zijn bolle flank zette langzaam uit, viel terug, wachtte, begon een volgende moeizame heffing.
Opa knielde bij Bruuns hoofd. Het oog zocht zijn gezicht. Keek, maar leek tezelfdertijd in vragend beslag door iets wat zich elders in het lichaam voltrok.
Over het ’s Zomers Altijd Schemerige Pad naderden twee koplampen. Hun licht schoof naar de man en zijn paard, omvatte hen, witte de nevel rondom. Alsof de aarde smeulde.
De auto stopte, maar het licht werd niet gedoofd. Erdoorheen rende nu een zwarte gedaante, tas in zijn hand. W. de H., ‘s Eilands enige dierenarts, viel naast mijn opa op zijn knieën.
Hoewel ‘van de wal’, was De H., eind 30, een gerespecteerd en zelfs geliefd lid van de gemeenschap, - juister: gemeenschappèn. Op Het Eiland (± 240 km², circa 4.500 inwoners) werden drie dialecten gesproken, - Westers, Oosters en Middenins. Wie in een van deze ‘taalgebieden’ was geboren, voelde zich Eilander, maar méér nog Wester, Ooster of Middeninner. Van de weinigen die zich, voor ieders gevoel, boven de partijen bevonden, was W. de H. er een. Veeleer luisteraar dan prater, te allen tijde zijn aimabele ‘zelf’, was hij, met zijn rossige baard en leeuwenkop, op een privé-soiree van burgemeester of bankdirecteur (beiden West) even graag gezien als in het woonkamertje met bedstee van een Ooster keuterboer.
Mijn opa en De H. hadden elkaar niet eerder ontmoet, maar beleefdheden bleven achterwege. Op hun knieën bij Bruuns hoofd, schouder aan schouder in avondmist en koplamplicht onder de duisterende Eilander hemel, stelde De H. korte vragen, die mijn opa korter beantwoordde. Zich op zijn knieën verplaatsend, hanteerde De H. stethoscoop en thermometer, gaf hij Bruun drie injecties. Daarna zat hij op zijn hakken, - bovenlijf recht, handen op zijn bovenbenen, - en overzag hij het paard.
“Meer kan ik nu niet doen. We moeten afwachten.” Hij keek naar mijn opa. “Hij is oud.”
Opa knikte. Onhandig streelde hij Bruuns hoofd. Toen kwam hij abrupt overeind. “Koffie?”
De H. liep naar zijn auto om de koplampen te doven. Opa keek neer op Bruun en zei iets. Hij fluisterde niet, nooit, maar wat hij daar zei, zei hij zachter dan ik hem voor- en nadien ooit heb horen spreken.
Door het bijna donker naar de G.H. Aan gene zijde van de woonkamerramen brandden lampen. Mijn opa was De H. toen al toegenegen. Deze jongeman hield van paarden, verstond zijn vak, vroeg noch zei wat er niet toe deed. Een kerel waar je wat aan had.
Mijn grootouders’ langwerpige woonkamer was te groot om door één kolenkachel te kunnen worden verwarmd. Daarom stonden er twee, - een bij de westelijke muur, tussen de deuren naar respectievelijk keuken en hal, dichtbij de eettafel, - en een halverwege het vertrek, bij de twee donkergroene stoelen, de donkergroene bank, het salontafeltje. Middenin de kamer verbond een zilverkleurige pijp, doorsnee > 20 centimeter, de blauwig grijze kachel met het hoge plankenplafond.
In het koude halletje met de slordig grijs gestuukte muren stapte mijn opa uit zijn klompen en trok De H. zijn rubberlaarzen uit.
Toen de mannen de woonkamer binnenkwamen, zat mijn oma, boezelaar nog voor, klein en verloren op de bank, naast het dressoir waarop de zwartwittelevisie, die ze natuurlijk niet had aangezet. De H. liep naar haar toe en stak zijn hand uit. Oma nam hem tussen haar ruwgewerkte, hoogbeaderde handen.
“Redt hij het?”
De H. boog zich voorover, keek in haar ouderdomsbleekblauwe ogen. “Ik weet het niet. We hebben gedaan wat we kunnen en nu moeten we afwachten.”
Mijn opa zette zich in zijn stoel. “Ga zitten, De H.” En, tot mijn oma: “Dokter wil graag koffie.”
“Dan gaan we dat maken.” Ze kwam overeind en liep, noodgedwongen langzaam, toen al een fractie onzeker, door de voor de helft verlichte kamer naar de grote, onverwarmde kampeerboerderijkeuken - twee aanrechten - om de fluitketel op te zetten.

(Wordt vervolgd)

De Burcht (door Ludo)

2007-11-07T08:55:00.000+01:00

Het verenigingsgebouw in ons dorp heet "De Burcht". Het ziet er zeker niet uit als een burcht. Eigenlijk een lelijk gebouw uit de jaren '60, maar wel één met een functie. De Burcht bindt en bond het dorp door feesten en partijen, begrafenissen, shows en natuurlijk de viering van Sinterklaas.

En nu wordt De Burcht gesloopt, omdat het parkeerterrein van de C1000 vergroot moet worden.
Op spectaculaire wijze neemt het dorp deze weken afscheid van De Burcht. Er is een voorstelling gemaakt, ter afscheid. Het decor is De Burcht zelf. De tribunes staan voor het gebouw en in, voor en op De Burcht speelt het verhaal zich af. Een prachtig requiem voor een gebouw.

Zondagavond gingen wij naar de voorstelling. In anderhalf uur ontstaat een fata morgana van bijna vijftig jaar dorpsgeschiedenis.

Thuisgekomen dacht ik vooral aan de functie van een dergelijk gebouw; is dit nu kenmerkend voor deze tijd dat samenbindende elementen verdwijnen? Of moet ik het positief zien, in het licht van vernieuwing? Neemt iets anders de functie van samenbinden over?

En ik weet het nog steeds niet.

Symphonica in Rosso (door Edward)

2007-11-06T08:42:00.001+01:00

gisteren verzeilde ik op het laatste moment bij een van de grote concerten die paul de leeuw in het gelredome in arnhem geeft - ze heten symphonica in rosso - alles zong hij - ik heb je lief - blijf bij mij - ik wil niet dat je liegt - voorbij - de steen - vleugels van mijn vlucht - nu ja nog veel meer - maar het was overdonderend - wat bijvoorbeeld - dit bijvoorbeeld - de tien korte filmpjes die hij gemaakt had om voor het concert af te tellen - negen filmpjes waren van zijn typetjes - en een filmpje was van zijn twee kinderen die riepen: doe je best papaaaa - edsilia kwam haar songfestivalliedje zingen - met originele dansers en originele jurk - paul bracht een prachtige ode aan robert long door longs meest indrukwekkende lied te zingen - namelijk flink zijn - jan smit zou komen, maar die was ziek - daarom zong adje als de morgen is gekomen - simone kleinsma was te gast - paul bracht een hommage aan majoor bosshardt - met een dansgroep in krantenkleding gehuld zong paul de grote copyrette - dat is history repeating van shirley bassey in een nederlandse versie - met vele blazers - sowieso was alles met groot orkest met vele strijkers en blazers - ook te gast marco borsato - ik ben bekeerd wat borsato betreft - wat een entertainer - hij zong precies die drie liedjes die ik goed van hem vind - rood, binnen en vooral ik leef niet meer voor jou - er waren allerlei toegiften - de hele gelredome was voortdurend in prachtig rood licht gehuld - en iedereen zong alles mee - en nu pas begreep ik hoezeer paul de leeuw ons nationaal cultuurgoed is - dat de avond zeer identiteitsbepalend nederlands was - sorry voor dit onkritische verslag - maar het was zo leuk - de gelredome een bak vol blijheid - ja - trouwens bibi is vandaag naar san francisco vertrokken - waarover ze zaterdag zal bloggen - we hebben dus geruild snap je

De tweede keer (door Alexander)

2007-11-05T22:20:00.000+01:00

Een liefhebber van een stoommaaltijd van Albert Heijn – om precies te zijn: Farfalle mascarponesaus met courgette en tomaat – mag hem komen halen. Hij staat hier nog een paar dagen vers te zijn in de koelkast, zonder dat hij opgegeten kan worden. In de koelkast van mijn nieuwe studentenhuis. Ik had de maaltijd gekocht zodat ik na een avond roeien niet nog eens met pannen en spatels in de weer zou hoeven. Maar toen was ik vergeten dat de stoommaaltijd onbereidbaar was, omdat we geen magnetron hebben thuis.

Zij die beweren dat alles draait om de eerste keer – de eerste keer naar school, de eerste keer echt zeer driedubbel verliefd, de eerste keer op jezelf wonen – vergeten de tweede keer. Die is minstens zo indrukwekkend. De eerste keer ben je puur in je onervarenheid, maar de tweede keer minstens zo puur in je ervarenheid. Het instrumentarium om het de tweede keer beter te doen, heb je in handen, maar het toepassen ervan gaat nog lekker stuntelig.

Thuis, dat is mijn nieuwe huis. Ik woon sinds kort voor de tweede keer op mezelf. Vrijdag trok ik in bij de engelachtige jongedames die mij een kamer aanboden en ik zit nu te schrijven, binnenshuis kamperend, kleermakerszittend op een matrasje, in een meubelloze (maar gisteren vers bevloerde) kamer. Het is wennen. Het is niet zo wennen als de eerste-keer-op-mezelf-wonen was, maar het is wennen waarvan je niet meer verwacht had dat het wennen zou zijn. Op mezelf wonen, dat kon ik toch allang. Dacht ik.

Maar ik sliep slecht, de eerste nacht. Ik kon niet meer vertrouwen op het aanzwellende geroezemoes van een ontwakend ouderlijk huis, dus moest ik mijn wekker zetten, ik had bij het krieken van de zaterdag een roeiwedstrijd. Om half drie, vier, zes en zeven uur schrok ik op uit mijn slaap, bang dat ik door mijn wekker heen was geslapen. Alsof mijn wekker het in een nieuw huis ineens niet meer zou doen.

Vooral mijn nieuwe huisgenoten zijn nieuw. Hoe moet ik met ze omgaan? Engelen zijn ze, nog steeds, maar ze zijn andere mensen dan mijn vorige huisgenoten. Voorbeeld. De engelen hebben overdag hun kamerdeuren dicht. Tuurlijk, omdat ze studeren en/of vriendje op bezoek is, maar aan de gracht hadden we nooit onze deuren dicht, we hopten elkaars kamers in en uit. Ja, als ik aanklop word ik hartelijk binnengelaten, zo is het dan weer wel, maar ik moet dus wel aankloppen.

Het verandert vast nog. Als ik niet meer kampeer, als mijn meubels er zijn, als ik met mijn huisgenoten gewoontes ontwikkel, grappen, huisgenotendingen. Als ik onthoud dat we geen magnetron hebben. Ik moest na het roeien dus nog met pannen en spatels in de weer. Maar brood met gebakken ei vult een roeiersmaag overal even goed.

Veeteelt (door Bibi)

2007-11-04T09:04:00.000+01:00

Gisteren viel mijn favoriete tijdschrift weer in de bus. Daarin lees ik over boeren die emigreren naar Canada en Nieuw-Zeeland. Daarin lees ik hoe je staartenschurft beter kunt bestrijden en wie wat in medialand iets over koeien heeft gezegd. Dat is de rubriek: Koeienbloempjes. Ik kom mezelf er ook wel eens in tegen.

Maar het allermeest houd ik van de advertenties.
'Tellus, de kracht van dracht. Wij rekenen geen extra kosten voor herinseminatie en reservering van sperma.'
of
'Bij aankoop van 100 doses fok- en/of wachtstiersperma naar keuze, onvangt u naast 20 gratis doses een TomTom-navigatiesysteem.'
of
'Ki-dienstverlening. Meer dan insemineren!
-insemineren
-stieradvies
-drachtcontrole (rectaal of scannen)
-tochtcontrole
-vruchtbaarheidsattentie
-drachtwacht'

Maar de winnaar van deze week is:

'SiryX-sperma van Fabian is nog vlot beschikbaar. Gebruik het ook op uw pinken.'

Ten slotte lees ik in de rubriek Veeteeltvenster dat Claudia 31 is gesneuveld. In een record tempo wist zij binnen tien jaar 100.000 kilo melk te geven. Op de dag van haar sterven stond de teller op 142.665 kilo melk (nooit liters, maar kilo's.) In 2003 en 2004 was ze Neerlands meest productieve koe.

Ten slotte wil ik jullie de sterke kanten van de stier Seneca niet onthouden:
'Seneca, benenspecialist uit spijkerharde koefamilie:
-Best beenwerk
-Goede klauwen
-Zeer sterk beengebruik
-Hoge achteruiers
Wij adviseren Seneca met name op de dochters van Etazon Slogan en Newhouse Sneeky.
Wel letten op: laatrijpheid.

PS: het lukt vandaag niet foto's toe te voegen.
PPS: volgende week is Tessel er weer.

Bedelen 3 (door Edward)

2007-11-03T12:03:00.000+01:00

Een tijd geleden schreef ik over het bedelen in Parijs. In deze posting. Ik had het daarbij ook over een dame met hoofddoek die als een moderne madonna in een grote lege gang geknield zat. Dat niemand haar iets gaf, omdat je dan zo onhandig moet bukken en vooral omdat iedereen het ziet. en dat zijzelf ook helemaal geen contact maakte, ze staarde alleen maar naar haar eigen opgehouden handje.

Ze zit er nog steeds, en afgelopen week gebeurde dit. Ik kwam de lange, marmervloeren metrogang in en zag haar al van ver. Opnieuw straalde het helle neonlicht over haar heen en opnieuw keek zij niemand aan en keek niemand haar aan. Iedereen spoedde zich.

Maar opeens maakte zich een jongen van een jaar of 23 los uit de massa. Hij liep naar de bedelende dame en ging voor haar op zijn hurken zitten. Hij begon tegen haar te praten. Ze kenden elkaar niet, dat was duidelijk, en de hoofddoekmadonna schudde haar hoofd. Nee, schudde ze, nee. Maar de jongen bleef praten. Hij legde zijn hand onder die van haar, onder haar open bedelhand dus. Hij argumenteerde verder, en eerst weer schudde de madonna nee, maar daarna hief ze toch haar hoofd. Ze keek hem aan, heel voorzichtig, met een schuine blik. De jongen stelde nog één vraag, legde heel behoedzaam zijn hand op haar schouder, en langzaam, langzaam kwamen ze samen omhoog.
En liepen weg.

En nu denk ik steeds: wie was die engelachtige jongen, die toch gewoon een aktetasje bij zich had?
Wat zei hij tegen haar?
En vooral: door wie of wat was hij gezonden?

Ziek (door Edward)

2007-11-03T11:56:00.000+01:00

ZIEK
gedicht geschreven na het zien van het schilderij 'De herstellende' ,
van de Finse Helene Schjerfbeck, 1888.

Wist jij dat je een binnenste had?
En wat er precies in dat binnenste zat
dat jou heeft neergetrokken
op je bed,
dat je de zon uit heeft gezet
en dagenlang tussen de wanden
van je kamertje
heeft doen belanden?

Wie ziek is,
is een standbeeld
dat zichzelf heeft omgegooid.
Wie ziek is,
is een plantje
dat zichzelf heeft afgeplukt.

Dus hoe moet je geloven
dat het je ooit weer lukt
om op te staan,
met voeten van cement?
Dat je ooit weer
een genezen bloempje bent, dat
met haar blaadjes er weer aan
terug de tuin in rent?

Dans (door Edward)

2007-11-03T11:35:00.000+01:00

Er zijn van die vrolijke feesten, waar iedereen uiteindelijk aan het dansen slaat. Opa danst met oma, of met de buurvrouw van oma. Tante Helga danst met Oom Benno, en de puberkinderen uit Mijdrecht springen om de andere puberkinderen uit Mijdrecht heen.
Oftewel: soort danst met soort.

Maar wat gebeurt er soort opeens met onsoort begint te dansen? Dan wordt het pas écht feest!
Zoiets is gebeurd op een cd die nog maar twee weken uit is, maar nu al over de hele wereld in cd-spelers cirkelt.
Die cd, hij heet Raising Sand, werd gemaakt door Robert Plant en Alison Krauss.
Krauss is de Grote Jongedame van de traditionele country en bluegrass-muziek, en Robert Plant is van Led Zeppelin, laten we zeggen, heel ándere muziek.
Onder leiding van meesterproducer T-Bone Burnett hebben ze nu een duettencd opgenomen en die is moooooooi, mooooooooooooi, moooooooooooooooooooooooi!

Een grote boze meneer met lange wolvenkrullen danst met een streng porseleinen meisje. Zo voelt deze cd, en iedereen staat met open mond langs de dansvloer te kijken. Het is een respectvolle dans, daar van die twee, of zoals de cd-hoes het uitdrukt: a courtship dance. Hofmakerij.

Alles klopt. De pure instrumentatie, de liedjeskeuze (van de Everly Brothers tot aan Tom Waits), de arrangementen, de mix. Hoogtepunten zijn er te over, maar luister op de website van dit onverwachte koppel vooral naar songs als Sister Rosetta goes before us en het smekende Robert Plant-liedje Please read the letter.

Of vertrouw me gewoon en koop de cd vanmiddag nog.

Jeska kijkt terug: Natuur zal kunst...

2007-11-03T10:13:00.000+01:00

Jeska blikt terug op de afgelopen Canna-week. Er rust copyright op de tekening. Kijk ook eens op www.jeskaverstegen.nl

Bruun VI (door Kees)

2007-11-02T01:34:00.001+01:00

Aan de afmetingen van mijn grootouders’ tuin besteedde ik eerder de woorden “voetbalveld of twee”. Die van het door hen bewoonde pand daarentegen, bleven tot vandaag onbenoemd. Laat ik zeggen dat een gezin met 14 kinderen er alleszins comfortabel had kunnen wonen, zodat het voor een echtpaar op leeftijd aan de ruime kant was, maar dat “op leeftijd” wordt door mij onmiddellijk geschrapt daar ik in vooralsnog onbereikbare verten en tezelfdertijd pal naast me mijn opa grommen hoor. Hij háátte het woord ‘oud’ en al zijn synoniemen, spotte en vloekte ze op afstand, van waar ze hem als angstige deurwaarders gadesloegen want opa was een begenadigd vloeker. Nooit hoorde ik een ‘godverdomme’ het zijne qua hartstocht en overtuigingskracht benaderen, laat staan evenaren.
Achter voorgaande zin wilde ik er een ter informatie over opa’s stem, - waarom die zich bij uitstek leende tot vloeken als bliksemklappen, - maar in plaats van woorden gewerd mij het besef dat ik me zijn stem niet herinner. Hetgeen me gedurende enige tijd van verwarbazing vervulde.
Mijn grootouders bewoonden de begane grond van een voormalige kampeerboerderij, G. H. geheten, met op de eerste verdieping 15 slaapkamers, waarin de ijzeren stapelbedden, dunne matrassen en opgevouwen dekens zelden in hun vergetelslaap werden gestoord. De smalle bruine trap tussen hoge houten wanden, - in permanent schemer wentelde hij na enkele meters linksom, naar de overloop: - een ook weer immer schemerige gang, waar 15 deuren op uitkwamen.
Wat je in die kamers, op of onder die bedden, niet kon spelen, - hoe je er, temidden van eeuwig feestende badgastgeesten, kon dwalen en dromen. Toch ging ik er niet vaak naartoe. In m’n eentje voelde ik me er niet geheel op mijn gemak en mijn grootouders hadden liever niet dat ik er vriendjes mee naartoe nam. Vreemden immers, en: gebonk. Ik had er met mijn broertjes kunnen spelen, maar met hen, Min en Slap, speelde ik zelden van harte.
Met zijn rode pannendak stond de G. H. groot, hoog en oud op dat aan drie zijden omboomde grasterrein. Alleen de westzijde was open, - daar keek je zeven, acht kilometer ver, weilanden over, helemaal tot de vuurtoren in het destijds vijandelijke dorp.
Mijn grootouders beschikten niet over comfortabeliteiten als een badvertrek, centrale verwarming of warm stromend water. Zij, van omtrent 1898, waren staande, koude bewassing gewend. Ingeval van warm water-behoefte werd een ketel opgezet, maar geen Eilander man van hun generatie had durven bekennen zich ‘warm’ te wassen. ‘Warm’ was knieval, zwakheid: - kerels wasten zich koud.
Voor jonge kinderen gold dat gelukkig niet. Wanneer ik langer dan een nacht bij hen logeerde, plaatste mijn opa voor de kolenkachel een metalen teil halfvol koud kraanwater, dat door oma met kokende keteltjes tot een voor mij aangename temperatuur werd aangelengd.
Het voorgaande indachtig, zal het niet verbazen dat de G. H. niet op het telefoonnetwerk was aangesloten zodat mijn grootvader, die onmiddellijk had onderkend zelf niets voor Bruun te kunnen doen, zich over het ’s Zomers Altijd Schemerige Pad haastte naar iemand die wél een telefoon bezat: zijn oudste zoon - mijn oom - J.
Het Pad uit, linksaf, over het fietspad voorlangs de boerderij van oma’s broer A. en dan schuin oversteken. Daar stond mijn vaders levensmiddelenwinkel. Veel over te vertellen, maar Bruun moet zo langzaamaan óf sterven óf opstaan dus beperk ik mij tot de berichtgeving dat in het woongedeelte van het pand, - waar ik ben geboren, - oom J. resideerde.
Hoewel mijn grootouders’ familiewortels hen vele eeuwen diep de Eilander grond in ankerden, was hun eerstgeborene bijkans het tegenovergestelde van wat de goegemeente voor een Typisch Eilander Man hield. Oom J. las Literatuur, maar uitsluitend Engelstalige. Hij bezat méters langspeelplaten met geen andere dan klassieke muziek erin geperst. Aan de muren van zijn woonkamer hingen schilderijen die niets ‘voorstelden’. En hij reisde. Iedere winter verliet hij Het Eiland om zich naar meestal het Midden-Oosten te laten vliegen. O ja, oom J. had telefoon. Een bakelieten.

Was ik maar een filmheld (door Frank)

2007-11-01T17:20:00.000+01:00

Deze week was een verhaal.
Met een doel.
En obstakels.
Een echte opbouw.
Ik neem aan dat ik er dan de held in was, maar zo voelde dat helemaal niet. Niet Grieks-heroisch, niet Stall-Schwarzenegger-Ateam-onig. Op z'n hoogst een anti-held. Een Woody Allenkarakter.

Nu zit ik in de voorlopige epiloog. Ik hoop op een sequel, maar wacht rustig af.

Vandaag deed ik auditie. Ik mocht langskomen om te laten zien dat ik een goede verhalenverteller zou zijn voor in het Spoorwegmuseum. Of ik dat ook ben weet ik niet. Het zou mijn eerste keer zijn. Het doel was heel duidelijk. Donderdag had ik auditie.

Voor het eerst in tijden ben ik weer echt zenuwachtig geweest. En, ook voor het eerst in tijden, ik heb geen flauw idee hoe het gegaan is. Dat klopt niet. Ik kan dat soort dingen inschatten, ik voel dat aan en kan dat beredeneren. Maar ik heb geen idee! Totale leegte in het hoofd.

Al weken leef ik in een bouwvakwereld. En we hebben net nieuwe gekregen. Tot nu toe hadden we steigebouwers, gevelschuurders, kozijnkwasters, galerijspuiters en minibusjes. Allemaal met eigen spullen die overal in de weg staan. Sinds kort zijn daar nu keukenzetters bij. En keukenzetters zijn ook waterafsluiters en 'ketel vergeten aan te steken dus alleen koud water'-veroorzakers.

Toen kwam er een rommeltje. Vanuit mijn buik. Ik verdenk een zalmslaatje, maar misschien heeft iets anders me vergiftigd. Een concurrerende verhalenverteller. Het rommeltje werd vanzelf een flink gerommel. Verdere details laat ik achterwege, maar als je helemaal leeg bent komt het bergmeertje. Het bergmeertje zit in je buik en bestaat uit maagzuur. Het is een heel makkelijk meertje, het wil maar één ding: rimpelloos blijven. Ik heb het twee dagen rimpelloos gehouden. Toen verdween het.

Na de auditie, die zo weer voorbij was, heb ik enigszins verdwaasd door het museum gelopen. En toen enigszins verdwaasd door de stad gelopen. Ik weet het niet. Ik wacht af. Dit wordt nog duidelijk. Het gaat in een groter geheel vallen. Later zal mijn biograaf zeggen dat dit 'het eerste moment was waarop...'. Als ik die duidelijkheid heb, ga ik als voice-over een slotmonoloog houden. Tot die tijd...
Ik ga maar eens eten, denk ik. Het kan weer.

Wintertijd (door Ludo)

2007-10-31T08:56:00.000+01:00

Van zaterdag op zondag ging de wintertijd in. Twee keer per jaar kost het mij ongeveer een week om daarvan te 'herstellen'. In die week slaap ik slecht en ben ik humeurig. Al zal dat laatste wel het gevolg zijn van het eerste.
Ik moet er eerlijkheidshalve bij zeggen dat ik de overgang van wintertijd naar zomertijd slechter verteer dan de overgang van zomertijd naar wintertijd. En dat zal wel weer komen doordat ik niet zo'n ochtendmens ben.
Maar doorgaans verlang ik weer meer naar de zomertijd -langer licht- dan naar de wintertijd.

Uit onderzoek
blijkt dat ik niet de enige ben.

Maar het afschaffen van de zomertijd lijkt mij niks. Dat betekent dat het 's avonds eerder donker wordt in de zomer. Neeee! Nee, dan maar twee weken per jaar een beetje van slag.

Maar wat moet je in zo'n week dan doen om de overgang draaglijker te maken? Dat vertellen ze er in zo'n onderzoek niet bij!

Gelukkig is er nog 'de oude doos', You Tube in dit geval.
De, ik meen eerste, versie uit 1969.

Laika (door Bibi)

2007-10-30T09:51:00.000+01:00

Gewaardeerde luisteraars. Hier volgt een radiofilmpje. Ik heb vandaag verder niet veel woorden nodig. Zaterdag 3 november is het precies vijftig jaar geleden dat Laika voor ons de ruimte in moest. Sinds ik het kinderboekenweekgeschenk schreef staat de Spoetnik II op het beginscherm van mijn computer. Tot op heden heb ik die foto niet kunnen vervangen door iets anders, iets vrolijkers. Ik kan het niet vergeten en ik wil het ook niet vergeten. Laika is voor mij het symbool voor alle dieren die terechtstaan voor onze onuitputtelijke hang naar uitbreiding, naar kennis en verrijking.

Twijfelzaaiers (door Alexander)

2007-10-29T22:25:00.000+01:00

Jeroen Brouwers is twijfelzaaier nummer één. Hij weigerde de mooiste prijs voor een literair oeuvre, omdat hij het prijzengeld te laag vindt. Zestienduizend euro's zijn er best weinig, vindt Jeroen Brouwers, voor het cachet dat de prijs zichzelf aanmeet - deze prijs was minder waard dan debuutprijzen, jaarprijzen, prijzen voor één roman. De hoofdprijs was een lolly, maar dit was geen kleurwedstrijd. Ik begrijp zijn redenering en waardeer die ook wel een beetje. Maar ik weet het niet goed.

Rita Verdonk is twijfelzaaier nummer twee. Ik stem niet op haar 'politieke beweging', maar verder heb ik er geen bezwaar tegen dat die bestaat, ik stem op wel meer mensen niet en ik vertrouw op debat. De oneliner die het programma Eén Vandaag uit haar plannetjes citeert is: 'Ik wil premier worden.' Even los van haar politieke ideeën: Rita Verdonk wil iets teweeg brengen en ja, met het premierschap breng je meer teweeg. Ze gaat niet voor half werk. Ze is een ambitieuze Amerikaan in het diepst van haar gedachten. Ik begrijp haar redenering en waardeer die ook wel een beetje. Maar ik weet het niet goed.

Het tv-programma Babyboom is twijfelzaaier nummer drie. Het is de nieuwste realityshow op de Nederlandse tv waarin mannen en vrouwen gevolgd worden die heel graag een baby willen. En dat lukt niet, dus worden ze teleurgesteld, gaan ze IVF-behandelingen doen, houden ze met nog negenennegentig paren een staafje in een bakje pis, om de zwangerschap te testen. De programmamakers zeggen het publiek te willen informeren over dit soort mensen, voor wie de kinderwens het leven bepaalt, om dat taboe te doorbreken. Ik begrijp hun redenering en waardeer die ook wel een beetje. Maar ik weet het niet goed.

Als hij al bestaat, is dát - het niet goed weten of de neus opgetrokken moet worden, als we arrogantie, ambitie of exhibitionisme ruiken - volgens mij een van de belangrijkste punten van de Nederlandse identiteit. Het is mijn beginnetje.

Iets wat iedereen had kunnen gebeuren (door Tessel)

2007-10-28T09:56:00.000+01:00

Ik hoorde maandag van mijn moeder, dat er in onze straat een meisje was aangereden. Dat soort dingen hoor je wel vaker maar als het in je eigen straat gebeurt, schrik je wel even. Dan is het opeens zo dichtbij.
De volgende dag kom ik op school aan en hoor ik allemaal geroezemoes over een meisje van onze school dat is aangereden. Ik dacht: het zal wel niet hetzelfde meisje zijn. Dan horen we tijdens Nederlands van een meisje uit mijn klas, dat er dus echt een meisje van onze school is aangereden. Maar de eerstvolgende vraag was natuurlijk: hoe wist ze dat? Ze zei: "Nou, mijn zusje was de beste vriendin van dat meisje. Mijn vader kwam net hierheen, naar school dus, en vertelde dat. Dus de beste vriendin van mijn zusje is aangereden, door een taxichauffeur en ook nog voor haar eigen huis."
Later werd bekend dat ze op slag hersendood was en de volgende dag in het ziekenhuis overleden was.
Iedereen was geschockeerd. Alle ouders gaven die avond preken, over dat je zo voorzichtig moet zijn als je fietst in de stad, blabla, Amsterdam is zo'n drukke stad. Maar dat wisten we eigenlijk allemaal al.
Die nacht heb ik nog heel lang nagedacht over wat er gebeurd was. Eigenlijk had ik het ook heel goed kunnen zijn. Ik bedoel ik fiets elke dag voor en na school op die drukke weg, net als zij. Zij kwam ook maar gewoon uit school. Zij had ook gewoon haar gevoelens en gedachtes. En dan opeens BOEM. Alles weg. En het komt ook nooit meer terug.

Natuur zal kunst... (door Edward)

2007-10-27T10:51:00.000+02:00

Ooit kocht ik een dikke poëzie-bloemlezing met deze titel: NATUUR ZAL KUNST NOOIT BLIJVEND EVENAREN.
Dat is een eigenaardige titel. Bedoelen ze: kunst is uiteindelijk sterker dan de natuur? Ja, dat bedoelen ze.

Het is me altijd bezig blijven houden, juist omdat het tegengestelde me waar lijkt.

Ik woon in de stad en ik ga op vakantie naar steden. Maar als ik 's ochtends vroeg door mijn stille straat loop en merels hoor, kom ik in een andere blijheid terecht. Als ik met de trein door Overijssel rijd en uit het raam de herfst zijn best zie doen, dan weet ik zeker dat ik niet mijn hele leven in de stad zal blijven wonen.
Toen ik klein was woonden mijn opa en oma van moederskant in een villa met een bos erachter. Een eigen stuk bos. Met spechten en eekhoorntjes, en duiventillen die mijn opa zelf getimmerd had. Er stond een ook al door mijn opa zelf getimmerd theehuisje in de grote voortuin, en de buren aan de rechterkant hielden paarden. Het allermooist was het speeltuintje dat mijn opa voor ons in de achtertuin had gemaakt.
En dus spelen alle verhalen die ik lees die zich in een bos of in een groot huis afspelen zich in dát bos af en in dát grote huis. En dus is mijn grootste droom om ooit een huis te hebben met een eigen stukje bos erachter.

Maar ik durf ook te wedden dat vrijwel iedereen sterker gaat ademen als hij of zij in een bos wandelt op een zachtgloeiende herfstmiddag. Of als hij of zij op een duintop staat en het reflectielicht spat van de zee.
En dan hebben we het nog niet eens over geuren. Kamperfoelie, eikeldopjes, moshanden...

Kan kunst die verbeterde ademhaling ook tot stand brengen? Eh ja, dat ook... Als je naar een fenomenaal toneelstuk kijkt waar Gijs Scholten van Aschat in speelt, als Wende Snijders je oren open zingt, als je voor een schilderij van Georges de la Tour of Egon Schiele staat, als je in het Alhambra loopt...
Dus wie wint er dan? Natuur of kunst? Ik denk toch dat natuur de overhand blijft hebben, maar goed, we maken er een gelijkspel van. Natuur - Kunst 1-1.

Maar hoe zit het dan met de afname van de hoeveelheid natuur? Heeft dat geen gevolgen? Zijn mensen nu collectief minder gelukkig?
Of heeft dat gelukkige ademhalen niet gewoon met nog iets anders te maken, namelijk: met de omgeving van je jeugd?
Oftewel, en dit is iets dat ik me al heel lang afvraag, zullen de kinderen die in Amsterdam Zuidooste geboren worden en opgroeien, als ze veertig, vijftig zijn, niet fijn geëmotioneerd worden als ze flats zien? Kan beton ontroeren en geluk reflecteren?
Het lijkt raar, maar ik sluit het niet helemaal uit.
De evolutie van het omgevingsgeluk of zo - kan toch?

Natuur - Stadscultuur is misschien op z'n minst dan óók 1-1.
Of wint Kunst daar dan ook weer van? Blijven de doelpunten van Cruyff, de beelden van Pompon, de films van Ang Lee, de liedjes van Linda en Teddy Thompson áltijd winnen? Omdat natuur aan de afnemende en dus de verzwakkende hand is?

Zo gezien klopte de titel van die bloemlezing dan misschien toch.